Dobutamine TZF

  • Skład

    1 fiolka zawiera 250 mg dobutaminy w postaci chlorowodorku.

  • Działanie

    Syntetyczna amina katecholowa stymulująca receptory β1-adrenergiczne. Nie wpływa na uwalnianie endogennej noradrenaliny. Wykazuje silne działanie inotropowe dodatnie, słabsze od dopaminy działanie chronotropowe i arytmogenne (ułatwia przewodnictwo przedsionkowo-komorowe). Zwiększa kurczliwość mięśnia sercowego, zwiększa rzut serca i indeks sercowy z minimalnym wpływem na częstość akcji serca, zmniejsza obciążenie następcze, zmniejsza ciśnienie napełniania lewej komory, zmniejsza płucny opór naczyniowy - zwiększa przepływ płucny, zwiększa przepływ wieńcowy (wtórnie do spadku oporu przepływu w naczyniach wieńcowych). Zwiększa przepływ nerkowy proporcjonalnie do poprawy rzutu serca. Nie zwiększa oporu obwodowego (w niektórych sytuacjach klinicznych może występować jego zmniejszenie). Nie wykazuje działania na receptory dopaminergiczne, nie rozszerza naczyń nerkowych i krezkowych, wykazuje słabsze działanie na receptory β2- i α-adrenergiczne. Początek działania leku występuje po 1-2 min od rozpoczęcia wlewu, maksymalne działanie - po ok. 10 min. T0,5 wynosi ok. 2 min. Dobutamina metabolizowana jest do nieczynnych metabolitów, głównie do 3-O-metylodobutaminy. Wydalana jest w postaci metabolitów - ok. 67% z moczem, 30-35% z żółcią.

  • Wskazania

    Ostra niewydolność mięśnia sercowego występująca w przebiegu wstrząsu kardiogennego, zawału mięśnia sercowego, po zabiegach kardiochirurgicznych.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na dobutaminę lub substancje pomocnicze. Kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory. Hipertroficzne zwężenie zastawki aorty.

  • Środki ostrożności

    W przypadku przyspieszenia czynności serca, zwiększenia ciśnienia skurczowego lub nasilenia arytmii należy zmniejszyć dawkę leku lub na pewien czas zaprzestać podawania dobutaminy. Dobutamina może nasilać dodatkowe skurcze komorowe, ale rzadko występuje częstoskurcz komorowy lub migotanie komór. U pacjentów z trzepotaniem lub migotaniem komór może wystąpić szybka odpowiedź komorowa. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego. Znaczne przyspieszenie czynności serca lub zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi może zwiększyć niedokrwienie mięśnia sercowego oraz spowodować ból dusznicowy i uniesienie odcinka S-T elektrokardiogramu. Związki inotropowe, w tym dobutamina, nie poprawiają hemodynamiki u większości pacjentów z mechaniczną niedrożnością pogarszającą napełnianie komór lub (i) odpływ z komór. Dotyczy to pacjentów z tamponadą serca, ze zwężeniem zastawek aorty oraz samoistnym przerostowym podzastawkowym zwężeniem aorty. U pacjentów, którzy w okresie poprzedzającym leczenie dobutaminą otrzymywali β-adrenolityki, może wystąpić nieznaczny skurczy naczyń obwodowych. Inotropowe działanie dobutaminy pochodzi ze stymulacji receptorów β1 mięśnia sercowego. Działanie to jest niwelowane przez β-blokery. Jakkolwiek wykazano, że dobutamina przeciwdziała kardiodepresyjnemu działaniu β-blokerów, to z drugiej strony adrenergiczna blokada receptorów β1 i β2 może spowodować tachykardię i rozszerzenie naczyń. Stosowanie dobutaminy jako alternatywy testów wysiłkowych nie jest zalecane u pacjentów z niestabilną dusznicą bolesną, blokiem odnogi pęczka przedsionkowo-komorowego, wadami zastawkowymi serca, niedrożnością odpływu aortalnego lub z innymi kardiologicznymi chorobami, które mogłyby być nieodpowiednie do wykonywania dobutaminowego testu wysiłkowego. Decyzja wykonania testu obciążającego z dobutaminą u pacjentów z ryzykiem pęknięcia serca powinna być bardzo dokładnie przemyślana. W przypadku zmniejszenia ciśnienia krwi podczas podawania leku zmniejszenie dawki leku lub przerwanie infuzji powoduje szybkie zwiększenie ciśnienia do wartości wyjściowych. Jednak sporadycznie może być wymagana poważniejsza interwencja a normalizacja ciśnienia nie jest szybka. Dobutaminę należy podawać z dużą ostrożnością pacjentom ze znacznie zmniejszonym ciśnieniem z wstrząsem kardiogennym (średnie ciśnienie tętnicze krwi poniżej 70 mm Hg). W stanach hipowolemii, przed rozpoczęciem leczenia, należy uzupełnić objętość krwi krążącej. Utrzymywanie się niskiego ciśnienia tętniczego lub stały spadek ciśnienia podczas stosowania dobutaminy, pomimo prawidłowego ciśnienia napełniania prawej komory i pojemności minutowej serca, może być wskazaniem do podania leków zwężających naczynia obwodowe, np. dopaminy lub noradrenaliny.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat można stosować w okresie ciąży jedynie w przypadku, jeśli korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym ryzykiem uszkodzenia płodu.

  • Efekty uboczne

    Zaburzenia serca: przyspieszenie czynności serca, palpitacje, dusznica bolesna, ból w piersiach, rytm ektopowy, arytmia, migotanie przedsionków, migotanie komór, częstoskurcz komorowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, skurcz tętnicy wieńcowej, uniesienie odcinka S-T elektrokardiogramu, zawał mięśnia sercowego, utrudnienie odpływu z lewej komory (obserwowane podczas wysiłkowej echokardiografii); w bardzo rzadkich przypadkach podczas wykonywania dobutaminowego testu wysiłkowego obserwowano pęknięcie serca ze zgonem; u pacjentów ze wszczepionym sercem, którym przed transplantacją podawano wiele leków takich jak dobutamina lub inne leki inotropowe, obserwowano eozynochłonne zapalenie mięśnia sercowego. Zaburzenia naczyniowe: nadciśnienie (znacznie zwiększone ciśnienie skurczowe świadczy o przedawkowaniu dobutaminy), niedociśnienie. Ponadto mogą wystąpić: drgawki kloniczne mięśni u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, krótki oddech, skurcz oskrzeli, astma, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, wysypka skórna, podwyższenie temperatury ciała, eozynofilia, skurcz oskrzeli, niespecyficzny ból w klatce piersiowej, ból głowy, nudności. W miejscu dożylnego podawania dobutaminy mogą wystąpić zmiany zapalne, zapalenie żyły, bardzo rzadko martwica skóry. U pacjentów otrzymujących dobutaminę we wlewie trwającym przez ponad 72 h może rozwinąć się tolerancja na lek. W celu utrzymania działania dobutaminy na tym samym poziomie może być konieczne stopniowe zwiększanie dawek.

  • Działanie z innymi lekami

    Należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania dobutaminy pacjentom podczas znieczulenia ogólnego cyklopropanem, halotanem lub innymi halogenowymi anestetykami. Entakapon może zwiększać działanie dobutaminy. Inotropowe działanie dobutaminy polega na stymulacji receptorów β1 mięśnia sercowego. Działanie to jest niwelowane przez jednoczesne podanie β-adrenolityków. Wykazano, że dobutamina znosi działanie β-adrenolityków. W dawkach terapeutycznych dobutamina wykazuje łagodne właściwości α1- i β2-agonistów. Jednoczesne podawanie nieselektywnych β-adrenolityków takich jak np. propranolol może powodować zwiększenie ciśnienia krwi związane ze skurczem naczyń i odruchową bradykardię. β-adrenolityki, które również posiadają działanie α-adrenolityków takie jak np. karwedilol podawane jednocześnie z dobutaminą mogą zmniejszać ciśnienie krwi w wyniku rozszerzenia naczyń powodowanego dominującym działaniem β2-adrenolityków.

  • Dawkowanie

    Dożylnie. Dorośli: zwykle stosuje się 2,5-10 µg/kg mc./min. U niektórych pacjentów wystarcza dawka 0,5 µg/kg mc./min. Konieczność stosowania dobutaminy w większych dawkach, niekiedy nawet do 40 µg/kg mc./min. zdarza się bardzo rzadko. Dzieci: po zabiegach chirurgicznych na otwartym sercu u dzieci przeciętna dawka wynosi 2,5-5 µg/kg mc./min. Preparat podaje się w ciągłym wlewie dożylnym z użyciem urządzeń precyzyjnie dawkujących lek. Szybkość wlewu i czas stosowania należy dostosować do częstości i rytmu serca pacjenta uwzględniając parametry hemodynamiczne (ciśnienie tętnicze, ciśnienie napełniania komór, ośrodkowe ciśnienie żylne, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, objętość wyrzutowa lub pojemność minutowa serca, diureza).Dobutaminę należy odstawiać stopniowo. Zaleca się stopniowe zmniejszanie szybkości wlewu dożylnego leku. W czasie zmniejszania dawki dobutaminy należy monitorować stan pacjenta i jego parametry hemodynamiczne. Roztwór dobutaminy po przygotowaniu należy zużyć w ciągu 24 h.

  • Uwagi

    Podczas wlewu dożylnego leku należy monitorować częstość i miarowość rytmu serca, ciśnienie tętnicze, szybkość wlewu oraz zapis EKG do momentu ustabilizowania się odpowiedzi na lek. W niektórych przypadkach należy rozważyć monitorowanie stężenia potasu.

  • Danych o lekach dostarcza: