Diphereline

  • Skład

    1 fiolka zawiera 0,1 mg tryptoreliny w postaci octanu. 1 fiolka preparatu SR zawiera 3,75 mg lub 11,25 mg tryptoreliny w postaci octanu.

  • Działanie

    Syntetyczny analog naturalnego hormonu GnRH - gonadoliberyny. Długotrwałe podawanie tryptoreliny, po początkowej stymulacji, powoduje zahamowanie wydzielania hormonów gonadotropowych, co w konsekwencji prowadzi do zahamowania czynności gonad (jąder lub jajników). Tryptorelina wykazuje również bezpośredni wpływ na gonady poprzez zmniejszenie wrażliwości receptorów obwodowych na GnRH. U pacjentów z rakiem gruczołu krokowego po podskórnym wstrzyknięciu tryptoreliny w dawce 0,1 mg maksymalne stężenie leku osiągane jest po ok. 1 h; T0,5 wynosi średnio 11,7 ±3,4 h. Po wstrzyknięciu domięśniowym postaci SR w dawce 3,75 mg, stężenie maksymalne obserwuje się w ciągu 24 h, następnie następuje faza stałego uwalania tryptoreliny przez co najmniej 28 dni. Biodostępność zawiesiny mikrosfer jest rzędu 53% w perspektywie 1 mies. Po ok. 2-3 tyg. występuje zmniejszenie stężenia gonadalnych hormonów steroidowych do wartości, które w normalnych warunkach występują po chirurgicznej kastracji. Po wstrzyknięciu domięśniowym postaci SR w dawce 11,25 mg pacjentom z rakiem gruczołu krokowego, stężenie maksymalne w osoczu występuje w ciągu 3 h; po zmniejszeniu stężenia w 1. miesiącu, stężenie tryptoreliny pozostaje stałe do 90 dnia od podania. Stężenie testosteronu odpowiadające kastracji występuje po ok. 20 dniach od wstrzyknięcia i utrzymuje się na podobnym poziomie przez okres uwalniania substancji czynnej.

  • Wskazania

    Diphereline 0,1 mg: rak gruczołu krokowego z przerzutami - leczenie początkowe przed zastosowaniem postaci o przedłużonym uwalnianiu, pacjenci którzy nie byli uprzednio poddawani innej terapii hormonalnej, lepiej reagują na leczenie tryptoreliną; niepłodność u kobiet - leczenie uzupełniające w połączeniu z podawaniem gonadotropin (hMG, FSH, hCG) w celu wywołania jajeczkowania, w przygotowaniu do zapłodnienia zewnątrzustrojowego i przeniesienia zarodka do macicy. Diphereline SR 3,75: rak gruczołu krokowego kiedy wymagane jest obniżenie stężenia testosteronu do stężenia charakterystycznego dla braku czynności gruczołów płciowych (stężenia kastracyjnego) - korzystny efekt leczenia jest wyraźniejszy i częstszy, jeśli pacjent nie otrzymał wcześniej żadnego innego leczenia hormonalnego; rak sutka u kobiet przed menopauzą i po menopauzie, gdy wskazane jest leczenie hormonalne; przedwczesne dojrzewanie płciowe (przed 8. rż. u dziewcząt i przed 10. rż. u chłopców); endometrioza narządów płciowych i zewnętrzna (stadium od I do IV) - leczenie nie powinno być prowadzone dłużej niż 6 mies., nie zaleca się rozpoczynania drugiego cyklu leczenia tryptoreliną lub innym analogiem GnRH; włókniakomięśniaki macicy w zakresie przygotowania do zabiegu chirurgicznego lub u pacjentek, których nie zakwalifikowano do zabiegu chirurgicznego; niepłodność u kobiet - leczenie uzupełniające w połączeniu z podawaniem gonadotropin (hMG, FSH, hCG) w celu wywołania jajeczkowania, w przygotowaniu do zapłodnienia zewnątrzustrojowego i przeniesienia zarodka do macicy. Diphereline SR 11,25 mg: leczenie raka gruczołu krokowego kiedy wymagane jest obniżenie stężenia testosteronu do stężenia charakterystycznego dla braku gruczołów płciowych (stężenia kastracyjnego), pacjenci którzy uprzednio nie byli poddawani terapii hormonalnej, lepiej reagują na leczenie tryptoreliną.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na GnRH, jej analogi lub pozostałe składniki preparatu. Ciąża i okres karmienia piersią. Przedwczesne GnRH-niezależne dojrzewanie płciowe.

  • Środki ostrożności

    Stosowanie analogów GnRH może zmniejszać gęstość mineralną kości. U mężczyzn wstępne dane wskazują, że stosowanie bisfosfonianów w skojarzeniu z analogami GnRH może zmniejszyć utratę gęstości kości. Zachowanie szczególnej ostrożności jest konieczne u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka osteoporozy (np. przewlekłe nadużywanie alkoholu, palenie papierosów, długoterminowa terapia lekami zmniejszającymi gęstość mineralną kości, np. leki przeciwdrgawkowe lub kortykosteroidy, dodatni wywiad rodzinny w kierunku osteoporozy, niedożywienie). W rzadkich przypadkach stosowanie analogów GnRH może ujawnić obecność wcześniej nierozpoznanego gruczolaka wywodzącego się z komórek gonadotropowych przysadki. U pacjentów tych może wystąpić udar przysadki, objawiający się nagłym bólem głowy, wymiotami, zaburzeniami widzenia i porażeniem mięśni oka. Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia epizodu depresyjnego (z możliwymi przypadkami ciężkiej depresji) u pacjentów będących w trakcie leczenia agonistami hormonu uwalniającego gonadotropinę, takich jak tryptorelina. Pacjenci z depresją powinni być ściśle kontrolowani podczas terapii. Rak gruczołu krokowego. Na początku leczenia tryptorelina, powoduje przemijający wzrost stężenia testosteronu w surowicy - w pierwszych tygodniach leczenia w izolowanych przypadkach rozwijało się przemijające nasilenie przedmiotowych i podmiotowych objawów raka gruczołu krokowego. W początkowej fazie leczenia należy rozważyć dodatkowe podanie odpowiedniego antyandrogenu, aby przełamać początkowy wzrost stężenia testosteronu w surowicy i nasilenie objawów klinicznych. U niewielkiej liczby pacjentów może dojść do przejściowego nasilenia podmiotowych i przedmiotowych objawów raka gruczołu krokowego (przejściowe zaostrzenie objawów nowotworu) i przejściowego nasilenia bólu związanego z chorobą nowotworową (ból związany z przerzutami), które można leczyć objawowo. Jeżeli rozwinie się ucisk (kompresja) rdzenia kręgowego lub niewydolność nerek, należy wdrożyć standardowe leczenie, a w ekstremalnych przypadkach należy rozważyć wykonanie pilnej orchidektomii (wycięcie jądra). W pierwszych tygodniach leczenia wskazane jest staranne monitorowanie terapii, szczególnie u pacjentów z przerzutami do kręgosłupa, narażonych na ryzyko ucisku rdzenia kręgowego oraz u pacjentów z niedrożnością układu moczowego. Po kastracji chirurgicznej tryptorelina nie indukuje dalszego zmniejszenia stężenia testosteronu w surowicy. W trakcie terapii może dojść do zmian metabolicznych (np. nietolerancja glukozy) lub może zwiększać się ryzyko choroby układu krążenia (prospektywne dane nie potwierdziły związku pomiędzy analogami GnRH i wzrostem śmiertelności z przyczyn sercowych). Pacjentów z dużym ryzykiem chorób metabolicznych i chorób układu krążenia należy starannie ocenić przed włączeniem leczenia i w odpowiedni sposób kontrolować w czasie terapii z deprywacją androgenu. Testy diagnostyczne gonadalnej funkcji przysadki w czasie leczenia i po zaprzestaniu terapii za pomocą analogów mogą być mylące. Na początku leczenia stwierdza się przemijające zwiększenie aktywności fosfatazy kwaśnej. W czasie leczenia zaleca się: okresowe sprawdzanie stężenia testosteronu we krwi, które nie powinno przekraczać 1 ng/ml; przeprowadzanie oceny reakcji układu kostnego za pomocą scyntygrafii i (lub) tomografii komputerowej, natomiast ocenę reakcji gruczołu krokowego na leczenie przeprowadza się za pomocą USG i (lub) tomografii komputerowej oraz badania klinicznego i per rectum. Kobiety - utrata gęstości mineralnej kości. Stosowanie analogów GnRH prawdopodobnie powoduje zmniejszenie gęstości mineralnej kości, o przeciętnie 1% na miesiąc w okresie 6-miesięcznego leczenia. Każde zmniejszenie gęstości mineralnej kości o 10% wiąże się z około 2-3-krotnym wzrostem ryzyka złamań kości. U większości kobiet gęstość mineralna kości powraca do normy po zaprzestaniu terapii. Nie są dostępne specyficzne dane, dotyczące pacjentów z rozpoznaną osteoporozą lub z czynnikami ryzyka osteoporozy (np. przewlekłe nadużywanie alkoholu, palenie papierosów, długoterminowa terapia lekami zmniejszającymi gęstość mineralną kości, np. leki przeciwdrgawkowe lub kortykosteriody, dodatni wywiad rodzinny w kierunku osteoporozy, niedożywienie np. jadłowstręt psychiczny) - leczenie za pomocą tryptoreliny należy starannie rozważyć u danego pacjenta i rozpoczynać je po bardzo starannym zbadaniu pacjenta tylko wówczas, gdy korzyści terapii przeważają nad ryzykiem. Należy rozważyć podjęcie dodatkowych działań w celu przeciwdziałania zmniejszeniu gęstości mineralnej kości. Niepłodność u kobiet. Rekrutacja pęcherzyków, indukowana podawaniem analogów GnRH i gonadotropin może być istotnie zwiększona u niewielkiej liczby predysponowanych pacjentek, szczególnie u pacjentek ze stwierdzonym zespołem policystycznych jajników - zgłaszano przypadki zespołu nadmiernej stymulacji jajników (OHSS), związanego ze stosowaniem tryptoreliny w skojarzeniu z gonadotropinami. Reakcja jajników na jednoczesne zastosowanie tryptoreliny i gonadotropiny może się różnić u poszczególnych pacjentek, nawet jeśli stosuje się takie same dawki, a w niektórych przypadkach może się różnić u tej samej pacjentki w trakcie różnych cyklów miesiączkowych. Podczas leczenia pacjentka powinna być kontrolowana przez lekarza, z wykorzystaniem dokładnych i regularnych badań sprawdzających parametry biochemiczne i kliniczne: szybkiego badania stężenia estrogenów i badania USG. W przypadku nadmiernej odpowiedzi jajników należy przestać wstrzykiwać gonadotropiny. Włókniakomięśniaki macicy oraz endometrioza narządów płciowych i zewnętrzna. Tryptorelina stosowana w rekomendowanej dawce powoduje utrzymujący się hipogonadotropowy brak miesiączki. Jeżeli po 1. miesiącu wystąpi krwawienie z dróg rodnych, należy zmierzyć stężenie estradiolu w osoczu; jeśli stężenie będzie niższe niż 50 pg/ml, należy wykonać badania pod kątem ewentualnych zmian organicznych. Po zaprzestaniu leczenia funkcja jajników powraca do normy, a owulacja występuje po ok. 2 mies. od ostatniej iniekcji. Podczas leczenia i w ciągu miesiąca od ostatniej iniekcji należy stosować niehormonalną metodę antykoncepcji. Ponieważ w trakcie leczenie tryptoreliną powinno dojść do zatrzymania miesiączek, pacjentkę należy poinstruować, aby poinformowała lekarza, jeżeli miesiączki nadal będą występowały regularnie. Zaleca się, aby w czasie leczenia włókniakomięśniaków macicy regularnie oceniać ich wielkość. Kilkakrotnie zgłaszano występowanie krwawień po terapii analogami GnRH u pacjentek z mięśniakami podśluzówkowymi (zwykle 6-10 tyg. po rozpoczęciu terapii). Rak sutka u kobiet przed menopauzą i po menopauzie, gdy wskazane jest leczenie hormonalne. U pacjentek z rakiem sutka leczenie preparatem SR 3,75 mg może być użyteczne w przypadkach, w których inne metody leczenia nie doprowadziły do uzyskania odpowiedzi klinicznej lub utraciły skuteczność. Jeżeli preparat jest stosowany jako lek pierwszego wyboru, nie zmniejsza on skuteczności innych leków, gdy ich zastosowanie jest konieczne. Przedwczesne dojrzewanie płciowe. Leczenie dzieci z postępującymi guzami mózgu powinno w każdym przypadku być poprzedzone staranną analizą ryzyka i korzyści. U dziewcząt początkowa stymulacja jajników po rozpoczęciu leczenia, w wyniku którego dochodzi do spadku stężenia estrogenów, może prowadzić w 1. miesiącu leczenia do krwawień z dróg rodnych o łagodnym do umiarkowanego nasileniu - może to wymagać leczenia antyestrogenami. Po zaprzestaniu leczenia pojawią się charakterystyczne objawy dojrzewania. Informacje dotyczące płodności w przyszłości są nadal ograniczone. U większości dziewcząt regularne miesiączki występują przeciętnie po roku od zakończenia terapii. Należy wykluczyć pseudo-przedwczesne dojrzewanie płciowe (guz lub przerost gonad lub nadnerczy) oraz niezależne od gonadotropin przedwczesne dojrzewanie płciowe (toksykoza jądrowa, rodzinny przerost komórek Leydiga). W czasie terapii może dojść do zmniejszenia gęstości mineralnej kości, jednak po przerwaniu leczenia gromadzenie masy kostnej jest zachowane, a leczenie nie wydaje się wpływać na szczytową masę kostną w późnym okresie dojrzewania. Po odstawieniu leczenia za pomocą GnRH można zaobserwować złuszczenie głowy kości udowej. Według sugerowanej teorii niskie stężenia estrogenów w czasie leczenia analogami GnRH osłabia chrząstkę nasadową. Zwiększenie szybkości wzrostu po zaprzestaniu leczenia powoduje w rezultacie zmniejszenie siły koniecznej do przemieszczenia chrząstki.

  • Ciąża i laktacja

    Nie należy stosować preparatu w ciąży i okresie karmienia piersią. Przed leczeniem należy wykluczyć ciążę. W czasie leczenia tryptoreliną należy stosować niehormonalne metody antykoncepcji do czasu powrotu miesiączek. Gdy tryptorelina jest stosowana w leczeniu niepłodności, nie ma dowodów klinicznych, które sugerują związek przyczynowy pomiędzy tryptoreliną a jakimikolwiek późniejszymi nieprawidłowościami w rozwoju oocytów, ciąży lub rezultacie ciąży.

  • Efekty uboczne

    Preparat w dawce 0,1 mg. Ogólna tolerancja u osób dorosłych: bardzo często: łagodne do ciężkich uderzenia gorąca oraz nadmierna potliwość, które zwykle nie wymagają przerwania terapii. Ogólna tolerancja u mężczyzn: bardzo często na początku leczenia: objawy ze strony układu moczowego, ból kości związany z obecnością przerzutów oraz objawy związane z uciskiem rdzenia kręgowego spowodowanego przerzutami do kręgów (ból pleców, osłabienie, parestezje kończyn dolnych) mogą ulec zaostrzeniu, gdy stężenie testosteronu w osoczu przejściowo zwiększa się na początku leczenia (objawy te mają charakter przemijający i ustępują w ciągu 1-2 tyg.); często podczas leczenia: zmniejszenie libido i zaburzenia wzwodu. Ogólna tolerancja u kobiet: bardzo często na początku leczenia: w leczeniu niepłodności, w skojarzeniu z gonadotropinami może dojść do zespołu nadmiernej stymulacji jajników; może wystąpić przerost jajników, duszność, ból w miednicy małej i (lub) ból brzucha; bardzo często na początku leczenia 1-miesięczną i 3-miesięczną postacią tryptoreliny: w ciągu miesiąca od pierwszej iniekcji może wystąpić krwawienie z dróg rodnych, w tym krwotok miesiączkowy lub krwotok maciczny; bardzo często podczas leczenia 1-miesięczną i 3-miesieczną postacią tryptoreliny: działania niepożądane związane z hipoestrogenizmem: zaburzenia snu, ból głowy, zmienny nastrój, suchość sromu i pochwy, bolesne stosunki płciowe, spadek libido; często podczas leczenia 1-miesięczną i 3-miesięczną postacią tryptoreliny: ból sutków (gruczołów piersiowych), skurcze mięśni, bóle stawów, zwiększenie masy ciała, nudności, ból brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, osłabienie; depresja oraz zaburzenia nastroju przy długotrwałym stosowaniu. Tolerancja lokalna: bardzo rzadko: ból, rumień i stan zapalny w miejscu iniekcji. Dodatkowe działania niepożądane u kobiet przygotowywanych do zabiegu zapłodnienia in vitro (zgłoszone po wprowadzeniu preparatu do obrotu): reakcje nadwrażliwości (świąd, pokrzywka, wysypka, obrzęk naczynioruchowy), ból głowy, epizody nieostrego widzenia lub zaburzenie widzenia. Preparaty SR 3,75 mg i 11,25 mg. Bardzo często: osłabienie, nadmierna potliwość, ból pleców, parestezje w kończynach dolnych, uderzenia gorąca. Często: nudności, zmęczenie, rumień, stan zapalny w miejscu iniekcji, ból w miejscu iniekcji, reakcja w miejscu iniekcji, obrzęk, ból układu mięśniowo-szkieletowego, ból kończyn, ból i zawroty głowy, depresja, zaburzenia nastroju, zaburzenie wzwodu, utrata libido. Niezbyt często: szum w uszach, ból brzucha, zaparcie, biegunka, wymioty, letarg ból, sztywność, senność, zwiększenie stężenia AlAT, AspAT, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie masy ciała, jadłowstręt, dna, zwiększenie apetytu, ból stawów, skurcze mięśni, osłabienie mięśniowe, ból mięśniowy, parestezje, bezsenność, drażliwość, ginekomastia, ból sutków, atrofia jąder, ból jąder, duszność, trądzik, łysienie, świąd, wysypka, nadciśnienie tętnicze. Rzadko: plamica, cukrzyca, nieprawidłowe czucie w obrębie oczu, zaburzenia widzenia, wzdęcie brzucha, suchość w jamie ustnej, zaburzenie smaku, wzdęcie z oddawaniem wiatrów, ból w klatce piersiowej, trudność stania, objawy grypopodobne, gorączka, reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość, zapalenie jamy nosowej i gardła, zwiększenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie temperatury ciała, zmniejszenie masy ciała, sztywność stawów, obrzęk stawów, sztywność układu mięśniowo-szkieletowego, zapalenie kości i stawów, upośledzenie pamięci, stan splątania, zmniejszenie aktywności, euforyczny nastrój, zaburzenia wytrysku, duszność w pozycji leżącej, powstawanie pęcherzy na skórze, krwawienie z nosa, zmniejszenie ciśnienia. Po wprowadzeniu do obrotu: zamazane widzenie, złe samopoczucie, zwiększenie ciśnienia krwi, ból kostny, niepokój, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka. Tryptorelina powoduje przemijający wzrost stężenia krążącego testosteronu w ciągu 1. tyg. po pierwszej iniekcji postaci o przedłużonym uwalnianiu. Przy takim początkowym wzroście stężenia krążącego testosteronu u niewielkiego odsetka pacjentów (≤ 5%) może dojść do przemijającego nasilenia podmiotowych i przedmiotowych objawów raka prostaty (przejściowe zaostrzenie objawów nowotworu), które zwykle objawia się nasileniem objawów ze strony układu moczowego (< 2%) oraz bólu związanego z obecnością przerzutów (5%), które można leczyć objawowo. Objawy te są przemijające i zwykle ustępują w ciągu 1-2 tyg. W izolowanych przypadkach wystąpiło zaostrzenie objawów choroby, manifestujące się niedrożnością cewki moczowej lub uciskiem (kompresją) rdzenia kręgowego, związaną z obecnością przerzutów. Stosowanie analogów GnRH w terapii raka gruczołu krokowego może wiązać się ze zwiększoną utratą masy kostnej i może prowadzić do osteoporozy oraz wzrostu ryzyka złamań kości. U pacjentów leczonych za pomocą analogu GnRH zgłaszano zwiększenie liczby limfocytów. Ta wtórna limfocytoza jest najwyraźniej związana z kastracją indukowaną przez GnRH i wydaje się wskazywać, że hormony płciowe są włączone w proces inwolucji grasicy. Dawka SR 3,75 mg. Ogólna tolerancja u kobiet. Bardzo często: ból głowy, zaburzenia snu, zmienność nastroju, zmniejszenie libido, bolesne stosunki płciowe, bolesne miesiączkowanie, krwawienie z dróg rodnych (w tym krwotok miesiączkowy, krwotok maciczny), zespół nadmiernej stymulacji jajników, przerost jajników, ból w miednicy małej, suchość sromu i pochwy, nadmierna potliwość, uderzenia gorąca. Często: nudności, ból brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, rumień w miejscu iniekcji, stan zapalny w miejscu iniekcji, ból w miejscu iniekcji, zwiększenie masy ciała, ból stawów, skurcze mięśni, depresja i zaburzenia nastroju (długotrwałe stosowanie), ból sutków (piersi). Niezbyt często: depresja i zaburzenia nastroju (krótkotrwałe stosowanie). Po wprowadzeniu do obrotu: biegunka, wymioty, gorączka, złe samopoczucie, zwiększenie ciśnienia krwi, ból mięśni, osłabienie mięśniowe, zawroty głowy, niepokój oraz stan splątania, brak miesiączki, obrzęk naczynioruchowy, świąd, wysypka, pokrzywka, duszność, zamazane widzenie, zaburzenie widzenia, zawroty głowy, reakcja nadwrażliwości. Na początku leczenia objawy endometriozy, obejmujące bóle w miednicy małej, bolesne miesiączki bardzo często mogą ulec nasileniu w czasie początkowego przejściowego zwiększenia stężenia estradiolu w osoczu. Objawy te mają charakter przemijający i zwykle ustępują w ciągu 1-2 tyg. W ciągu miesiąca od pierwszej iniekcji mogą wystąpić: krwawienia z dróg rodnych, w tym krwotok miesiączkowy lub krwotok maciczny. Podawanie tryptoreliny w skojarzeniu z gonadotropinami w leczeniu niepłodności może wywołać zespół nadmiernej stymulacji jajników; może wystąpić: przerost jajników, ból w miednicy małej i (lub) ból brzucha. Ogólna tolerancja u dzieci. Często: ból, rumień, rumień w miejscu iniekcji, stan zapalny w miejscu iniekcji, ból w miejscu iniekcji, ból głowy, krwawienie z dróg rodnych, krwawienie z pochwy, uderzenia gorąca, reakcja nadwrażliwości. Po wprowadzeniu do obrotu: wymioty, ból brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, złe samopoczucie, zwiększenie ciśnienia krwi, zwiększenie masy ciała, ból mięśni, chwiejność nastroju, nerwowość, krwawienie z nosa, zamazane widzenie, zaburzenia widzenia, obrzęk naczynioruchowy, wysypka, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości.

  • Działanie z innymi lekami

    Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego podawania tryptoreliny z lekami wpływającymi na wydzielanie gonadotropin; zaleca się kontrolowanie stanu hormonalnego pacjenta.

  • Dawkowanie

    Rak gruczołu krokowego. I schemat : podskórnie wstrzyknięcie 0,1 mg raz na dobę przez 7 dni, a następnie w 8. dniu domięśniowo 1 wstrzyknięcie postaci o przedłużonym uwalnianiu (SR) w dawce 3,75 mg powtarzane co 4 tyg. II schemat: domięśniowe wstrzyknięcie postaci o przedłużonym uwalnianiu (SR) w dawce 3,75 mg co 4 tyg. III schemat: domięśniowe wstrzyknięcie postaci o przedłużonym uwalnianiu (SR) w dawce 11,25 mg co 3 miesiące. Rak sutka u kobiet przed menopauzą i po menopauzie, gdy wskazane jest leczenie hormonalne: 1 wstrzyknięcie domięśniowe postaci o przedłużonym uwalnianiu (SR) w dawce 3,75 mg co 4 tyg., nie przerywać leczenia bez konsultacji z lekarzem. Przedwczesne dojrzewanie płciowe (przed 8 rż. u dziewcząt i przed 10 rż. u chłopców). Leczenie powinno odbywać się pod nadzorem endokrynologa dziecięcego lub pediatry lub endokrynologa z doświadczeniem w leczeniu przedwczesnego dojrzewania płciowego pochodzenia ośrodkowego. Dzieci o mc. powyżej 30 kg: 1 wstrzyknięcie domięśniowe postaci o przedłużonym uwalnianiu (SR) w dawce 3,75 mg co 4 tyg.; dzieci o mc. 20-30 kg: 2/3 dawki SR 3.75 mg we wstrzyknięciu domięśniowym (podawać 2/3 objętości przygotowanej zawiesiny); dzieci o mc. poniżej 20 kg: 1/2 dawki SR 3.75 mg we wstrzyknięciu domięśniowym (podawać 1/2 objętości przygotowanej zawiesiny). Endometrioza: leczenie należy rozpocząć w ciągu pierwszych 5 dni cyklu miesiączkowego - 1 wstrzyknięcie domięśniowe postaci o przedłużonym uwalnianiu (SR) w dawce 3,75 mg co 4 tyg.; czas trwania leczenia zależy od początkowego stanu endometriozy i zaobserwowanych w trakcie leczenia zmian stanu klinicznego pacjentki (leczenie zazwyczaj prowadzi się przez co najmniej 4 mies. i co najwyżej przez 6 mies.); nie zaleca się rozpoczynania drugiego cyklu leczenia tryptoreliną ani żadnym innym analogiem GnRH. Włókniakomięśniaki macicy: leczenie musi być rozpoczęte w ciągu pierwszych 5 dni cyklu miesiączkowego - 1 wstrzyknięcie domięśniowe postaci o przedłużonym uwalnianiu (SR) w dawce 3,75 mg co 4 tyg., u pacjentek przed planowanym zabiegiem chirurgicznym leczenie prowadzi się przez 3 mies., natomiast u pacjentek niezakwalifikowanych do operacji leczenie ogranicza się do 6 mies. Niepłodność u kobiet. I schemat: podskórnie wstrzyknięcie 0,1 mg na dobę od 2. dnia cyklu miesiączkowego, po uzyskaniu zmniejszenia wrażliwości przysadki (stężenie estrogenów

  • Uwagi

    Zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być upośledzona, jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy, senność i zaburzenia widzenia, będące działaniami niepożądanymi leczenia lub wynikające z choroby podstawowej.

  • Danych o lekach dostarcza: