Portal Świat Zdrowia:
| Rejestracja

Sekcje tematyczne

  Świat Zdrowia
Świat Kardiologii i Diabetologii
Kardiologia
Diabetologia

Encyklopedia leków

Nazwa leku

Dilzem®
Pfizer Europe
  • Dilzem® retard , tabl. powl., 30 szt.
  • Dilzem® retard , tabl. o przedł. uwalnianiu, 30 szt.
  • Dilzem® retard , tabl. o przedł. uwalnianiu, 30 szt.
Choroba niedokrwienna serca pod postacią: dusznicy bolesnej stabilnej, dusznicy bolesnej niestabilnej, dusznicy bolesnej naczynioskurczowej (postać Prinzmetala). Nadciśnienie tętnicze.
1 tabl. powl. zawiera 90 mg chlorowodorku diltiazemu. 1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 120 mg lub 180 mg chlorowodorku diltiazemu.
Antagonista wapnia z grupy pochodnych benzotiazepiny, o działaniu blokującym kanał wapniowy, głównie w obrębie mięśni gładkich naczyń. Powoduje zmniejszenie całkowitego oporu obwodowego jako rezultat rozszerzenia naczyń, co z kolei prowadzi do zmniejszenia obciążenia następczego i w konsekwencji do zmniejszenia ciśnienia tętniczego. Ma bezpośrednie ujemne działanie chronotropowe. Opóźnia szybkość przewodzenia bodźców pomiędzy przedsionkiem a komorą. Może także wykazywać ujemne działanie inotropowe. Po podaniu doustnym dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Wykazuje małą biodostępność (ok. 40%) ze względu na znaczny efekt "pierwszego przejścia" przez krążenie wątrobowe. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 3-4 h. W 70-85% wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowany w wątrobie. Wydala się z moczem w 74% i z kałem w 26%. Średni T0,5 we krwi wynosi 6 h. Okres półtrwania może być wydłużony, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym lub z zaburzeniami czynności wątroby. Chlorowodorek diltiazemu i jego metabolit, deacetylodiltiazem, mogą w niewielkim stopniu podlegać kumulacji w osoczu krwi podczas wielokrotnego podawania leku.
Nadwrażliwość na składniki preparatu. Zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego (blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst.). Zespół chorego węzła zatokowego. Zaburzenia przewodzenia zatokowo - przedsionkowego (blok zatokowo-przedsionkowy IIst. lub IIIst.). Wstrząs. Ciśnienie skurczowe <90 mmHg. Ostry zawał mięśnia sercowego z powikłaniami (bradykardia, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, niewydolność lewokomorowa). Objawowa niewydolność serca. Trzepotanie/migotanie przedsionków i jednoczesny zespół WPW (zwiększone ryzyko następczego migotania komór). Spoczynkowa czynność serca <50 uderzeń na minutę (bradykardia). Ciąża i okres karmienia piersią. Jednoczesne dożylne stosowanie leków β-adrenolitycznych.
Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym lub zatokowo-przedsionkowym Ist. i zaburzeniami przewodzenia śródkomorowego (takimi jak blok prawej lub lewej odnogi pęczka Hisa), niskim ciśnieniem tętniczym krwi, zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek, w podeszłym wieku (ze względu na wydłużenie okresu półtrwania), podczas jednoczesnego leczenia doustnymi lekami β-adrenolitycznymi. Nie można wykluczyć możliwości występowania odwracalnych zaburzeń płodności u mężczyzn w przypadku długoterminowego stosowania diltiazemu chlorowodorku. Ze względu na zawartość laktozy, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u dzieci.
Stosowanie preparatu w ciąży i okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. W przypadku stosowania u kobiet w wieku rozrodczym należy wykluczyć ciążę przed rozpoczęciem leczenia. Kobiety w wieku rozrodczym przyjmujące diltiazem powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji.
Często (≥1/100, <1/10): ból i zawroty głowy, uczucie zmęczenia, osłabienie, skórne reakcje nadwrażliwości (zaczerwienienie, świąd lub wysypka), obrzęki stawów skokowych lub kończyn dolnych. Niezbyt często (≥1/1000, <1/100): bezsenność, omamy, stany depresyjne, nudności, wymioty, zgaga, biegunka, zaparcie, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AIAT, GGTP, LDH) oraz fosfatazy alkalicznej wskutek ostrego uszkodzenia wątroby. Bardzo rzadko (<1/10 000): ciężkie reakcje nadwrażliwości (takie jak rumień wysiękowy wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zmiany podobne do tocznia rumieniowatego), ciężkie reakcje nadwrażliwości z eozynofilią i limfadenopatią, zaburzenia potencji, hiperglikemia oraz głównie u pacjentów otrzymujących duże dawki diltiazemu i (lub) u tych, u których istniało istotne uszkodzenie serca przed wdrożeniem terapii - bradykardia, bloki zatokowo-przedsionkowe i przedsionkowo-komorowe, niedociśnienie tętnicze, palpitacje, omdlenia, zmniejszenie pojemności minutowej serca i niewydolność serca. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do rozrostu dziąseł. Zmiany te ustępują całkowicie po odstawieniu leku.
Diltiazem może nasilać działanie innych przeciwnadciśnieniowych leków. W trakcie jednoczesnego podawania z diltiazemem innych leków działających na serce może wystąpić pogłębienie hamującego wpływu na częstość pracy serca i (lub) układ bodźco-przewodzący. Jednoczesne stosowanie leków β-adrenolitycznych, przeciwarytmicznych lub glikozydów naparstnicy może prowadzić do znacznej bradykardii, wyższego stopnia bloków przedsionkowo-komorowych, silniejszego efektu hipotensyjnego i niewydolności serca - zaleca się ścisłą obserwację pacjenta w takich przypadkach. Jednoczesne stosowanie diltiazemu i leków β-adrenolitycznych podawanych dożylnie jest przeciwwskazane. Diltiazem może hamować metabolizm leków, które podlegają metabolizmowi przez układ cytochromu P450, głównie z udziałem izoenzymu CYP 3A - z inhibitory reduktazy HMG CoA, takimi jak symwastatyna, lowastatyna czy atorwastatyna - działanie może się zwiększyć i (lub) wydłużyć, mogą wystąpić działania niepożądane (np: rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych, zapalenie mięśni, zapalenie wątroby). Diltiazem może zwiększać stężenia we krwi karbamazepiny, midazolamu, triazolamu, alfentanylu, teofiliny, cyklosporyny A, digoksyny i digitoksyny - zaleca się ścisłą obserwację pacjenta pod kątem objawów przedawkowania powyższych leków, oznaczanie ich stężenia w osoczu, a w razie potrzeby odpowiednią modyfikację dawek. Jednoczesne stosowanie diltiazemu i midazolamu lub alfentanylu może powodować wydłużenie czasu intubacji dotchawiczej po zabiegu operacyjnym. W czasie jednoczesnego stosowania diltiazemu i cymetydyny lub ranitydyny zwiększa się stężenie diltiazemu we krwi. Podczas jednoczesnego stosowania diltiazemu i anestetyków wziewnych w rzadkich przypadkach może wystąpić hipotonia lub bradykardia. Diltiazem zmniejsza klirens nifedypiny - podczas jednoczesnego stosowania należy ściśle obserwować pacjenta, a w razie potrzeby zmniejszyć dawkę nifedypiny. Jednoczesne stosowanie z diazepamem może spowodować znaczące zmniejszenie stężenia diltiazemu we krwi. Po przeszczepieniu narządu należy pamiętać, że stężenie cyklosporyny A we krwi może zwiększać się podczas jednoczesnego leczenia diltiazemem. Podczas długotrwałej terapii cyklosporyną A i diltiazemem, dawka cyklosporyny A powinna być zmniejszona w celu utrzymania właściwego jej stężenia w osoczu. Dawka cyklosporyny A powinna być ustalona na podstawie badań stężenia leku we krwi przy użyciu specyficznych metod laboratoryjnych (np. za pomocą przeciwciał monoklonalnych).
Doustnie. Dorośli. Choroba niedokrwienna serca: 180 mg na dobę (1 tabl. 90 mg 2 razy na dobę; 1/2 tabl. 180 retard 2 razy na dobę) lub 240 mg na dobę (1 tabl. 120 mg retard 2 razy na dobę). W razie konieczności, dawkę można stopniowo zwiększać do 360 mg na dobę. W przypadku długotrwałego leczenia z zadawalającym efektem klinicznym, zaleca się sprawdzanie, co 2-3 miesiące, czy możliwe jest zmniejszenie dawki leku. Nadciśnienie tętnicze: 180 mg na dobę (1 tabl. 90 mg 2 razy na dobę; 1 tabl. 180 retard raz na dobę) lub 240 mg na dobę (1 tabl. 120 mg retard 2 razy na dobę). W razie konieczności, dawkę można stopniowo zwiększać do 360 mg na dobę. W przypadku wystąpienia zadowalającego efektu hipotensyjnego wskazane jest rozważenie zmniejszenia dawki.
Tabletki należy przyjmować w całości, popijając szklanką wody. Tabl. 90 mg należy przyjmować przed posiłkami, tabl. 120 mg i 180 mg po posiłkach.
Preparat należy odstawiać stopniowo, jest to szczególnie ważne u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Zaleca się szczególną dbałość o higienę jamy ustnej podczas przyjmowania preparatu (ryzyko zmian w obębie dziąseł). Podczas leczenia należy regularnie kontrolować czynność wątroby. Preparat może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

Moje kontozwiń

Aby korzystać z Mojego Konta lub zarejestruj!

Newsletter

Zawsze najświeższe informacje! Nowe opinie na interesujące Ciebie tematy. Zapisz się na newsletter.