DHE-tar

  • Skład

    1 tabl. zawiera 1 mg winianu dihydroergotaminy.

  • Działanie

    Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów α-adrenergicznych i dopaminergicznych. Wykazuje długotrwałe, bezpośrednie kurczące działanie na mięśniówkę gładką naczyń obwodowych i mózgowych. Dihydroergotamina ma silniejsze działanie blokujące receptory α-adrenergiczne i dopaminergiczne oraz znacznie słabsze działanie kurczące naczynia od ergotaminy. Dihydroergotamina działa na ośrodkowe neurony serotoninergiczne, które odgrywają istotną rolę w mechanizmie działania przeciwmigrenowego. Wywiera selektywne działanie kurczące na naczynia układu żylnego, obniżając pojemność tych naczyń ze znacznie słabszym działaniem na opór naczyniowy tętnic i tętniczek (przeciwdziała to zastojowi żylnemu i przyspiesza powrót żylny oraz pozostaje bez istotnego wpływu na obwodowy opór naczyniowy). Biodostępność po podaniu doustnym nie przekracza 5%, maksymalne stężenie w surowicy osiąga po ok 30 min. do 3 h. Metabolizowana jest w wątrobie. Główny metabolit - 8-hydroksy-dihydroergotamina jest aktywny farmakologicznie.

  • Wskazania

    Napady migreny. Hipotonia ortostatyczna.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na alkaloidy sporyszu lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Zaburzenia czynności nerek lub wątroby. Choroba niedokrwienna serca (przebyty zawał mięśnia sercowego, dławica piersiowa, angina Prinzmetala). Choroby naczyń obwodowych (objawy Raynauda, zarostowe zapalenie naczyń krwionośnych, zakrzepowe zapalenie żył). Stan po zabiegach chirurgicznych na naczyniach. Niekontrolowane nadciśnienie. Ciąża. Okres karmienia piersią.

  • Środki ostrożności

    Lek zawiera etanol. Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca. Lek nie jest przeznaczony do długotrwałej terapii. U pacjentów, u których występują częste lub codzienne bóle głowy pomimo regularnego stosowania leków przeciw tym bólom, należy rozważyć rozpoznanie bólu głowy zależnego od ciągłego stosowania leków. Jeśli u pacjenta długotrwale stosującego leki przeciwbólowe nasila się ból głowy, lek należy odstawić. Dihydroergotamina nie powinna być stosowana w celu zapobiegania bólom migrenowym. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania u dzieci nie zostało ustalone. Ze względu na zawartość laktozy, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

  • Ciąża i laktacja

    Nie należy stosować w ciąży (przypuszcza się, że dihydroergotamina może działać embriotoksycznie). Nie należy stosować w okresie karmienia piersią, ponieważ dihydroergotamina przenika do mleka kobiecego i może wywoływać różnego rodzaju zaburzenia u dzieci karmionych piersią. Alkaloidy sporyszu hamują wydzielanie prolaktyny.

  • Efekty uboczne

    Mogą wystąpić: parestezje, osłabienie kończyn, ból i zawroty głowy, dezorientacja, senność, przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek mogą wystąpić drgawki; zaburzenia rytmu serca, zwiększenie lub zmniejszenie ciśnienia tętniczego, niedokrwienie lub zawał mięśnia sercowego, skurcz naczyń wieńcowych, długotrwałe stosowanie może doprowadzić do wystąpienia ergotyzmu (początkowo objawiającego się drętwieniem oraz oziębieniem rąk i stóp, w kolejnym etapie zaburzeniem krążenia w kończynach, długotrwałym skurczem naczyń krwionośnych i w konsekwencji martwicą kończyn); nudności, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, ból w nadbrzuszu, biegunka, zaparcie, uczucie suchości w jamie ustnej; przy długotrwałym stosowaniu może dojść do uszkodzenia wątroby i nerek; rumień, obrzęk, wybroczyny, martwica naskórka, trądzik.

  • Działanie z innymi lekami

    Należy zachować co najmniej 24 h odstęp pomiędzy przyjmowaniem dihydroergotaminy, a innymi alkaloidami sporyszu: ergotaminą, metyzergidem, a także sumatryptanem. Nie stosować w trakcie terapii bromokryptyną lub kabergoliną ze względu na możliwość wystąpienia nadciśnienia i zawału serca. W przypadku jednoczesnego stosowania dihydroergotaminy z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne (tolazoliną, prazosyną) oraz receptory β-adrenergiczne (atenololem, nadololem, oksprenololem, propranololem, timololem) może wystąpić zwężenie naczyń obwodowych połączone z bólem i sinicą. Jednoczesne podawanie antybiotyków z grupy makrolidów (klarytromycyny, roksytromycyny, erytromycyny), może zaburzyć metabolizm dihydroergotaminy, poprzez zahamowanie cytochromu P-450 i spowodować nasilenie toksyczności alkaloidu. Delawirdyna, indynawir, rytonawir, nelfinawir stosowane jednocześnie z dihydroergotaminą zwiększają ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych. Fluoksetyna, fluwoksamina, paroksetyna i sertralina w połączeniu z dihydroergotaminą mogą powodować zaburzenia koordynacji ruchowej, osłabienie ogólne i osłabienie odruchów. Dopamina i dobutamina stosowana jednocześnie z dihydroergotaminą mogą powodować obwodowe niedokrwienie i niedotlenienie prowadzące do martwicy dłoni i stóp; dlatego nie należy stosować tych leków łącznie z alkaloidami sporyszu.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli i dzieci w wieku > 16 lat: 1-2 tabl. 3 razy na dobę.

  • Danych o lekach dostarcza: