Depo-Provera™

  • Skład

    1 fiolka (3 ml) zawiera 150 mg; 1 fiolka (3,3 ml) zawiera 500 mg; 1 fiolka (6,7 ml) zawiera 1,0 g octanu medroksyprogesteronu. Lek zawiera p-hydroksybenzoesany.

  • Działanie

    Syntetyczna pochodna progesteronu. Wywiera szereg działań farmakologicznych na układ wewnątrzwydzielniczy: hamuje wydzielanie gonadotropin przysadkowych (FSH i LH), zmniejsza stężenie ACTH i hydrokortyzonu we krwi, zmniejsza stężenie testosteronu w krwi obwodowej, zmniejsza stężenie estrogenów w krwi obwodowej. Lek podawany w dużych dawkach ma działanie przeciwnowotworowe; wykazuje skuteczność w leczeniu paliatywnym hormonozależnych nowotworów złośliwych. Po podaniu domięśniowym, octan medroksyprogesteronu uwalnia się powoli, co zapewnia niewielkie, lecz długo utrzymujące się stężenie leku we krwi. Średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia po podaniu dawki domięśniowej wynosi około 4 do 20 dni. Stężenie we krwi stopniowo zmniejsza się i utrzymuje na względnie stałym poziomie przez 2-3 mies. Oznaczalne stężenia można wykryć nawet przez 7-9 mies. po wstrzyknięciu domięśniowym. W około 90-95% wiąże się z białkami osocza. Przenika przez barierę krew-mózg i barierę łożyskową oraz w niewielkim stopniu do mleka kobiecego. Jest metabolizowany w wątrobie. T0,5 w fazie eliminacji leku po pojedynczym wstrzyknięciu domięśniowym wynosi około 6 tyg. Jest wydalany przede wszystkim z kałem. Około 30% dawki domięśniowej jest wydalane z moczem po 4 dobach od podania.

  • Wskazania

    Leczenie wspomagające i (lub) paliatywne w przypadku wznowy lub wystąpienia przerzutów raka endometrium lub nerek. Leczenie w przypadku wznowy lub wystąpienia przerzutów raka piersi u kobiet po menopauzie.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na octan medroksyprogesteronu lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Ciąża lub podejrzenie ciąży. Niezdiagnozowane krwawienia z dróg rodnych do czasu ustalenia ostatecznego rozpoznania oraz wykluczenia nowotworu złośliwego narządów rodnych. Zmiany w obrębie piersi o nieustalonej etiologii. Ciężka niewydolność wątroby. Czynne zakrzepowe zapalenie żył lub aktualnie występujące bądź w wywiadzie zaburzenia zakrzepowo-zatorowe lub choroba naczyń mózgowych.

  • Środki ostrożności

    Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów: z nadwrażliwością na steroidy, inne niż octan medroksyprogesteronu; ze współistniejącymi chorobami takimi jak: padaczka, migrena, astma, zaburzenia czynności serca lub nerek, w których zwiększenie masy ciała lub retencja płynów może spowodować pogorszenie stanu pacjenta; z depresją w wywiadzie; z cukrzycą. Jeżeli w trakcie leczenie rozwinie się żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, zaleca się przerwanie leczenia octanem medroksyprogesteronu. Należy przerwać leczenie, jeśli wystąpi nagła częściowa lub całkowita utrata wzroku lub wystąpi wytrzeszcz, podwójne widzenie lub migrena; konieczne jest przeprowadzenie dokładniejszych badań okulistycznych. W przypadku zdiagnozowania obrzęku tarczy nerwu wzrokowego lub stwierdzenia zmian w naczyniach siatkówki, nie należy kontynuować podawania preparatu. Ze względu na zawartość p-hydroksybenzoesanów, lek może powodować reakcje alergiczne (o charakterze reakcji opóźnionej).

  • Ciąża i laktacja

    Stosowanie preparatu w ciąży jest przeciwwskazane. Stosowanie leku w I trymestrze ciąży może powodować zaburzenia rozwojowe w obrębie układu płciowego u płodów obu płci. Ponadto istnieje niewielkie ryzyko niskiej masy urodzeniowej dziecka. Medroksyprogesteron oraz jego metabolity są wydzielane do mleka kobiecego. Brak wystarczających danych sugerujących, że ich obecność może stanowić zagrożenie dla dziecka.

  • Efekty uboczne

    Często: zmiany masy ciała, zwiększenie łaknienia, bezsenność, ból głowy, zawroty głowy, drżenie, wymioty, zaparcia, nudności, nadmierne pocenie się, zaburzenia erekcji, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, obrzęk, zatrzymanie płynów, zmęczenie. Niezbyt często: działania zbliżone do występujących po kortykosteroidach (np. takie, jak w zespole Cushinga), nasilenie cukrzycy, hiperkalcemia, depresja, euforia, zmiany libido, zastoinowa niewydolność serca, zakrzepowe zapalenie żył, zator tętnicy płucnej, biegunka, suchość błony śluzowej jamy ustnej, obrzęk naczynioruchowy, trądzik, nadmierne owłosienie, nieprawidłowe krwawienie z macicy (nieregularne, nadmiernie obfite, zbyt skąpe, plamienie miesiączkowe), bolesność piersi, kurcze mięśni. Rzadko: reakcje nadwrażliwości, nerwowość, udar mózgu, senność, zawal mięśnia sercowego, zator i zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, żółtaczka, łysienie, wysypka, złe samopoczucie, gorączka, zmniejszona tolerancja glukozy, wzrost ciśnienia krwi. Ponadto: reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktoidalna, wydłużony okres braku owulacji, stan splatania, działania zbliżone do zależnych od aktywacji układu współczulnego, zaburzenia koncentracji uwagi, zator i zakrzepica naczyń siatkówki, zaćma cukrzycowa, zaburzenia widzenia, tachykardia, kołatanie serca, pokrzywka, świąd, cukromocz, brak miesiączki, nadżerka szyjki macicy, wydzielina z szyjki macicy, mlekotok, upławy, tkliwość uciskowa piersi, osteoporoza, w tym złamania osteoporotyczne, nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby, zwiększenie liczby białych krwinek, zwiększenie liczby płytek krwi.

  • Działanie z innymi lekami

    Aminoglutetymid może w istotnym stopniu zmniejszać stężenie octanu medroksyprogesteronu we krwi, osłabiając jego skuteczność terapeutyczną.

  • Dawkowanie

    Domięśniowo. Rak endometrium lub nerek: początkowo od 400 do 1000 mg na tydz. Jeśli wystąpi poprawa w ciągu kilku tyg. lub mies. oraz, gdy stan pacjenta wydaje się stabilny, można zastosować dawkę podtrzymującą - 400 mg miesięcznie. Rak piersi: 500 do 1000 mg na dobę, przez 28 dni. Następnie należy stosować dawki podtrzymujące - 500 mg 2 razy w tyg., tak długo, jak długo pacjentka reaguje na leczenie.

  • Uwagi

    U pacjentek stosujących lek długotrwale może być wskazane wykonanie oceny BMD. Należy zdiagnozować każde nieoczekiwane krwawienie z dróg rodnych, jakie wystąpi w czasie leczenia medroksyprogesteronem. Stosowanie medroksyprogesteronu może zmniejszać stężenia następujących biomarkerów hormonalnych: steroidy we krwi i (lub) w moczu (np. kortyzol, estrogen, pregnandiol, progesteron, testosteron), gonadotropiny we krwi i (lub) w moczu (np. LH i FSH), globulina wiążąca hormony płciowe (SHBG). Medroksyprogesteron stosowany we wskazaniach onkologicznych może powodować częściową niewydolność nadnerczy (zmniejszenie reaktywności ze strony osi przysadkowo-nadnerczowej) w trakcie prób z podawaniem metyraponu. Dlatego zdolność kory nadnerczy do reagowania na ACTH należy ocenić przed podaniem metyraponu. Laboratorium oceniające wycinek błony śluzowej macicy lub wycinek z kanału szyjki macicy powinno zostać powiadomione o stosowaniu medroksyprogesteronu u pacjentki.

  • Danych o lekach dostarcza: