Convulex

  • Skład

    1 ml syropu zawiera 50 mg walproinianu sodu; syrop zawiera p-hydroksybenzoesany oraz sztuczne substancje słodzące. 1 kaps. zawiera 150 mg, 300 mg lub 500 mg kwasu walproinowego.

  • Działanie

    Lek przeciwdrgawkowy. Mechanizm działania związany jest z wpływem na metabolizm kwasu gamma-aminomasłowego (GABA). Poprzez aktywację dekarboksylazy kwasu glutaminowego i hamowanie GABA-aminotransferazy dochodzi do znacznego zwiększenia stężenia GABA w pęcherzykach synaptycznych i szczelinie międzysynaptycznej. GABA hamuje wyładowania pre- i postsynaptyczne, zapobiegając uogólnieniu się wyładowań. Działanie psychotropowe kwasu walproinowego powoduje lepszą koordynację wzrokowo-motoryczną oraz poprawia zdolność koncentracji. Biodostępność kwasu walproinowego po podaniu doustnym wynosi prawie 100%. Maksymalne stężenie we krwi występuje ok. 2-3 h (kapsułki) oraz 1-3 h (syrop) po podaniu. Skuteczne terapeutyczne stężenie we krwi wynosi od 40-100 mg/l (278 – 694 µmol/l) u pacjentów z padaczką i 50-125 mg/l (300 – 750 µmol/l) u niektórych pacjentów z zaburzeniami dwubiegunowymi. Obserwowana jest duża różnorodność osobnicza w stężeniu kwasu walproinowego we krwi. Stężenia w stanie stacjonarnym są osiągane w ciągu 2-4 dni. Kwas walproinowy wiąże się z białkami osocza w 80-95%. Jest metabolizowany w wątrobie. Wydalany jest głównie z moczem, w postaci glukuronidów. T0,5 wynosi 10-15 h i jest znacząco zmniejszony u dzieci - 6-10 h, u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może być wydłużony.

  • Wskazania

    Kapsułki. Leczenie napadów uogólnionych w postaci: napadów mioklonicznych, toniczno-klonicznych, atonicznych, nieświadomości. Leczenie napadów ogniskowych: z objawami prostymi i złożonymi, napadów ogniskowych wtórnie uogólnionych, zespołu Lennoxa i Gastauta. Profilaktyka zaburzeń afektywnych dwubiegunowych w przypadku nieskuteczności preparatów litu i karbamazepiny. Syrop. Leczenie pierwotnych napadów padaczkowych uogólnionych: napady kloniczne, toniczne, toniczno-kloniczne, napady nieświadomości, napady miokloniczne i atoniczne oraz częściowych napadów padaczkowych, które są lub nie są uogólnione.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na kwas walproinowy, walproinian sodu lub pozostałe składniki preparatu. Ostre i przewlekłe zapalenie wątroby, przebyte ciężkie zapalenie wątroby (zwłaszcza polekowe), ciężkie zapalenie wątroby w wywiadzie rodzinnym. Porfiria.

  • Środki ostrożności

    Przed rozpoczęciem leczenia i okresowo w trakcie pierwszych 6 mies. leczenia należy wykonywać badania czynności wątroby (czas protrombinowy, stężenie transaminazy i (lub) bilirubiny i (lub) fibrynogenu w osoczu). Pacjenci z nieprawidłowościami w badaniach biochemicznymi powinni ponownie być poddani ocenie klinicznej, a parametry prób czynnościowych wątroby, włączając czas protrombinowy, powinny być monitorowane dopóki nie powrócą do wartości prawidłowych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami wątroby w wywiadzie. Zwiększone ryzyko hetaptotoksyczności występuje także u dzieci, szczególnie dzieci

  • Ciąża i laktacja

    Ze względu na możliwość powstawania wad wrodzonych i rozwojowych u niemowląt, które były narażone na działanie walproinianu w łonie matki, w leczeniu padaczki i choroby afektywnej dwubiegunowej u pacjentek, które mogą zajść w ciążę, leki zawierające walproinian należy przepisywać jedynie w przypadku, kiedy inne formy leczenia nie są skuteczne lub nie są dobrze tolerowane. Pacjentki powinny stosować skuteczną metodą antykoncepcji, a leczenie powinno odbywać się pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w leczeniu tych chorób. W przypadku pacjentek, które zajdą w ciążę lub planują zajście w ciążę w trakcie leczenia walproinianem, należy rozpatrzyć alternatywne metody leczenia. Należy regularnie analizować konieczność badania i przeprowadzać nową analizę stosunku korzyści do ryzyka dla kobiet i dziewcząt w okresie dojrzewania przyjmujących walproinian. Należy informować pacjentki o ryzyku stosowania walproinianu w okresie ciąży (informacje dotyczące ciąży zgodnie z zaleceniami EMA z 21.11.2014 r.). Walproinian przenika w niewielkim stopniu do mleka. Nie zaobserwowano działań niepożądanych u karmionych dzieci. Decyzja o karmieniu piersią powinna być podjęta po ocenie wszystkich faktów.

  • Efekty uboczne

    Zaburzenia układu nerwowego. Często: drżenie; rzadko: ataksja, zawroty głowy, parestezje, uspokojenie polekowe. Odnotowano rzadkie przypadki letargu i niezbyt częste splątania, czasami przechodzące w otępienie, czasem powiązane z halucynacjami lub drgawkami. Rzadko - przypadki encefalopatii i śpiączki. Obserwowano bardzo rzadkie przypadki objawów pozapiramidowych włączając parkinsonizm lub przemijającą demencję związaną z przemijającą atrofią mózgu. Może wystąpić zwiększona czujność, rzadko - agresja, hiperaktywność i degradacja zachowania. Rzadko: szum w uszach, utrata słuchu (odwracalna lub nie), oczopląs, ból głowy. Zaburzenia psychiczne: depresja. Zaburzenia żołądka i jelit. Często na początku leczenia występuje podrażnienie przewodu pokarmowego, rzadziej nudności. Mogą wystąpić wymioty, biegunka, anoreksja, zaparcia. Obserwuje się zwiększenie łaknienia i zwiększenie masy ciała. Istnieją doniesienia o rzadkich przypadkach zapalenia trzustki, czasami zakończonego zgonem. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych. Na początku leczenia może wystąpić przemijające zwiększenie aktywności transaminazy. Rzadko występują ciężkie zaburzenia czynności wątroby (czasem zakończone zgonem), porfiria. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania. Może występować hiperamonemia bez zmian w próbach czynnościowych wątroby. Często: łagodna hiperamonemia. Istnieją doniesienia i hiperamonemii z objawami neurologicznymi. Rzadko: obrzęki. Zaburzenia krwi i układu chłonnego. Lek hamuje drugą fazę agregacji płytek prowadząc do wydłużenia czasu krwawienia i często trombocytopenii. Trombocytopatia zależna od niedoboru czynnika von Willebrand'a może również prowadzić do wydłużenia czasu krwawienia. Mogą wystąpić pojedyncze przypadki izolowanej redukcji fibrynogenu. Często występuje łagodne, odwracalne zahamowanie szpiku. Mogą wystąpić siniaki i krwawienia (należy odstawić lek na czas badania przyczyny). Sporadycznie występuje agranulocytoza i limfocytoza. Rzadko - hipolapsja czerwonych krwinek, leukopenia, pancytopenia. Zaburzenia układu immunologicznego. Rzadko: zapalenia naczyń, liszaj rumieniowaty uogólniony; istnieją doniesienia o reakcjach alergicznych. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Często: przemijająca utrata włosów (działanie to występuje w ciągu 6 mies., włosy mogą odrosnąć bardziej kręcone). Rzadko: porfiria, trądzik. Bardzo rzadko nadmierne owłosienie. Rzadko: reakcje skórne (wysypka osutkowa). W wyjątkowych przypadkach: martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy. Zaburzenia układu rozrodczego i piersi. Rzadko: nieregularne miesiączki lub brak miesiączki; bardzo rzadko: ginekomastia. Zaburzenia nerek i dróg moczowych. Istnieją rzadkie doniesienia o przemijającym zespole Fanconiego (defekt w czynności górno kanalikowo nerkowej powodujący zwiększenie cukromoczu, aminoacydurii, fosfaturii, nadmiernego wydalania kwasu moczowego z moczem).

  • Działanie z innymi lekami

    Walproinian nasila działanie neuroleptyków, inhibitorów MAO, leków przeciwdepresyjnych, benzodiazepin - zalecane jest monitorowanie kliniczne i dostosowanie dawki. Skojarzenie z klonazepamem może prowokować ataki padaczkowe. Walproinian zwiększa stężenie fenobarbitalu we krwi, co powoduje sedację, szczególnie u dzieci - zalecane jest monitorowanie przez pierwsze 15 dni leczenia skojarzonego oraz natychmiastowe zmniejszenie dawki fenobarbitalu i oznaczenie jego stężenia we krwi. Zwiększa stężenie prymidonu we krwi - zalecane jest monitorowanie objawów klinicznych na początku leczenia i dostosowanie dawki jeśli to konieczne. Zmniejsza całkowite stężenie fenytoiny we krwi, a zwiększa stężenie wolnej fenytoiny z możliwością wystąpienia przedawkowania - zalecane jest monitorowanie kliniczne i oznaczenie stężenia frakcji wolnej fenytoiny. Może nasilać działanie toksyczne karbamazepiny - zalecana jest obserwacja kliniczna i dostosowanie dawkowania. Może hamować metabolizm lamotriginy i wydłużać jej T0,5, wymaga to dostosowania dawki (zmniejszenie dawki lamotriginy); jednoczesne stosowanie tych leków może zwiększać ryzyko reakcji skórnych, szczególnie u dzieci. Może zwiększać stężenie zydowudyny we krwi, nasilając jej toksyczność. Może nasilać przeciwzakrzepowe działanie warfaryny, kumaryny oraz przeciwpłytkowe kwasu acetylosalicylowego (wyparcie z wiązań z białkami) - należy monitorować czas protrombinowy. Może zmniejszać nieznacznie klirens temozolomidu. Może nasilać działanie alkoholu. Leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy (w tym fenytoina, fenobarbital, prymidon, karbamazepina) zmniejszają stężenie kwasu walproinowego we krwi - zalecane jest dostosowanie dawek. Jednoczesne stosowanie felbamatu może zwiększać stężenie kwasu walproinowego - należy monitorować dawkowanie walproinianu. Meflochina i chlorochina mogą obniżać próg drgawkowy; meflochina może zmniejszyć stężenie walproinianu - dawkowanie walproinianu powinno być dostosowane. Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami silnie wiążącymi się z białkami osocza może wystąpić zwiększone stężenie wolnego kwasu walproinowego we krwi. Cymetydyna i erytromycyna mogą hamować metabolizm walproinianu, zwiększając jego stężenie we krwi. Antybiotyki typu karbapenemu (panipenem, meropenem, imipenem) mogą zmniejszyć stężenie leku we krwi - należy monitorować stężenie walproinianu. Cholestyramina może zmniejszać wchłanianie walproinianu. Walproinian nie wpływa na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Padaczka. Zazwyczaj dawka dobowa powinna być podzielona na kilka dawek. Podczas monoterapii kwasem walproinowym, całkowita dawka dobowa może być również podana raz na dobę, wieczorem (do maksymalnie 15 mg/kg mc. na dobę). Dawka dobowa zależy od wieku i masy ciała pacjenta oraz indywidualnej wrażliwości na walproinian. Optymalna dawka zależy od kontroli nad napadami, a rutynowa kontrola stężenia leku we krwi ma znaczenie pomocnicze w przypadku niedostatecznej kontroli napadów drgawkowych lub nasilenia się działań niepożądanych. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek oraz u osób w podeszłym wieku zmniejszenie dawki może okazać się konieczne; dawkowanie powinno być dostosowane do obrazu klinicznego. Monoterapia. Dorośli: dawka początkowa wynosi 5-10 mg/kg mc. na dobę, następnie powinna być stopniowo zwiększana o 5 mg/kg mc. w odstępach 3-7 dniowych, aż do uzyskania kontroli napadów. Następuje to zwykle, gdy dawka wynosi 20-30 mg/kg mc. na dobę. Jeśli kontrola napadów nie zostanie osiągnięta w podanej dawce, dawkę można zwiększyć do 2500 mg na dobę. Dzieci: dawka początkowa wynosi 10-20 mg/kg mc. na dobę i powinna być zwiększana o 5-10 mg/kg mc. na dobę w odstępach 3-7 dniowych, aż do osiągnięcia kontroli napadów, następuje to zwykle przy dawce podtrzymującej 20-30 mg/kg mc. na dobę. Jeśli kontrola nad napadami nie zostanie osiągnięta, dawka może być zwiększona do 35 mg/kg mc. na dobę. W indywidualnych przypadkach można rozpatrywać dawki większe niż 40 mg/kg mc. na dobę - u dzieci wymagających takich dawek należy monitorować parametry chemiczne i hematologiczne. U dzieci o mc. >20 kg zalecana dawka początkowa wynosi 300 mg na dobę. Leczenie skojarzone. Jeżeli w momencie rozpoczynania leczenia kwasem walproinowym pacjent przyjmuje już inny lek przeciwdrgawkowy, należy odstawiać go powoli. Rozpoczęcie leczenia kwasem walproinowym powinno następować stopniowo, a dawka docelowa powinna zostać osiągnięta po około 2 tyg. W przypadku, kiedy kwas walproinowy stosowany jest z lekiem przeciwdrgawkowym, który powoduje zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (np. fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), może być konieczne zwiększenie dawki kwasu walproinowego z 5 do 10 mg/kg mc. na dobę. Gdy aktywność enzymów wątrobowych powróci do normy, możliwe jest utrzymanie kontroli nad napadami za pomocą zredukowanej dawki kwasu walproinowego. Jeśli jednocześnie podawane były barbiturany i gdy obserwuje się uspokojenie (szczególnie u dzieci), dawka barbituranu powinna być zmniejszona. Choroba afektywna dwubiegunowa. Dorośli: zalecana dawka początkowa wynosi 600-900 mg na dobę w kilku dawkach podzielonych, następnie dawkę należy stopniowo zwiększać co 2-4 dni i równocześnie określać stężenie leku we krwi (zazwyczaj stężenie lecznicze wynosi od 50 do 125 mg/l), aż do uzyskania zadowalającej poprawy klinicznej lub wystąpienia działań niepożądanych. Zalecana podtrzymująca dawka dobowa wynosi 1000-2000 mg. Lek należy podawać w trakcie lub po posiłku. Kapsułki należy połykać w całości, z odpowiednią ilością płynu. Kapsułki wskazane są do stosowania u dorosłych oraz u dzieci o mc. >17 kg, pod warunkiem możliwości połknięcia kapsułki; postać ta nie jest odpowiednia dla dzieci

  • Uwagi

    Nie należy nagle przerywać podawania leku. W trakcie stosowania walproinianu może dojść do fałszywego rozpoznania niedoczynności tarczycy. Lek może powodować rzekomo pozytywne wyniki w badaniach moczu na cukrzycę (wydalany jest częściowo w postaci ciał ketonowych). Ze względu na możliwość wystąpienia senności, zwłaszcza w przypadku stosowania kilku leków przeciwdrgawkowych lub innych leków (np. benzodiazepin), lek może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Preparat w postaci syropu zawiera sztuczne substancje słodzące - może być stosowany u pacjentów z cukrzycą (zawartość węglowodanów - 0,05 BU/1 ml).

  • Danych o lekach dostarcza: