Concor COR

  • Skład

    1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

  • Działanie

    Kardioselektywny lek β1-adrenolityczny, pozbawiony wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej. W niewielkim stopniu wpływa na receptory β2-adrenergiczne w oskrzelach i naczyniach oraz wywiera minimalny wpływ na metabolizm glukozy i lipidów. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca bisoprolol zwalnia czynność serca, zmniejsza objętość wyrzutową i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Po podaniu doustnym prawie całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na wchłanianie leku). W niewielkim stopniu ulega efektowi pierwszego przejścia (biodostępność wynosi ok. 90%). Z białkami osocza wiąże się w ok. 30%. Metabolizowany w wątrobie i wydalany z moczem (50% w postaci metabolitów). T0,5 wynosi 10-12 h, działanie utrzymuje się przez 24 h po jednorazowym podaniu. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasa III wg NYHA) T 0,5 wynosi 17+/- 5 h.

  • Wskazania

    Leczenie stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory. Dodatkowo dla dawek 5 i 10 mg - leczenie nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na bisoprolol lub pozostałe składniki preparatu. Ostra niewydolność serca lub podczas epizodów dekompensacji, wymagających dożylnego podawania leków inotropowych. Wstrząs kardiogenny. Blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst. (u pacjentów bez stymulatora serca). Zespół chorego węzła zatokowego. Blok zatokowo-przedsionkowy. Bradykardia (

  • Środki ostrożności

    Ostrożnie stosować u pacjentów z chorobami przebiegającymi ze skurczem oskrzeli (astma oskrzelowa, POChP) - u tych pacjentów należy równocześnie podawać leki rozszerzające oskrzela, u pacjentów z cukrzycą i dużymi wahaniami stężenia glukozy we krwi, z blokiem przedsionkowo-komorowym Ist., dławicą Prinzmetala, zarostowymi chorobami tętnic obwodowych, tyreotoksykozą, a także w przypadku stosowania wziewnych środków anestetycznych, w trakcie głodówki, lub podczas leczenia odczulającego. U pacjentów z łuszczycą lub z łuszczycą w wywiadzie leki β-adrenolityczne można stosować jedynie po dokładnym rozważeniu korzyści w stosunku do ryzyka. U pacjentów z guzem chromochłonnym nadnerczy, lek można stosować dopiero po podaniu leków α-adrenolitycznych. Zaleca się ponowne rozważenie dawek jednocześnie stosowanych leków, zmniejszenie dawki bisoprololu lub przerwanie leczenia przy wystąpieniu przejściowego nasilenia niewydolności serca, niedociśnienia tętniczego lub bradykardii. Ponowne rozpoczęcie leczenia i (lub) stopniowe zwiększenie dawki można rozważyć po ustabilizowaniu stanu pacjenta. Brak doświadczenia w stosowaniu preparatu u pacjentów z cukrzycą typu I, zaburzoną czynnością nerek lub wątroby, kardiomiopatią restrykcyjną, wrodzoną wadą serca, hemodynamicznie istotną wadą zastawek, zawałem serca przebytym w ciągu ostatnich 3 miesięcy. Ze względu na brak doświadczenia w stosowaniu preparatu u dzieci, stosowanie w tej grupie wiekowej nie jest zalecane.

  • Ciąża i laktacja

    Bisoprolol może zaburzać prawidłowy przebieg ciąży i (lub) powodować zaburzenia u płodu lub noworodka. Leki β-adrenolityczne zmniejszają przepływ łożyskowy, co może powodować opóźnienie wzrostu płodu, obumarcie płodu, poronienie lub przedwczesny poród. U płodu i noworodka bisoprolol może powodować hipoglikemię, bradykardię. Leku nie należy stosować w ciąży, o ile nie jest to bezwzględnie konieczne. Noworodek powinien być pod ścisłą kontrolą. Nie należy karmić piersią podczas stosowania bisoprololu.

  • Efekty uboczne

    Bardzo często: bradykardia. Często: ból i zawroty głowy, astenia, zmęczenie, uczucie chłodu lub drętwienia kończyn, niedociśnienie, nudności, wymioty, biegunka, zaparcie, pogorszenie niewydolności serca. Niezbyt często: depresja, zaburzenia snu, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niedociśnienie ortostatyczne, skurcz oskrzeli (u pacjentów z astmą oskrzelową lub z obturacyjną chorobą płuc), osłabienie i kurcze mięśni. Rzadko: podwyższenie stężenia triglicerydów we krwi, podwyższone stężenie enzymów wątrobowych, omdlenia, koszmary, omamy, zmniejszenie wydzielenia łez, upośledzenie słuchu, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie wątroby, skórne reakcje nadwrażliwości (zaczerwienienie, wysypka, świąd), zaburzenia potencji. Bardzo rzadko: zapalnie spojówek, łysienie, łuszczyca, nasilenie objawów istniejącej łuszczycy, wysypka łuszczycopodobna.

  • Działanie z innymi lekami

    Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie bisoprololu z następującymi lekami: antagoniści kanału wapniowego (werapamil i w mniejszym stopniu diltiazem) - ze względu na negatywny wpływ na kurczliwość, przewodzenie przedsionkowo-komorowe i ciśnienie krwi (dożylne podanie werapamilu pacjentom leczonym β-adrenolitykami może spowodować pogłębienie niedociśnienia tętniczego i blok przedsionkowo-komorowy); leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dizopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) - zwiększony wpływ na przewodzenie przedsionkowe oraz nasilone działanie inotropowo-ujemne; leki przeciwnadciśnieniowe o ośrodkowym mechanizmie działania (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rilmenidyna) - nadmierne zwolnienie czynności serca i opóźnienie przewodzenia, a po odstawieniu tych leków - zwiększone ryzyko wystąpienia "nadciśnienia z odbicia". Bisoprolol należy stosować ostrożnie z następującymi lekami: antagoniści kanału wapniowego z grupy dihydropirydynay (np. felodypina, amlodypina) - ze względu na ryzyko niedociśnienie i pogorszenia wydolności komorowej; leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) - zwiększony wpływ na czas przewodzenia przedsionkowego; leki cholinomimetyczne - wydłużony czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego, ryzyko bradykardii; inne leki β-adrenolityczne (w tym krople do oczu) - nasilenie działania bisoprololu; insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe - nasilenie działania hipoglikemizującego; środki znieczulenia ogólnego - osłabienie odruchowej tachykardii i zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego; glikozydy nasercowe - wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zwolnienie czynności serca; NLPZ - osłabienie hipotensyjnego działania bisoprololu; leki β-sympatykomimetyczne (izoprenalina, dobutamina) - wzajemne hamowanie działania; leki sympatykomimetyczne pobudzające receptory α i β (adrenalina, noradrenalina) - zwiększenie ciśnienia, nasilenie objawów chromania przestankowego; trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, fenotiazyna - nasilone działanie hipotensyjne. Meflochina stosowana z bisoprololem zwiększa ryzyko bradykardii. Inhibitory MAO (oprócz inhibitorów MAO-B) nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe leków β-adrenolitycznych, zwiększając jednocześnie ryzyko przełomu nadciśnieniowego.

  • Dawkowanie

    Leczenie stabilnej, przewlekłej niewydolności serca-Lek stosuje się u pacjentów z rozpoznaną stabilną przewlekłą niewydolnością serca, której leczenie obejmuje inhibitory ACE (lub przy nietolerancji leków z tej grupy - antagonistów receptora angiotensyny II), β-adrenolityki, leki moczopędne, a tam gdzie jest to wskazane, także glikozydy nasercowe. Podczas rozpoczynania terapii bisoprololem stan pacjenta powinien być ustabilizowany. Zalecana dawka początkowa wynosi 1,25 mg bisoprololu fumaranu raz na dobę. W zależności od indywidulanej tolerancji, dawkę zwiększa się stopniowo, w odstępach dwutygodniowych lub dłuższych do dawki 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg i 10 mg raz na dobę. Jeżeli zwiększona dawka jest źle tolerowana, mniejsza dawka może być dawką podtrzymującą. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki 10 mg na dobę. Tabletki należy przyjmować raz na dobę, rano, na czczo lub podczas śniadania, bez rozgryzania z niewielką ilością płynu. Leczenie nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej-w obu wskazaniach zalecana dawka to 5 mg bisoprololu fumaranu raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 10 mg raz na dobę. Maksymalna zalecana dawka wynosi 20 mg raz na dobę. We wszystkich przypadkach dawkowanie jest ustalane indywidualnie w zależności od częstości rytmu serca i reakcji na leczenie.U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby lub nerek zwykle nie ma potrzeby modyfikowania dawkowania. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klierens kreatyniny < 20 ml/min) oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nie należy stosować dawki większej niż 10 mg bisoprololu na dobę.

  • Uwagi

    Leczenia nie należy nagle przerywać, lek należy odstawiać powoli, zmniejszając dawkę o połowę w każdym kolejnym tygodniu. Preparat może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

  • Danych o lekach dostarcza: