Concor

  • Skład

    1 tabl. powl. zawiera 5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

  • Działanie

    Kardioselektywny lek β1-adrenolityczny, pozbawiony wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i właściwości stabilizowania błon komórkowych. W niewielkim stopniu wpływa na receptory β2-adrenergiczne w oskrzelach i naczyniach oraz wywiera minimalny wpływ na metabolizm glukozy i lipidów. Znacząco zmniejsza aktywność reniny w osoczu. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca zwalnia czynność serca, zmniejsza objętość wyrzutową i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Po podaniu doustnym prawie całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na wchłanianie leku). W niewielkim stopniu ulega efektowi pierwszego przejścia (biodostępność ok. 90%). Z białkami osocza wiąże się w ok. 30%. Metabolizowany w wątrobie, a wydalany z moczem (50% w postaci metabolitów). T0,5 wynosi 10-12 h, działanie utrzymuje się przez 24 h po jednorazowym podaniu.

  • Wskazania

    Nadciśnienie tętnicze. Choroba niedokrwienna serca.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na bisoprolol lub pozostałe składniki preparatu. Ostra niewydolność serca lub podczas epizodów dekompensacji wymagających dożylnego podawania leków inotropowych. Wstrząs kardiogenny. Blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst. (u pacjentów bez stymulatora serca). Zespół chorego węzła zatokowego. Blok zatokowo-przedsionkowy. Bradykardia (

  • Środki ostrożności

    Ostrożnie stosować u tych pacjentów z nadciśnieniem lub dławicą piersiową, u których jednocześnie występuje jedno lub więcej z następujących schorzeń: niewydolność krążenia, cukrzyca z dużymi wahaniami stężenia glukozy we krwi, blok przedsionkowo-komorowym Ist., dławica Prinzmetala, zarostowa choroba tętnic obwodowych, tyreotoksykoza, a także w przypadku stosowania wziewnych środków anestetycznych, w trakcie głodówki lub podczas leczenia odczulającego. U pacjentów z łuszczycą, lub z łuszczycą w wywiadzie, leki β-adrenolityczne można stosować jedynie po dokładnym rozważeniu korzyści w stosunku do ryzyka. U pacjentów z guzem chromochłonnym nadnerczy, lek można stosować dopiero po podaniu leków α-adrenolitycznych. U pacjentów z astmą oskrzelową lub innymi chorobami przebiegającymi ze skurczem oskrzeli, należy równocześnie podawać leki rozszerzające oskrzela. Ze względu na brak doświadczenia w stosowaniu preparatu u dzieci, stosowanie w tej grupie wiekowej nie jest zalecane.

  • Ciąża i laktacja

    Bisoprolol może zaburzać prawidłowy przebieg ciąży i/lub powodować zaburzenia u płodu lub noworodka. Leki β-adrenolityczne zmniejszają przepływ łożyskowy, co może powodować opóźnienie wzrostu płodu, obumarcie płodu, poronienie lub przedwczesny poród. U płodu i noworodka bisoprolol może powodować hipoglikemię i/lub bradykardię. Leku nie należy stosować w ciąży o ile nie jest to bezwzględnie konieczne. Noworodek powinien być pod ścisłą kontrolą. Nie należy karmić piersią podczas stosowania bisoprololu.

  • Efekty uboczne

    Często: ból i zawroty głowy, zmęczenie, zaburzenia żołądkowo-jelitowe tj. nudności, wymioty, biegunka, zaparcia; uczucie zimna, drętwienie kończyn; zmęczenie. Niezbyt często: depresja, zaburzenia snu, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, nasilenie niewydolności serca, bradykardia, niedociśnienie (tym niedociśnienie ortostatyczne), skurcz oskrzeli (u pacjentów z astmą oskrzelową lub z obturacyjną chorobą płuc), osłabienie i kurcze mięśni; astenia. Rzadko: podwyższony poziom triglicerydów we krwi, omdlenia, koszmary, omamy, zmniejszenie wydzielenia łez, zaburzenia słuchu, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, podwyższony poziom enzymów wątrobowych AlAT i AspAT, zapalenie wątroby, skórne reakcje nadwrażliwości (zaczerwienienie, wysypka, świąd), zaburzenia potencji, zaburzenia serca. Bardzo rzadko: zapalenie spojówek, łysienie, łuszczyca, nasilenie objawów istniejącej łuszczycy, wysypka łuszczycopodobna.

  • Działanie z innymi lekami

    Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie bisoprololu z następującymi lekami: antagoniści kanału wapniowego (werapamil i w mniejszym stopniu diltiazem) - negatywny wpływ na kurczliwość, przewodzenie przedsionkowo-komorowe i ciśnienie krwi (dożylne podanie werapamilu pacjentom leczonym β-adrenolitykami może spowodować pogłębienie niedociśnienia tętniczego i blok przedsionkowo-komorowy); leki przeciwnadciśnieniowe o ośrodkowym mechanizmie działania (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) - nadmierne zwolnienie czynności serca i opóźnienie przewodzenia, a po odstawieniu tych leków - zwiększone ryzyko wystąpienia "nadciśnienia z odbicia". Bisoprolol należy stosować ostrożnie z następującymi lekami: antagoniści kanału wapniowego z grupy dihydropirydyny (np. nifedypina) - ze względu na ryzyko niedociśnienia i pogorszenia wydolności komorowej; leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dizopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) - zwiększony wpływ na przewodzenie przedsionkowe oraz nasilone działanie inotropowo-ujemne; leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) - zwiększony wpływ na czas przewodzenia przedsionkowego; leki cholinomimetyczne - wydłużony czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego, ryzyko bradykardii; inne leki β-adrenolityczne (w tym krople do oczu) - nasilenie działania bisoprololu; insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe - nasilenie działania hipoglikemizującego; środki znieczulenia ogólnego - osłabienie odruchowej tachykardii i zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego; glikozydy nasercowe - wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zwolnienie czynności serca; NLPZ - osłabienie hipotensyjnego działania bisoprololu; leki β-sympatykomimetyczne (orcyprenalina, dobutamina) - wzajemne hamowanie działania; leki sympatykomimetyczne, pobudzające receptory α i β (adrenalina, noradrenalina) - zwiększenie ciśnienia, nasilenie objawów chromania przestankowego; trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, fenotiazyna - nasilone działanie hipotensyjne. Meflochina stosowana z bisoprololem zwiększa ryzyko bradykardii. Inhibitory MAO (oprócz inhibitorów MAO-B) nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe leków β-adrenolitycznych, zwiększając jednocześnie ryzyko przełomu nadciśnieniowego.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli: indywidualnie, dawka początkowa wynosi zwykle 5 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę początkową należy stopniowo zwiększać do 10 mg na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg. U pacjentów z ciśnieniem rozkurczowym < 105 mm Hg, leczenie można rozpocząć od dawki 2,5 mg na dobę. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny

  • Uwagi

    Leczenia nie należy przerywać nagle - lek należy odstawiać stopniowo, zmniejszając dawkę o połowę w każdym kolejnym tygodniu, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Preparat może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

  • Danych o lekach dostarcza: