Climara

  • Skład

    Każdy system transdermalny o powierzchni 12,5 cm2 zawiera 3,9 mg estradiolu półwodnego; uwalnia 50 µg estradiolu w ciągu 24 h.

  • Działanie

    System transdermalny zawierający syntetyczny 17β-estradiol, chemicznie i biologicznie identyczny z endogennym estradiolem ludzkim. Zastępuje zanikającą produkcję estrogenów u kobiet po menopauzie i łagodzi objawy menopauzy. Zapobiega utracie masy kostnej następującej po menopauzie lub wycięciu jajników. Estradiol podany przez skórę nie podlega efektowi pierwszego przejścia, w związku z czym jego dostępność ogólnoustrojowa jest około 20 razy większa niż po podaniu doustnym. Ponadto przezskórne podanie estradiolu prowadzi do uzyskania stabilnego stężenia krążącego estradiolu w trakcie 7-dniowego okresu leczenia. Około 61% estradiolu jest związane niespecyficznie z albuminami, a około 37% specyficznie z SHBG. Estradiol jest metabolizowany głównie w wątrobie, częściowo także pozawątrobowo, np. w jelicie, nerkach, mięśniach szkieletowych i narządach docelowych. Procesy te obejmują wytwarzanie estronu, estriolu, katecholestrogenów oraz koniugatów siarczanowych i glukuronidowych tych związków. Estradiol i jego metabolity są wydzielane z żółcią i podlegają krążeniu jelitowo-wątrobowemu. Ostatecznie estradiol i jego metabolity są wydalane głównie z moczem jako siarczany i glukuronidy.

  • Wskazania

    Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) w leczeniu objawów niedoboru estrogenów u kobiet będących ponad 1 rok po menopauzie. Zapobieganie osteoporozie u kobiet po menopauzie, obarczonych wysokim ryzykiem przyszłych złamań, u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania do stosowania innych leków stosowanych w zapobieganiu osteoporozie.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na składniki preparatu. Rak piersi rozpoznany, podejrzewany lub w wywiadzie. Rozpoznane lub podejrzewane złośliwe nowotwory estrogenozależne (np. rak endometrium). Niezdiagnozowane krwawienie z dróg rodnych. Nieleczona hiperplazja endometrium. Przebyta idiopatyczna lub obecna żylna choroba zakrzepowo–zatorowa (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna). Czynne lub niedawno przebyte tętnicze zaburzenia zakrzepowo–zatorowe (np. dusznica bolesna, zawał serca). Ostra choroba wątroby lub choroba wątroby w wywiadzie, do czasu powrotu wyników testów czynnościowych wątroby do normy. Porfiria.

  • Środki ostrożności

    Przed rozpoczęciem lub ponownym wprowadzeniem HTZ należy przeprowadzić pełny wywiad lekarski (w tym rodzinny), badanie fizykalne (w tym miednicy i piersi) w celu wykluczenia przeciwwskazań i stanów wymagających szczególnej ostrożności. Badania kontrolne należy powtarzać w trakcie stosowania preparatu, o częstotliwości i charakterze dostosowanym do konkretnej pacjentki. Badania dodatkowe, w tym mammografię, należy zlecać zgodnie z aktualnie przyjętymi zasadami badań przesiewowych, przystosowując je do potrzeb pacjentki. Należy co najmniej raz w roku dokonywać starannej oceny ryzyka i korzyści stosowania preparatu, a HTZ powinna być kontynuowana tylko wówczas, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem. W czasie pierwszych miesięcy leczenia mogą wystąpić plamienia i krwawienia śródcykliczne. Jeśli plamienie lub krwawienie śródcykliczne pojawia się po pewnym okresie leczenia lub utrzymuje się po zaprzestaniu leczenia, należy zbadać jego przyczynę, w razie potrzeby łącznie z biopsją endometrium w celu wykluczenia nowotworu złośliwego. Stymulacja przez same estrogeny może prowadzić do transformacji w stan przedrakowy lub nowotwór złośliwy w ogniskach endometriozy. Dlatego też należy rozważyć dodanie progestagenów do estrogenowej terapii zastępczej u kobiet, u których wykonano histerektomię z powodu endometriozy, jeśli wiadomo, że mają przetrwałe ogniska endometriozy. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentek z: mięśniakami macicy lub endometriozą, czynnikami ryzyka rozwoju nowotworów estrogenozależnych (np. rak piersi krewnych 1. stopnia), nadciśnieniem tętniczym, chorobami wątroby (np. gruczolak wątroby), cukrzycą z lub bez powikłań naczyniowych, kamicą żółciową, migreną lub (ciężkimi) bólami głowy, toczniem rumieniowatym układowym, wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym, rozrostem endometrium w wywiadzie, padaczką, astmą oskrzelową, otosklerozą, zaburzeniami zakrzepowo-zatorowymi w wywiadzie lub czynnikami ryzyka wystąpienia tych zaburzeń, gdyż podczas leczenia może dojść do nawrotów lub zaostrzeń powyższych stanów. HTZ jest związana z ryzykiem rozwoju żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Do czynników ryzyka wystąpienia ŻChZZ należą: dodatni wywiad osobisty lub rodzinny, znaczna otyłość - wskaźnik masy ciała >30 kg/m2, toczeń rumieniowaty układowy, długotrwałe unieruchomienie, ciężkie urazy lub zabiegi chirurgiczne - zaleca się odstawienie preparatu przynajmniej 4-6 tyg. przed planowaną operacją i ponowne zastosowanie dopiero po powrocie pacjentki do pełnej sprawności ruchowej; nie ma zgodności na temat ewentualnej roli występowania żylaków podudzi w ŻChZZ. U pacjentek z ŻChZZ w wywiadzie lub z rozpoznaną trombofilią występuje zwiększone ryzyko ŻChZZ. HTZ może dodatkowo zwiększyć to ryzyko. Zaburzenia zakrzepowo-zatorowe w wywiadzie, silne skłonności do takich zaburzeń w rodzinie albo nawracające poronienia samoistne powinny skłonić do badań w celu wykluczenia predyspozycji do trombofilii. Do czasu dokładnego zbadania czynników trombofilności lub wdrożenia leczenia przeciwzakrzepowego, stosowanie HTZ u takich pacjentek należy uważać za przeciwwskazane. Kobiety już stosujące leczenie przeciwzakrzepowe wymagają starannego rozważenia korzyści i ryzyka związanych z HTZ. Ostrożnie stosować u pacjentek z zaburzeniami czynności serca lub nerek (ryzyko retencji płynów), z krańcową niewydolnością nerek (ryzyko zwiększenia stężenia krążących substancji czynnych preparatu), z hipertrójglicerydemią (ryzyko wystąpienia zapalenie trzustki). Kobiety z tendencją do rozwoju ostudy powinny unikać ekspozycji na słońce i promieniowanie ultrafioletowe w czasie stosowania HTZ. Leczenie należy natychmiast przerwać, jeżeli wystąpi: żółtaczka lub zaburzenia czynności wątroby, istotne zwiększenie ciśnienia tętniczego, ból głowy typu migrenowego u osoby, która dotychczas nie miała takich dolegliwości, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę.

  • Ciąża i laktacja

    Lek nie jest wskazany w ciąży i okresie karmienia piersią.

  • Efekty uboczne

    Często: ból, wzdęcia, nudności, obrzęki, zwiększenie masy ciała, depresja, zawroty głowy, nerwowość, apatia, ból głowy, wzmożona potliwość, uderzenia gorąca, świąd w miejscu podania, wysypka, zaburzenia menstruacji, upławy, zaburzenia sromu, pochwy. Niezbyt często: zmęczenie, nieprawidłowe wyniki testów laboratoryjnych, astenia, gorączka, objawy grypy, złe samopoczucie, migrena, zapalenie żył, powierzchownych, nadciśnienie, palpitacje serca, zwiększony apetyt, zaparcia, niestrawność, biegunka, zaburzenia odbytnicy, hipercholesterolemia, plamica, ból stawów, skurcze mięśni, duszność, katar, niepokój, bezsenność, apatia, chwiejność emocjonalna, osłabiona koncentracja, parestezje, zmiany libido, euforia, drżenie, pobudzenie, trądzik, łysienie, suchość skóry, łagodny nowotwór piersi, powiększenie piersi, tkliwość piersi, zaburzenia paznokci, guzki skóry, hirsutyzm, zwiększone parcie na mocz, zwiększona częstość, oddawania moczu, łagodny nowotwór endometrium, hiperplazja endometrium, nietrzymanie moczu, zapalenie pęcherza, zmiana barwy moczu, hematuria, zaburzenia macicy, zaburzenia widzenia, suchość oka. Ponadto: przypadki niedokrwienia mózgu, ból brzucha, wzdęcia (rozdęcia brzucha), żółtaczka cholestatyczna, kontaktowe zapalenie skóry, egzema, ból piersi, włókniakomięśniaki macicy. U kobiet z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym estrogeny egzogenne mogą spowodować wystąpienie lub zaostrzenie jego objawów. Inne działania niepożądane zgłaszane w związku z leczeniem estrogenami/progestagenami: żylna choroba zakrzepowo–zatorowa (zakrzepica żył głębokich kończyn dolnych lub miednicy i zatorowość płucna), zawał serca i udar mózgu, choroby pęcherzyka żółciowego, ostuda, rumień wielopostaciowy, rumień guzowaty, plamica, prawdopodobne otępienie, estrogenozależne nowotwory łagodne i złośliwe. U kobiet z zachowaną macicą ryzyko wystąpienia hiperplazji i raka endometrium wzrasta wraz z wydłużaniem czasu stosowania samych estrogenów (dodanie progestagenu do terapii znacznie redukuje to ryzyko). U kobiet po histerektomii długotrwałe (co najmniej 5-10 lat) stosowanie preparatów do HTZ zawierających tylko estrogeny może zwiększać ryzyko wystąpienia raka jajnika. Ryzyko wystąpienia raka piersi wzrasta z wydłużeniem czasu trwania HTZ (zwiększa się po dodaniu progestagenu do terapii, zarówno w sposób sekwencyjny, jak i ciągły).

  • Działanie z innymi lekami

    Leki indukujące metabolizm wątrobowy m.in.: fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, ryfabutyna, newirapina, efawirenz, preparaty zawierające wyciąg z dziurawca zwyczajnego - Hypericum perforatum mogą nasilać metabolizm estrogenów. Rytonawir i nelfinawir - silne inhibitory enzymów metabolizujących, zastosowane w połączeniu z hormonami steroidowymi paradoksalnie wykazują właściwości indukujące. Zwiększony metabolizm estrogenów może zmniejszać ich działanie oraz prowadzić do nieregularnych krwawień z macicy.

  • Dawkowanie

    Zewnętrznie. Leczenie w celu kontroli objawów menopauzalnych leczenie należy rozpoczynać najmniejszą dawką. W razie potrzeby można użyć systemu z większą dawką. Po ustaleniu leczenia, w celu złagodzenia objawów należy stosować system transdermalny z najmniejszą skuteczną dawką. U kobiet z zachowaną macicą należy podawać dodatkowo progestagen przez co najmniej 12–14 dni w miesiącu. O ile uprzednio nie rozpoznano endometriozy, nie zaleca się stosować progestagenu u kobiet po histerektomii. Terapia ciągła: system należy przyklejać regularnie raz w tyg., a po każdych 7 dniach usunąć i przykleić nowy w innym miejscu. Terapia cykliczna: system należy przyklejać raz w tyg. przez kolejne 3 tyg., a następnie zrobić 7-dniową przerwę. Rozpoczęcie stosowania preparatu. Kobiety niestosujące estrogenów oraz kobiety dotychczas stosujące w sposób ciągły złożony preparat do HTZ mogą rozpocząć leczenie w dowolnym czasie. Pacjentki dotychczas stosujące ciągłą sekwencyjną HTZ powinny rozpocząć leczenie dzień po zakończeniu dotychczasowego leczenia. Pacjentki dotychczas stosujące cykliczną HTZ powinny rozpocząć leczenie dzień po zakończeniu przerwy między cyklami leczenia. Postępowanie w razie odklejenia się systemu lub spóźnienia ze zmianą systemu. Jeśli system odpadnie przed upływem 7 dni, można go przykleić ponownie. W razie potrzeby należy przykleić nowy system tylko na resztę 7–dniowego okresu leczenia. Jeśli pacjentka zapomni zmienić system powinna to zrobić jak najszybciej po przypomnieniu sobie o zmianie. Kolejny należy zastosować po upływie zwykłego 7–dniowego okresu leczenia. Po kilku dniach bez stosowania nowego systemu występuje zwiększone prawdopodobieństwo krwawienia i plamienia z odstawienia. Sposób stosowania. Po usunięciu folii ochronnej system transdermalny nakleja się na zdrową, czystą, suchą skórę tułowia lub pośladków. Nie należy naklejać systemów kolejno na to samo miejsce oraz na piersi. Systemy należy zmieniać raz w tygodniu.

  • Uwagi

    HTZ, zwłaszcza złożone leczenie estrogenowo–progestagenowe, zwiększa gęstość obrazów mammograficznych, co może utrudnić radiologiczne stwierdzenie raka piersi. Estrogeny zwiększają stężenie globuliny wiążącej tyroksynę (TBG), prowadząc do zwiększenia całkowitej ilości krążących hormonów tarczycy, mierzonych za pomocą jodu związanego z białkami (PBI), stężenia T4 (metodą kolumnową lub radioimmunologiczną) lub stężenia T3 (radioimmunologicznie). Zmniejszone jest wiązanie T3 przez żywicę, co odzwierciedla zwiększone stężenie TBG. Stężenia wolnego T4 i wolnego T3 pozostają niezmienione. Mogą być zwiększone stężenia innych białek wiążących w surowicy, np. globuliny wiążącej kortykoidy (CBG), globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG), prowadząc do wzrostu ilości krążących odpowiednio kortykosteroidów i steroidów płciowych. Stężenia wolnych albo biologicznie aktywnych hormonów pozostają niezmienione. Może wzrastać ilość innych białek w surowicy (angiotensynogenu/substratu reniny, alfa-1-antytrypsyny, ceruloplazminy).

  • Danych o lekach dostarcza: