Carboplatin Pfizer

  • Skład

    1 ml roztworu zawiera 10 mg karboplatyny.

  • Działanie

    Lek przeciwnowotworowy, pochodna platyny. Karboplatyna, podobnie jak cisplatyna, indukuje wytwarzanie wiązań krzyżowych między obydwoma nićmi DNA, które modyfikują strukturę i zaburzają syntezę DNA. Po podaniu dożylnym stężenie leku we krwi zmienia się dwufazowo: okres półtrwania w fazie początkowej wynosi 90 min, w fazie drugiej - około 6 h. Karboplatyna w mniejszym stopniu niż cisplatyna wiąże się z białkami osocza. Początkowe wiązanie z białkami jest niewielkie, w ciągu pierwszych 4 h wiąże się do 29% leku; po 24 h wiąże się 85-89% leku. Karboplatyna jest wydalana głównie przez nerki. Większa część leku jest wydalana w trakcie pierwszych 6 h po podaniu. W ciągu 24 h jest wydalane 50-70% leku, 32% leku jest wydalane w postaci niezmienionej. U chorych z zaburzeniami czynności nerek dawki leku należy zmniejszyć.

  • Wskazania

    Zaawansowany rak jajnika (w tym leczenie drugiego rzutu u pacjentek, które wcześniej otrzymywały schematy leczenia zawierające cisplatynę). Drobnokomórkowy rak płuc.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na karboplatynę, inne związki zawierające platynę lub substancje pomocnicze preparatu. Ciężka niewydolność nerek przed rozpoczęciem terapii. Ciężka mielosupresja. Ciąża i okres karmienia piersią.

  • Środki ostrożności

    Lek należy stosować wyłącznie w wyspecjalizowanych oddziałach onkologicznych; lek powinien być podawany pod nadzorem doświadczonego lekarza onkologa. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, stosujących leki o działaniu nefrotoksycznym oraz u pacjentów uprzednio otrzymujących chemioterapię, u osób starszych i osłabionych (zwiększone ryzyko działania toksycznego karboplatyny, zwłaszcza mielosupresji). Jeśli liczba płytek zmniejszy się poniżej 50 000/mm3, a liczba białych krwinek poniżej 2 000/mm3, należy rozważyć redukcję dawki o 25% lub przerwać leczenie do czasu, gdy parametry powrócą do wartości prawidłowych, co następuje zwykle po 5-6 tyg. W ciężkich przypadkach może być konieczne leczenie wspomagające transfuzjami preparatów krwi. W typowych przypadkach należy podawać kursy karboplatyny nie częściej niż raz w miesiącu. W przypadku wystąpienia ciężkiej toksyczności hematologicznej można zastosować leczenie podtrzymujące, leki przeciwzakaźne przeciw zakażeniom będącym powikłaniami występujących zaburzeń, przetoczenia produktów krwiopochodnych, autologiczne przeszczepienie szpiku, przeszczep obwodowych komórek macierzystych oraz leki hematopoetyczne. Istotne pogorszenie słuchu podczas terapii karboplatyną maże wymagać modyfikacji dawek lub odstawienia preparatu. Częstość występowania i stopień nasilenia wymiotów wywołanych karboplatyną można zredukować poprzez premedykację lekami przeciwwymiotnymi lub poprzez podanie karboplatyny w ciągłym wlewie dożylnym w czasie 24 h lub podawanie dożylnie w dawkach podzielonych przez 5 kolejnych dni zamiast jednego wlewu dożylnego. Szczególnie skutecznymi lekami przeciwwymiotnymi są selektywne inhibitory receptorów serotoninowych typu 3 (5-HT3) (np. ondansetron) oraz podstawione benzamidy (np. metoklopramid); u pacjentów z nasilonymi lub nawracającymi wymiotami można rozważyć leczenie skojarzone. Podczas leczenia karboplatyną należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia hiponatremii, szczególnie u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka, np. jednoczesnym leczeniem lekami moczopędnymi.

  • Ciąża i laktacja

    Karboplatyna ma działanie embriotoksyczne i mutagenne, dlatego nie należy jej stosować u kobiet w ciąży. Kobiety oraz mężczyźni w wieku rozrodczym powinni stosować odpowiednie metody antykoncepcji w trakcie leczenia oraz do 6 mies. po zakończeniu terapii. W czasie leczenia należy przerwać karmienie piersią. W wyniku leczenia karboplatyną prawdopodobne jest wystąpienie nieodwracalnej niepłodności, o czym należy poinformować pacjentów.

  • Efekty uboczne

    Toksycznością wymagającą redukcji dawki karboplatyny jest mielosupresja, która jest zazwyczaj odwracalna i nie ulega kumulacji, gdy karboplatyna stosowana jest w monoterapii, z zalecaną częstością podawania. Bardzo często: zahamowanie czynności szpiku kostnego (leukopenia, neutropenia i małopłytkowość), niedokrwistość (około 26% chorych wymagało przetoczenia krwi), subkliniczny spadek ostrości słuchu w zakresie wysokich częstotliwości (4000-8000 Hz), nudności, wymioty, ból i skurcze brzucha, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi, zmniejszenie klirensu kreatyniny, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, łysienie, ból mięśni, zaburzenia elektrolitowe (hipokalemia, hipokalcemia, hiponatremia, hipomagnezemia), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (fosfatazy alkalicznej, AspAT). Często: zaburzenia sercowo-naczyniowe, krwawienie (prowadzące do zgonu

  • Działanie z innymi lekami

    Jednoczesne stosowanie karboplatyny oraz innych leków upośledzających czynność szpiku kostnego może spowodować konieczność modyfikacji dawki w celu ograniczenia kumulacyjnego efektu toksycznego. Należy unikać jednoczesnego stosowania karboplatyny z antybiotykami aminoglikozydowymi lub innymi lekami o działaniu nefrotoksycznym. Karboplatyna wchodzi w interakcję z aluminium, co przejawia się strącaniem czarnego osadu. Z tego względu, igły, strzykawki, cewniki i inne elementy zestawów do wlewów dożylnych zawierające aluminium nie powinny być używane do podawania karboplatyny.

  • Dawkowanie

    Dożylnie, we wlewie, trwającym 15-60 min. Dorośli: 400 mg/m2 pc. Kolejne kursy leczenia można powtarzać po upływie co najmniej 4-tygodni. U pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak uprzednie leczenie o działaniu mielosupresyjnym i (lub) radioterapia, zaawansowany wiek lub znacznie obniżony stopień sprawności zaleca się zredukowanie podstawowej dawki o 20-25%. Należy cotygodniowo monitorować parametry hematologiczne, aby ustalić czas wystąpienia największej supresji (nadir) czynności szpiku i w razie potrzeby zmodyfikować dawkowanie. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Optymalne dawkowanie powinno być ustalone na podstawie częstych kontroli parametrów hematologicznych i parametrów czynności nerek. Zalecane dawkowanie u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek jest uzależnione od wartości klirensu kreatyniny i powinno być obliczane według wzoru Calverta. Początkowa dawka karboplatyny jest obliczana przy pomocy wzoru Calverta, opartego na wyjściowej ocenie czynności nerek i docelowym AUC: Dawka (mg) = docelowy AUC (mg/ml) x [GFR(ml/min) +25]. Docelowe AUC 5-7 mg/ml min, karboplatyna w monoterapii, pacjent dotychczas nieleczony; docelowe AUC 4-6 mg/ml min, karboplatyna w monoterapii, pacjent wcześniej leczony; docelowe AUC 4-6 mg/ml min, karboplatyna + cyklofosfamid, pacjent dotychczas nieleczony. Dawka obliczana przy pomocy wzoru Calverta jest podana w mg, a nie w mg/m2. Dawkowanie u pacjentów z zahamowaną czynnością szpiku. W celu dostosowania dawki zaleca się określanie nadiru parametrów hematologicznych podczas leczenia karboplatyną. W przypadku pacjentów, u których liczba płytek i neutrofilów pozostaje odpowiednio powyżej 100 000 i 2000/mm3, dawkę karboplatyny można zwiększyć o 25%. Nie zaleca się jednak stosowania dawek przekraczających 125% dawki początkowej. W przypadku pacjentów, u których liczba płytek i neutrofilów wynosi odpowiednio od 100 000 do 50 000 oraz od 2 000 do 500/mm3 korygowanie dawki nie jest konieczne. W przypadku pacjentów, u których wystąpi umiarkowana lub nasilona toksyczność hematologiczna (tzn. liczba płytek i neutrofilów zmniejszy się odpowiednio poniżej 50 000 i 500/mm3) należy rozważyć zredukowanie dawki o 25% lub przerwanie leczenia - zarówno w monoterapii, jak i w schematach leczenia skojarzonego. Zastosowanie u dzieci. Nie ma dostatecznej ilości danych, aby ustalić bezpieczny zakres dawek u dzieci. Leczenie skojarzone. Karboplatyna jest stosowana w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi w dawkowaniu zależnym od wybranego schematu leczenia. Dawkowanie należy modyfikować w zależności od przyjętego schematu leczenia oraz wyników badań laboratoryjnych krwi.

  • Uwagi

    Przed rozpoczęciem leczenia karboplatyną, w jego trakcie oraz po zakończeniu terapii należy wykonywać badania czynności nerek oraz parametrów hematologicznych (włącznie z liczbą płytek krwi, białych krwinek oraz stężeniem hemoglobiny). W trakcie oraz po zakończeniu leczenia karboplatyną należy przeprowadzać regularne badania neurologiczne oraz badania słuchu, szczególnie u pacjentów wcześniej leczonych cisplatyną oraz u pacjentów powyżej 65 rż. Nie jest wymagane stosowanie nawadniania pacjentów przed leczeniem i po leczeniu. Działania niepożądane związane z podawaniem karboplatyny mogą zaburzać koncentrację i zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn.

  • Danych o lekach dostarcza: