Calperos

  • Skład

    Calperos 500: 1 kaps. twarda zawiera 200 mg jonów wapnia w postaci 500 mg wapnia węglanu. Calperos 1000: 1 kaps. twarda zawiera 400 mg jonów wapnia w postaci 1000 mg wapnia węglanu.

  • Działanie

    Wapń jest podstawowym składnikiem mineralnym, wpływającym na utrzymanie równowagi elektrolitowej organizmu oraz prawidłowe funkcjonowanie wielu mechanizmów regulacyjnych. Jest niezbędny w takich procesach, jak m.in. przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, czynność mięśni, prawidłowy rozwój układu kostnego, procesy krzepnięcia krwi, aktywacja niektórych enzymów, przepuszczalność błon komórkowych i naczyń krwionośnych (działanie przeciwzapalne, przeciwobrzękowe, przeciwalergiczne). Węglan wapnia jest związkiem słabo rozpuszczalnym w wodzie i dla wchłonięcia wapnia z tej soli niezbędna jest obecność kwasu solnego w soku żołądkowym. Węglan wapnia przekształca się pod wpływem HCl soku żołądkowego w chlorek wapnia, który jest wchłaniany z jelita cienkiego. Podanie preparatu uzupełnia niedobory wapnia w organizmie, pomaga pokryć dzienne zapotrzebowanie na wapń, zmniejsza utratę wapnia z kości u kobiet w okresie około- i pomenopauzalnym oraz u osób w podeszłym wieku. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wapń zapobiega rozwojowi osteodystrofii nerkowej w wyniku zmniejszenia wchłaniania fosforanów z przewodu pokarmowego.

  • Wskazania

    Stany zwiększonego zapotrzebowania na wapń (okres intensywnego wzrostu u dzieci i młodzieży, ciąża, laktacja). Niska podaż wapnia w pożywieniu. Zaburzenia wchłaniania zwrotnego wapnia w kanalikach nerkowych. Hipokalcemia z hiperfosfatemią u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i zapobieganie wzmożonej pobudliwości nerwowo-mięśniowej. Profilaktycznie - uzupełniająco w kompleksowym leczeniu osteoporozy. Stany po długotrwałym unieruchomieniu i okres rekonwalescencji (rehabilitacji ruchowej) po złamaniach kości. Wspomagająco w leczeniu przeziębień i chorób alergicznych.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Hiperkalcemia spowodowana nadczynnością przytarczyc, nadczynnością tarczycy, hiperwitaminozą D, nowotworami odwapniającymi bez przerzutów do kości, nowotworami dającymi przerzuty do kości, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, sarkoidozą. Ciężka hiperkalciuria. Kamica nerkowa. Leczenie glikozydami naparstnicy.

  • Środki ostrożności

    W przypadku przewlekłej niewydolności nerek konieczna jest kontrola kalcemii i fosfatemii podczas stosowania leku. U pacjentów z chorobami serca należy pamiętać, że stosowanie glikozydów naparstnicy jest przeciwwskazaniem do podawania węglanu wapnia.

  • Ciąża i laktacja

    W okresie ciąży i laktacji wzrasta zapotrzebowanie na wapń. Przy stosowaniu dawek leczniczych nie wykazano ryzyka zagrożenia dla płodu i noworodka.

  • Efekty uboczne

    Niezbyt często: hiperkalcemia, hiperkalciuria. Rzadko: zaparcia, wzdęcia z oddawaniem gazów, nudności, ból brzucha, biegunka, świąd, wysypka, pokrzywka.

  • Działanie z innymi lekami

    Wapń zmniejsza wchłanianie tetracyklin i związków fluoru z przewodu pokarmowego (leki te należy przyjmować w odstępach około 2 h); może powodować zmniejszenie wchłaniania chinolonów, niektórych cefalosporyn oraz preparatów żelaza. Nasila działanie digoksyny i innych glikozydów nasercowych i może zwiększać ich toksyczność. Osłabia działanie werapamilu i innych leków blokujących kanał wapniowy. Podczas jednoczesnego stosowania witaminy D lub jej pochodnych w dawkach >400 j.m./dobę zwiększa się znacząco absorpcja wapnia z przewodu pokarmowego i może wystąpić hiperkalcemia. Podczas leczenia skojarzonego witaminą D i solami wapnia podawanymi doustnie należy monitorować stężenie wapnia. Szczawiany i fosforany podawane jednocześnie z wapniem przyczyniają się do zmniejszenia jego wchłaniania. Fosforany tworzą z wapniem trójzasadowy fosforan wapnia, który jest źle rozpuszczalny w wodzie i nie ulega wchłanianiu. Kortykosteroidy hamują wydzielanie kalcytoniny i syntezę 1,25 (OH)2-D3, co prowadzi do zmniejszania wchłaniania wapnia w jelitach i upośledzenia resorpcji zwrotnej wapnia w kanalikach nerkowych. Tak indukowana hipokalcemia powoduje wtórną nadczynność przytarczyc i nasiloną resorpcję osteoklastyczną pod wpływem parathormonu. Moczopędne leki tiazydowe zwiększają wchłanianie zwrotne wapnia w obrębie nefronów, zmniejszają tym samym ilość jonów wapnia wydzielonych do moczu ostatecznego stwarzając ryzyko wystąpienia hiperkalcemii. Leki moczopędne osmotyczne, rtęciowe, furosemid, kwas etakrynowy hamują wtórne wchłanianie Ca2+ w początkowym odcinku nefronów; następuje zwiększenie wydalania Ca2+ z moczem. Leki moczopędne zakwaszające zwiększają wydalanie Ca2+ z moczem na skutek zmniejszania wiązania się jonów wapnia z białkami wiążącymi wapń (CaBP). Zwiększone wydalanie Ca2+ z moczem obserwuje się także po podaniu kofeiny.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Calperos 500. Dorośli: 1-2 kaps. 2-3 razy dziennie. Dzieci powyżej 7 rż. i młodzież: 1 kaps. do 3 razy dziennie. Calperos 1000. Dorośli: 1 kaps. 1-3 razy dziennie. Nie zaleca się stosowania więcej niż 1200 mg Ca2+ na dobę, czyli nie więcej niż 6 kaps. twardych produktu leczniczego Calperos 500 lub 3 kaps. twarde produktu leczniczego Calperos 1000. Zaleca się zażywanie leku podczas posiłku.

  • Uwagi

    Węglan wapnia nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

  • Danych o lekach dostarcza: