Betanil Forte

  • Skład

    1 tabl. zawiera 24 mg dichlorowodorku betahistyny. Preparat zawiera laktozę jednowodną.

  • Działanie

    Wykazano działanie agonistyczne betahistyny na receptory H1 w obwodowym układzie krążenia. Mechanizm działania betahistyny w chorobie Menier'a nie jest wyjaśniony. Skuteczność betahistyny w leczeniu zawrotów głowy może wynikać z jej zdolności do modyfikacji krążenia w uchu wewnętrznym lub z bezpośredniego wpływu na neurony jądra przedsionkowego. Poza tym betahistyna zwiększa przepuszczalność nabłonka płucnego, u niektórych pacjentów może powodować nieznaczne zmniejszenie ciśnienia tętniczego, w niewielkim stopniu wpływa także na czynność gruczołów zewnątrzwydzielniczych. Po podaniu doustnym betahistyna wchłania się łatwo i prawie całkowicie z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po ok. 1 h od podania na czczo. Lek w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza. Po wchłonięciu jest szybko i prawie całkowicie metabolizowany do kwasu 2-pirydylooctowego (2-PAA); 2-PAA jest łatwo wydalany z moczem.

  • Wskazania

    Choroba Meniere'a, charakteryzująca się następującymi objawami: zawrotami głowy (z nudnościami, wymiotami), szumami usznymi, utratą słuchu.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na składniki preparatu. Guz chromochłonny nadnerczy (betahistyna jest syntetycznym analogiem histaminy, może indukować uwalnianie amin katecholowych z guza, powodując ciężkie nadciśnienie tętnicze).

  • Środki ostrożności

    Ostrożnie stosować u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym. Pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka, dwunastnicy lub przebytą chorobą wrzodową należy dokładnie kontrolować w trakcie leczenia, ze względu na występowanie sporadycznie dyspepsji podczas leczenia betahistyną. Należy zachować ostrożność u pacjentów z pokrzywką, wysypką lub alergicznym nieżytem nosa (ryzyko nasilenia objawów). W trakcie leczenia należy dokładnie kontrolować pacjentów z astmą oskrzelową. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat (brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności). Ze względu na zawartość laktozy pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować preparatu.

  • Ciąża i laktacja

    Nie należy stosować leku u kobiet w ciąży, jeżeli nie jest to bezwzględnie konieczne. Nie wiadomo czy betahistyna przenika do mleka kobiet karmiących; należy ocenić potencjalne korzyści dla kobiety karmiącej i ryzyko dla dziecka.

  • Efekty uboczne

    Często: nudności i zaburzenia trawienia, bóle głowy. Częstość nieznana: reakcje nadwrażliwości (np. anafilaksja), łagodne dolegliwości żołądkowo-jelitowe (np. wymioty, bóle żołądka i jelit, wzdęcia i gazy - podawanie leku podczas posiłku lub zmniejszenie dawki z reguły łagodzi te dolegliwości), skórne i podskórne reakcje nadwrażliwości (szczególnie obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, wysypka i świąd).

  • Działanie z innymi lekami

    Nie wykonano żadnych badań in vivo dotyczących interakcji. W oparciu o badania in vitro nie przewiduje się hamowania enzymów cytochromu P450 in vivo. Dane z badań in vitro wskazują na hamowanie metabolizmu betahistyny przez inhibitory monoaminooksydazy (MAO), w tym podtyp MAO B (np. selegilina). Zaleca się ostrożność w czasie równoczesnego stosowania betahistyny i inhibitorów MAO (w tym selektywnych MAO-B). Istnieją doniesienia dotyczące interakcji z etanolem oraz preparatem zawierającym pirymetaminę i dapson, a także dotyczące nasilenia działania betahistyny przez salbutamol. Interakcje betahistyny z lekami przeciwhistaminowymi mogą teoretycznie wpływać na skuteczność jednego z nich.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli (w tym osoby w podeszłym wieku): 12-24 mg 2 razy na dobę podczas posiłków. Dawkę dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta. Czasami poprawę można zaobserwować dopiero po kilku tygodniach leczenia. Tabletki są podzielne.

  • Uwagi

    Choroba Meniere'a może mieć negatywny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W badaniach klinicznych dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn betahistyna nie wpływała na powyższą zdolność lub wpływ ten był nieistotny.