Betadine

  • Skład

    1 g maści zawiera 100 mg powidonu jodowanego.

  • Działanie

    Kompleks jodu i polimeru - powidonu (poliwinylopyrolidonu). Po zetknięciu ze skórą lub błonami śluzowymi z polimeru uwalnia się coraz większa ilość jodu, który reaguje z grupami -OH i -SH aminokwasów budujących enzymy i białka strukturalne drobnoustrojów, w wyniku czego białka ulegają inaktywacji lub zniszczeniu. W przebiegu tego procesu jod traci swoje zabarwienie, dlatego intensywność koloru brązowego można traktować jako wskaźnik skuteczności preparatu. Utrata zabarwienia wskazuje na konieczność zastosowania następnej dawki. In vitro szybko zabija wszystkie bakterie, wirusy i grzyby, a także niektóre pierwotniaki; większość drobnoustrojów ginie w ciągu niecałej min, najwięcej w ciągu pierwszych 15-30 sek. Nie są znane przypadki oporności. U zdrowych osób wchłanianie jodu do krążenia po miejscowym zastosowaniu maści jest minimalne. Ze względu na masę cząsteczkową powidonu (35 000 do 50 000), może dojść do jego retencji w organizmie. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki.

  • Wskazania

    Miejscowe leczenie oparzeń, ran, otarć, owrzodzeń troficznych, zakażeń skóry.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Nadczynność tarczycy. Choroby tarczycy (w szczególności wole guzkowe koloidowe, wole endemiczne i zapalenie tarczycy typu Hashimoto). Przed i po badaniu z użyciem jodu radioaktywnego lub leczeniu jodem radioaktywnym. Opryszczkowe zapalenie skóry Duhringa.

  • Środki ostrożności

    Preparat jest przeznaczony wyłącznie do stosowania miejscowego. Jeśli wystąpi podrażnienie lub nadwrażliwość należy zaprzestać stosowania. U pacjentów z chorobami tarczycy w wywiadzie, z wolem tarczycy, guzkami tarczycy lub innymi nieostrymi chorobami tarczycy przyjęcie dużej ilości jodu może wywołać nadczynność tarczycy, dlatego stosowanie maści u tych osób powinno być ograniczone (leczony obszar nie może przekroczyć 10% powierzchni ciała, leczenie nie powinno trwać dłużej niż 14 dni); należy monitorować czynność tarczycy i dobierać leczenie indywidualnie dla każdego pacjenta. Jeśli po leczeniu wystąpią objawy wskazujące na nadczynność tarczycy, należy przeprowadzić badania czynności tego narządu. U noworodków i małych dzieci powidon jodowany należy stosować w jak najmniejszej dawce (zwiększone ryzyko wystąpienia nadczynności tarczycy, ze względu na większą przepuszczalność skóry i wrażliwość na jod); w razie konieczności należy przeprowadzić badania czynności tarczycy. Szczególną ostrożność zachować w razie długotrwałego stosowania u pacjentów ze współistniejącą przewlekłą niewydolnością nerek. Unikać długotrwałego stosowania u pacjentów przyjmujących lit.

  • Ciąża i laktacja

    Stosowanie preparatu u kobiet w ciąży i w okresie karmienia piersią jest możliwe jedynie w przypadku dokładnej diagnozy i bezwzględnych wskazań do zastosowania leku. Należy ograniczyć dawkę preparatu oraz czas trwania terapii, ponieważ wchłonięty jod może przenikać przez łożysko i do mleka kobiecego (stężenie jodowanego powidonu w mleku jest większe niż w surowicy). Stosowanie leku może spowodować przemijającą nadczynność tarczycy u płodu lub noworodka; konieczne może być przeprowadzanie badań czynności tarczycy u dziecka. Dzieci należy chronić przed możliwością połknięcia lub wzięcia maści do ust.

  • Efekty uboczne

    Rzadko: reakcje nadwrażliwości, kontaktowe zapalenie skóry (z objawami takimi, jak rumień, niewielkie pęcherze i świąd). Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna, nadczynność tarczycy (czasami z objawami takimi, jak tachykardia lub niepokój ruchowy; głównie u pacjentów z chorobą tarczycy w wywiadzie po wyraźnym wychwycie jodu, np. po długotrwałym stosowaniu jodowanego powidonu do leczenia ran i oparzeń na dużych powierzchniach skóry), obrzęk naczynioruchowy. Częstość nieznana: niedoczynność tarczycy (po przedłużonym lub intensywnym stosowaniu), zaburzenia czynności nerek, chemiczne oparzenie skóry (na skutek "zbierania się" leku pod pacjentem w czasie przygotowywania pacjenta do operacji). Po wychwycie dużych ilości jodu (np. w przebiegu leczenia oparzeń) mogą wystąpić także (częstość nieznana): zaburzenia elektrolitowe, kwasica metaboliczna, ostra niewydolność nerek, nieprawidłowa osmolarność krwi.

  • Działanie z innymi lekami

    Powidon jodowany działa przeciwbakteryjne przy pH 2-7; reakcje z białkami i nienasyconymi związkami organicznymi mogą osłabiać jego skuteczność. Jednoczesne stosowanie preparatu z enzymatycznymi maściami do leczenia ran może zmniejszać skuteczność obu leków. Należy unikać stosowania powidonu jodowanego ze środkami zawierającymi rtęć, srebro, nadtlenek wodoru, kwas benzoesowy lub taurolidynę. Powidon jodowany zastosowany na tę samą lub sąsiadującą okolicę skóry jednocześnie lub tuż po aplikacji środków antyseptycznych zawierających oktenidynę, może spowodować przemijające przebarwienie skóry. Podczas stosowania powidonu jodowanego może zmniejszyć się wychwyt jodu przez tarczycę, co może uniemożliwiać leczenie chorób tarczycy jodem.

  • Dawkowanie

    Zewnętrznie. W leczeniu zakażeń: maść nakładać 1 lub 2 razy na dobę przez maksymalnie 14 dni. Skórę zmienioną chorobowo należy oczyścić i osuszyć. Można założyć opatrunek lub bandaż.

  • Uwagi

    Lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ze względu na utleniające działanie powidonu jodowanego, różne środki diagnostyczne mogą dawać fałszywie dodatnie wyniki badań laboratoryjnych, m.in. testy toluidynowy i z żywicą gwajakową na oznaczenie hemoglobiny lub glukozy w kale i moczu. Wchłanianie jodu z maści może zaburzać testy czynności tarczycy. W czasie stosowania powidonu jodowanego może zmniejszyć się wychwyt jodu przez tarczycę, co może zaburzać różne badania diagnostyczne, np. scyntygrafię tarczycy, oznaczanie jodu związanego z białkiem, badania diagnostyczne z użyciem jodu radioaktywnego; po zakończeniu leczenia nie należy wykonywać nowego scyntygramu przed upływem odpowiednio długiego czasu.

  • Danych o lekach dostarcza: