Portal Świat Zdrowia:
| Rejestracja

Sekcje tematyczne

  Świat Zdrowia
Świat Kardiologii i Diabetologii
Kardiologia
Diabetologia

Encyklopedia leków

Nazwa leku

Avamina
Bioton
  • Avamina , tabl. powl., 30 szt.
  • Avamina , tabl. powl., 60 szt.
  • Avamina , tabl. powl., 30 szt.
  • Avamina , tabl. powl., 60 szt.
  • Avamina , tabl. powl., 30 szt.
  • Avamina , tabl. powl., 60 szt.
Cukrzyca typu 2, zwłaszcza u pacjentów otyłych, gdy za pomocą diety i ćwiczeń fizycznych nie można uzyskać właściwego stężenia glukozy we krwi. U dorosłych w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną. U dzieci w wieku powyżej 10 lat i młodzieży w monoterapii lub w skojarzeniu z insuliną.
1 tabl. powl. zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy.
Doustny lek przeciwcukrzycowy z grupy pochodnych biguanidów. Zmniejsza stężenie glukozy we krwi zarówno na czczo, jak i po posiłku. Nie pobudza wydzielania insuliny i dlatego nie wywołuje hipoglikemii. Metformina działa na drodze trzech mechanizmów: zmniejsza wątrobowe wytwarzanie glukozy hamując glukoneogenezę i glikogenolizę, zwiększa wrażliwość na insulinę komórek w mięśniach, poprawiając obwodowy wychwyt glukozy i jej zużycie, opóźnia wchłanianie glukozy w jelitach. Metformina pobudza wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu. Zwiększa zdolność do transportu przez błonę komórkową wszystkich typów nośników glukozy. Ponadto wywiera korzystny wpływ na metabolizm lipidów - zmniejsza stężenie cholesterolu całkowitego, frakcji LDL i trójglicerydów. Po podaniu doustnym wchłanianie leku ulega wysyceniu i jest niecałkowite. Całkowita biodostępność wynosi 50-60%. Maksymalne stężenie leku we krwi występuje 2,5 h po podaniu. Pokarm zmniejsza i w niewielkim stopniu opóźnia wchłanianie leku. Wiązanie z białkami osocza jest nieznaczne. Metformina przenika do erytrocytów. T0,5 w końcowej fazie eliminacji wynosi ok. 6,5 h. Wydalana jest w postaci niezmienionej w moczu. W przypadku zaburzonej czynności nerek klirens nerkowy metforminy zmniejsza się, okres półtrwania wydłuża się, powodując zwiększenie stężenia leku w osoczu.
Nadwrażliwość na chlorowodorek metforminy lub inne składniki preparatu. Cukrzycowa kwasica ketonowa, stan przedśpiączkowy w cukrzycy. Niewydolność nerek lub zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min). Ostre choroby wiążące się z ryzykiem zaburzenia czynności nerek: odwodnienie, ciężkie zakażenie, wstrząs, donaczyniowe podawanie środków kontrastujących zawierających jod. Ostre lub przewlekłe choroby mogące być przyczyną niedotlenienia tkanek: niewydolność serca lub oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs. Niewydolność wątroby, ostre zatrucie alkoholem, alkoholizm. Laktacja.
Kumulacja metforminy może prowadzić do wystąpienia kwasicy mleczanowej. Przed rozpoczęciem leczenia oraz regularnie w trakcie leczenia należy oznaczać stężenie kreatyniny w surowicy (co najmniej raz w roku u pacjentów z prawidłową czynnością nerek, co najmniej 2-4 razy w roku, jeśli stężenie kreatyniny jest bliskie górnej granicy normy, szczególnie u osób w podeszłym wieku). Szczególną ostrożność należy zachować w sytuacjach, gdy czynność nerek może być zaburzona np. na początku stosowania leków hipotensyjnych, moczopędnych oraz NLPZ. Lek należy odstawić przed badaniem lub w momencie badania radiologicznego z zastosowaniem jodowanych środków kontrastujących podanych donaczyniowo, a jego podawanie można wznowić nie wcześniej niż po 48 h od badania i tylko wtedy, gdy czynność nerek jest prawidłowa. Metforminę należy odstawić 48 h przed planowanym zabiegiem chirurgicznym w znieczuleniu ogólnym, rdzeniowym lub zewnątrzoponowym. Podawanie leku można wznowić po 48 h od zabiegu lub wznowienia żywienia doustnego i tylko po stwierdzeniu, że czynność nerek jest prawidłowa. Sama metformina nie wywołuje hipoglikemii, ale należy zachować ostrożność przy stosowaniu jej z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną. Stosując preparat u dzieci i młodzieży należy zachować ostrożność (w kontrolowanych badaniach klinicznych nie stwierdzono wpływu na wzrastanie i dojrzewanie, ale brak badań długoterminowych), zaleca się obserwację podczas leczenia metforminą. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci w wieku 10 -12 lat.
W okresie planowanego zajścia w ciążę i w okresie ciąży nie należy stosować metforminy (lekiem z wyboru jest insulina). Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.
Bardzo często: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, utrata apetytu. Często: zaburzenia smaku. Bardzo rzadko: reakcje skórne tj. rumień, świąd, pokrzywka; kwasica mleczanowa, zmniejszenie wchłaniania witaminy B12, zmniejszenie stężenia witaminy B12 w surowicy. Częstość nieznana: nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, zapalenie wątroby, ustępujące po odstawieniu metforminy. Objawy niepożądane ze strony układu pokarmowego występują najczęściej na początku leczenia i w większości przypadków ustępują samoistnie. Powolne zwiększanie dawki może poprawić tolerancję leku.
Alkohol zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, szczególnie w przypadku głodzenia, niedożywienia lub niewydolności wątroby; należy unikać spożywania alkoholu i leków zawierających alkohol. Donaczyniowe podawanie środków kontrastujących zawierających jod może prowadzić do niewydolności nerek, a w jej wyniku do kumulacji chlorowodorku metforminy zwiększającej ryzyko kwasicy mleczanowej. Glikokortykosteroidy (do stosowania ogólnego i miejscowego), leki pobudzające receptory β-2-adrenergiczne i leki moczopędne wykazują naturalną aktywność hiperglikemiczną, stąd przy jednoczesnym stosowaniu z metforminą należy dostosować jej dawkę i kontrolować stężenie glukozy we krwi. Inhibitory ACE mogą zmniejszać stężenie glukozy we krwi - w przypadku konieczności łącznego stosowania należy dostosować dawkę metforminy.
Doustnie. Dorośli. Monoterapia lub leczenie skojarzone z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi: zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg 2-3 razy na dobę podczas lub po posiłku. Po 10-15 dniach należy ustalić ostateczną dawkę na podstawie stężenia glukozy we krwi. Maksymalna dawka dobowa wynosi 3 g, podana w 3 oddzielnych dawkach. W przypadku zamiany innego doustnego leku przeciwcukrzycowego na chlorowodorek metforminy, należy odstawić poprzednio stosowany lek i zastosować chlorowodorek metforminy w zalecanych dawkach. Leczenie skojarzone z insuliną: dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg 2-3 razy na dobę, natomiast dawkę insuliny ustala się na podstawie wyników badania stężenia glukozy we krwi. Młodzież i dzieci powyżej 10 lat. Monoterapia lub leczenie skojarzone z insuliną: zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg raz na dobę, podczas lub po posiłku. Po 10-15 dniach należy ustalić ostateczną dawkę na podstawie stężenia glukozy we krwi. Maksymalna dawka dobowa wynosi 2 g w 2 lub 3 dawkach podzielonych. U pacjentów w podeszłym wieku dawkę leku określa się na podstawie oceny czynności nerek. Stopniowe zwiększanie dawki może poprawić tolerancję leku ze strony przewodu pokarmowego.
Podczas leczenia u wszystkich pacjentów należy stosować dietę z regularnym rozkładem spożywania węglowodanów w ciągu doby, a u pacjentów z nadwagą dodatkowo dietę niskokaloryczną. Należy regularnie wykonywać badania laboratoryjne kontroli cukrzycy i oceny czynności nerek, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. W czasie stosowania leku należy unikać spożywania alkoholu. Preparat stosowany w monoterapii nie powoduje hipoglikemii i tym samym nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Moje kontozwiń

Aby korzystać z Mojego Konta lub zarejestruj!

Newsletter

Zawsze najświeższe informacje! Nowe opinie na interesujące Ciebie tematy. Zapisz się na newsletter.