Portal Świat Zdrowia:
| Rejestracja

Sekcje tematyczne

  Świat Zdrowia
Świat Kardiologii i Diabetologii
Kardiologia
Diabetologia

Encyklopedia leków

Nazwa leku

Anesteloc®
Adamed
  • Anesteloc® , tabl. dojelitowe, 28 szt.
  • Anesteloc® , tabl. dojelitowe, 56 szt.
  • Anesteloc® 40 mg, tabl. dojelitowe, 28 szt.
  • Anesteloc® 40 mg, tabl. dojelitowe, 56 szt.
Tabl. 20 mg. Dorośli i młodzież w wieku 12 lat i powyżej: objawowa postać choroby refluksowej przełyku; długotrwałe leczenie i zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku. Dorośli: zapobieganie owrzodzeniom żołądka i dwunastnicy wywołanym stosowaniem nieselektywnych NLPZ u pacjentów z grupy zwiększonego ryzyka, wymagających długotrwałego stosowania NLPZ. Tabl. 40 mg. Dorośli i młodzież w wieku 12 lat i powyżej: refluksowe zapalenie przełyku. Dorośli: eradykacja Helicobacter pylori w skojarzeniu z odpowiednimi antybiotykami u pacjentów z chorobą wrzodową wywołaną przez H. pylori; choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy; zespół Zollingera-Ellisona oraz inne stany chorobowe związane z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego.
1 tabl. dojelitowa zawiera 20 mg lub 40 mg pantoprazolu. Lek zawiera lecytynę sojową.
Lek hamujący wydzielanie kwasu solnego w komórkach okładzinowych żołądka w wyniku wybiórczego blokowania aktywności H+/K+-ATP-azy (tzw. pompy protonowej). Działanie leku zależy od dawki i prowadzi do zahamowania zarówno wydzielania podstawowego, jak i wydzielania stymulowanego (niezależnie od rodzaju bodźca pobudzającego). Zmniejsza kwaśność treści żołądkowej oraz wtórnie, w sposób odwracalny, zwiększa wydzielanie gastryny w stopniu proporcjonalnym do zmniejszenia kwaśności. Po podaniu doustnym pantoprazol szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu 2-2,5 h. Biodostępność wynosi około 77%, pokarm nie zmniejsza biodostępności, może jedynie wpłynąć na opóźnienie działania leku. W około 98% wiąże się z białkami osocza. Pantoprazol jest metabolizowany w wątrobie, wydalany w około 80% przez nerki w postaci metabolitów, pozostała część jest wydalana z kałem. T0,5 wynosi około 1,5 h.
Nadwrażliwość na pantoprazol, podstawione benzoimidazole, lecytynę sojową lub na którąkolwiek substancję pomocniczą lub preparaty stosowane w leczeniu skojarzonym.
U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, w okresie leczenia pantoprazolem, zwłaszcza w przypadku długotrwałego stosowania, należy regularnie kontrolować aktywność enzymów wątrobowych; w przypadku zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać leczenie. W przypadku wystąpienia objawów alarmowych (takich jak znaczna niezamierzona utrata wagi, nawracające wymioty, dysfagia, krwawe wymioty, niedokrwistość, smołowate stolce) oraz przy podejrzeniu lub stwierdzeniu owrzodzeń żołądka, należy wykluczyć ich podłoże nowotworowe, gdyż leczenie pantoprazolem może złagodzić objawy choroby nowotworowej i opóźnić jej rozpoznanie. Należy rozważyć dalsze badania w przypadku pacjentów, u których objawy choroby utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia. Równoczesne podawanie atazanawiru z inhibitorami pompy protonowej nie jest zalecane. U pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona oraz innymi chorobami związanymi z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego wymagających długotrwałego leczenia, pantoprazol, tak jak inne leki hamujące wydzielanie kwasu solnego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12. Należy to uwzględnić w trakcie długotrwałego leczenia pacjentów z niedoborem witaminy B12 oraz obciążonych czynnikami ryzyka zaburzonego jej wchłaniania lub jeśli wystąpią objawy kliniczne. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej, zwłaszcza w dużych dawkach oraz w leczeniu długoterminowym (powyżej 1 roku) może nieznacznie zwiększać ryzyko złamań kości biodrowej, kości nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób z innymi rozpoznanymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem występowania osteoporozy powinni być leczeni zgodnie z obowiązującymi wytycznymi i przyjmować witaminę D i wapń w odpowiedniej dawce. Stosowanie leku może prowadzić do nieznacznie większego ryzyka zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie, takie jak Salmonella i Campylobacter. U pacjentów leczonych inhibitorami pompy protonowej, takimi jak omeprazol odnotowano występowanie hipomagnezemii podczas stosowania w okresie co najmniej 3 miesięcy, a w większości przypadków w okresie roku. U pacjentów, u których przewidywane jest długotrwałe stosowanie inhibitorów pompy protonowej lub stosujących jednocześnie z inhibitorem pompy protonowej digoksynę lub inne leki, które mogą być przyczyną hipomagnezemii (np. leki moczopędne) należy rozważyć zbadanie poziomu magnezu przed zastosowaniem oraz okresowo podczas leczenia. Stosowanie leku w zapobieganiu powstawania owrzodzeń żołądka i dwunastnicy u pacjentów leczonych NLPZ należy ograniczyć do pacjentów, u których konieczne jest kontynuowanie leczenia NLPZ i występuję u nich zwiększone ryzyko powstania zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń żołądkowo-jelitowych powinno być określone zgodnie z indywidualnymi czynnikami ryzyka, m.in. podeszłym wiekiem (powyżej 65 lat), owrzodzeniem żołądka lub dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego w wywiadzie. Lek zawiera lecytynę sojową - nie stosować u pacjentów z nadwrażliwością na orzeszki ziemne lub soję.
Leku nie stosować w ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję, potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Stwierdzono przenikanie pantoprazolu do mleka kobiet. Dlatego też, decyzję czy kontynuować/przerwać karmienie piersią lub kontynuować/przerwać stosowanie leku należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka wynikające z karmienia piersią oraz korzyści dla kobiety wynikające z leczenia.
Niezbyt często: zaburzenia snu; ból głowy, zawroty głowy; biegunka, nudności, wymioty, uczucie pełności w jamie brzusznej i wzdęcia, zaparcia, suchość w jamie ustnej, ból i dyskomfort w nadbrzuszu; zwiększona aktywność enzymów wątrobowych (aminotransferaz, γ-GT); wysypka skórna, wyprysk, wykwity skórne, świąd; załamanie kości biodrowej, kości nadgarstka, kręgosłupa; osłabienie, zmęczenie i złe samopoczucie. Rzadko: nadwrażliwość (w tym reakcje anafilaktyczne i wstrząs anafilaktyczny); hiperlipidemie i zwiększone stężenie lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała; depresja (i wszystkie agrawacje); zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie; zwiększenie stężenia bilirubiny; pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, bóle stawów, bóle mięśni; ginekomastia; podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe. Bardzo rzadko: małopłytkowość, leukopenia, dezorientacja (i wszystkie agrawacje). Częstość nieznana: hiponatremia, hipomagnezemia; omamy, splątanie (szczególnie u pacjentów predysponowanych, jak również nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania); uszkodzenia komórek wątroby, żółtaczka, niewydolność komórek wątroby; zespół Stevens-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy, nadwrażliwość na światło; śródmiąższowe zapalenie nerek.
Pantoprazol może zmniejszać wchłanianie leków, których biodostępność zależy od pH (np. niektóre azole przeciwgrzybicze - ketokonazol, itrakonazol, posakonazol i inne leki jak erlotynib). Równoczesne podawanie atazanawiru i innych leków stosowanych w terapii HIV, których wchłanianie zależy od pH z inhibitorami pompy protonowej może powodować istotne zmniejszenie biodostępności leków stosowanych w terapii HIV i może wpływać na skuteczność tych leków. Dlatego równoczesne podawanie inhibitorów pompy protonowej z atazanawirem nie jest zalecane. Jeśli podawanie atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej ocenia się jako konieczne, zaleca się uważną kliniczną kontrolę (np. obecność wirusa) w połączeniu z zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg i rytonawirem w dawce 100 mg; nie należy stosować dawki dobowej większej niż 20 mg pantoprazolu. Na podstawie przeprowadzonych badań farmakokinetycznych nie stwierdzono występowania interakcji pomiędzy pantoprazolem a fenprokumonem lub warfaryną. Jednakże po wprowadzeniu leku do obrotu w pojedynczych przypadkach zaobserwowano zmiany wartości INR, dlatego u pacjentów leczonych lekami przeciwzakrzepowymi pochodnymi kumaryny (fenprokumonem lub warfaryną) zaleca się kontrolę INR po rozpoczęciu, zakończeniu lub podczas nieregularnego stosowania pantoprazolu. Badania interakcji z substancjami, które są metabolizowane przy udziale tego samego układu enzymatycznego (CYP2C19, CYP3A4) jak karbamazepina, diazepam, glibenklamid, nifedypina i doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynyloestriadol nie wykazały klinicznie istotnych interakcji. Ponadto pantoprazol nie ma wpływu na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metroprolol), CYP2E1 (np. etanol) oraz nie koliduje z zależnym od p-glikoproteiny wchłanianiem digoksyny. Nie stwierdzono żadnych interakcji z jednocześnie stosowanymi środkami zobojętniającymi, a także istotnych klinicznie interakcji pantoprazolu podawanego jednocześnie z odpowiednimi antybiotykami (klarytromycyną, metronidazolem, amoksycyliną).
Doustnie. Tabl. 20 mg. Dorośli i młodzież ≥12 lat. Objawowa postać refluksowego zapalenia przełyku: 20 mg raz na dobę przez 2-4 tyg.; jeśli objawy nie ustąpią kurację można przedłużyć o kolejne 4 tyg. Po ustąpieniu objawów, objawy nawracające można kontrolować stosując 20 mg raz na dobę w razie potrzeby ("na żądanie”). W przypadku niemożności opanowania objawów przy dawkowaniu w razie potrzeby ("na żądanie”) można rozważyć ponowne stosowanie leku w sposób ciągły. Długotrwałe leczenie i zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku: 20 mg raz na dobę; w przypadku nawrotu choroby można zwiększyć dawkę do 40 mg na dobę; po wyleczeniu nawrotu dawkę można zmniejszyć ponownie do 20 mg pantoprazolu na dobę. Dorośli. Zapobieganie owrzodzeniom żołądka i dwunastnicy wywołanym stosowaniem nieselektywnych NLPZ, u pacjentów z grupy zwiększonego ryzyka, wymagających długotrwałego leczenia: 20 mg raz na dobę. Tabl. 40 mg. Dorośli i młodzież ≥12 lat. Refluksowe zapalenie przełyku i choroba wrzodowa żołądka: 40 mg na dobę przez 4 tyg.; w razie konieczności kontynuować przez kolejne 4 tyg.; gdy pacjent nie reaguje na leczenie, można zwiększyć dawkę do 80 mg na dobę. Dorośli. Choroba wrzodowa dwunastnicy: 40 mg na dobę przez 2 tyg.; w razie konieczności kontynuować przez kolejne 2 tyg.; gdy pacjent nie reaguje na leczenie, można zwiększyć dawkę do 80 mg na dobę. Zespół Zollingera-Ellisona oraz inne stany chorobowe związane z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego: początkowo 80 mg na dobę, następnie indywidualnie dawka może być zwiększona lub zmniejszona w zależności od potrzeb; dawki większe niż 80 mg należy podawać w 2 dawkach podzielonych; dopuszcza się czasowe zwiększenie dawki powyżej 160 mg pantoprazolu na dobę. Eradykacja Helicobacter pylori w skojarzeniu z antybiotykami: 40 mg 2 razy na dobę przez 7 dni w połączeniu z leczeniem przeciwbakteryjnym (amoksycylina 1 g 2 razy na dobę i klarytromycyna 500 mg 2 razy na dobę; lub klarytromycyna 500 mg 2 razy na dobę i metronidazol 400-500 mg 2 razy na dobę (lub 500 mg tynidazolu); lub amoksycylina 1 g 2 razy na dobę i metronidazol 400-500 mg 2 razy na dobę (lub 500 mg tynidazolu)); w razie konieczności można kontynuować leczenie przez kolejne 7 dni. Jeżeli w celu zapewnienia całkowitego wyleczenia owrzodzeń wskazane jest dalsze leczenie pantoprazolem, należy rozważyć zastosowanie dawkowania zalecanego w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy.
U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie należy stosować dawki dobowej większej niż 20 mg pantoprazolu. Tabl. 40 mg nie należy stosować w leczeniu skojarzonym w celu eradykacji H. pylori u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ obecnie brak danych o skuteczności i bezpieczeństwie stosowania tabl. 40 mg w leczeniu skojarzonym w tej grupie pacjentów. Tabl. należy przyjmować w całości, 1 h przed posiłkiem (najlepiej rano), popijając wodą.
Podczas leczenia mogą wystąpić zawroty głowy i zaburzenia widzenia - w takich przypadkach pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani obsługiwać urządzeń mechanicznych w ruchu.

Moje kontozwiń

Aby korzystać z Mojego Konta lub zarejestruj!

Newsletter

Zawsze najświeższe informacje! Nowe opinie na interesujące Ciebie tematy. Zapisz się na newsletter.