6%, -10% Hydroksyetyloskrobia 200/0,5 Baxter

  • Skład

    1000 ml 6% (10%) roztworu zawiera 60 g (100 g) hydroksyetyloskrobi 200/0,5.

  • Działanie

    Preparat zawierający koloidalną hydroksyetyloskrobię w izotonicznym roztworze NaCl, zwiększający objętość krwi. Ze względu na strukturalne podobieństwo do glikogenu hydroksyetyloskrobia jest dobrze tolerowana. Roztwór 6% jest izoonkotyczny, a roztwór 10% jest hiperonkotyczny i powoduje wzrost objętości osocza o 20-40% w stosunku do objętości podanego roztworu; działanie to występuje 3-4 h od zakończenia wlewu. Preparat poprawia właściwości reologiczne i hemodynamiczne krwi: powoduje wzrost ciśnienia tętniczego i centralnego, poprawia mikro- i makrokrążenie, zmniejsza lepkość krwi i agregację erytrocytów; zmniejsza wartość hematokrytu, normalizuje proces krzepnięcia, poszerza i uszczelnia kapilary, zmniejsza opór płucny i zwiększa objętość wyrzutową serca. W efekcie dochodzi do wyraźnej poprawy perfuzji tkankowej i zwiększenia zużycia tlenu. Preparat powoduje zwiększenie klirensu kreatyniny i objętości wydalanego moczu oraz przejściowo dochodzi do zwiększenia stężenia glukozy i amylazy we krwi. Wydalanie zachodzi głównie przez nerki. Osmolarność płynów wynosi 309 mOsm/l.

  • Wskazania

    Profilaktyka i leczenie hipowolemii oraz związanego z nią wstrząsu spowodowanego przez urazy, zakażenia, oparzenia, rozległe zabiegi chirurgiczne. W leczniczym rozcieńczaniu krwi (hemodylucja) u pacjentów z niewydolnością serca należy stosować roztwór 6%, a u pacjentów z prawidłową czynnością serca - roztwór 10%.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na hydroksyetyloskrobię. Ciężka niewydolność serca. Zastoinowa niewydolność krążenia. Niewydolność nerek ze skąpomoczem lub bezmoczem. Krwawienie wewnątrzczaszkowe. Skaza krwotoczna. Przewodnienie. W stanach odwodnienia przeciwwskazane są hiperonkotyczne roztwory 10%.

  • Środki ostrożności

    U pacjentów z niedoborem fibrynogenu podawać wyłącznie w przypadku zagrożenia życia i jak najszybciej zastąpić preparat krwią. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi, niewydolnością nerek, serca, obrzękiem płuc lub przewlekłymi chorobami wątroby. Podczas stosowania dużych dawek należy uwzględnić możliwość wydłużenia czasu krwawienia, krzepnięcia i protrombinowego, spadku wartości hematokrytu, zmniejszenia liczby krwinek w 1 mm3 i zwiększenia wartości OB. Nie należy stosować u dzieci (brak danych na temat bezpieczeństwa stosowania). W przypadku wystąpienia nawet najlżejszych objawów nietolerancji, należy natychmiast przerwać przetaczanie preparatu i podjąć postępowanie zapobiegawcze i (lub) lecznicze.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat w ciąży stosować jedynie w przypadkach, gdy korzyści dla matki przewyższają nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Nie należy podawać leku w I trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią ze względu na brak wystarczającej ilości badań.

  • Efekty uboczne

    Bardzo często: zmniejszenie wartości hematokrytu i zmniejszenie stężenia białka w osoczu w wyniku hemodylucji; wzrost stężenia α-amylazy w surowicy (ustępuje po 3-5 dniach od podania leku). Często: wydłużenie czasu krwawienia i aktywowanego czasu częściowego tromboplastyny (czasu kaolinowo-kefalinowego), zmniejszenie stężenia kompleksu czynnik VIII/czynnik von Willebrandta. Niezbyt często: świąd słabo reagujący na leczenie; podrażnienie żył, zakrzepowe zapalenie żyły w miejscu wkłucia. Rzadko: reakcje anafilaktyczne o zmiennej intensywności (zgon, zagrażające życiu reakcje rzekomoanafilaktyczne, zatrzymanie akcji serca, migotanie komór, niedociśnienie, obrzęk płuc, obrzęk krtani, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, niepokój ruchowy, przyspieszenie oddechu, gorączka, ból w klatce piersiowej, rzadkoskurcz, zadyszka, dreszcze, pokrzywka, obrzęk okołooczodołowy, zaczerwienienie twarzy, rumień wielopostaciowy i wysypka). Częstość nieznana: obrzęk kończyn dolnych, przerost ślinianek podżuchwowych i przyusznych, łagodne objawy grypopodobne, bóle mięśniowe; bóle głowy, krwawienie śródczaszkowe wynikające z zaburzeń krzepnięcia; ciężkie nadciśnienie wrotne, niewydolność wątroby, posocznica, szczególnie u chorych z przewlekłymi chorobami wątroby; podwyższenie poziomu bilirubiny bezpośredniej. U chorych poddawanych zabiegom dializy opisywano przypadki wodobrzusza. Ponadto obserwowano pojedyncze przypadki występowania wymiotów.

  • Działanie z innymi lekami

    Jednoczesne podawanie leku z antybiotykami aminoglikozydowymi może potęgować ich działanie nefrotoksyczne. Roztwory hydroksyetyloskrobi proporcjonalnie do dawki mogą nasilać działanie środków przeciwkrzepliwych (kwas acetylosalicylowy, pochodne kumaryny).

  • Dawkowanie

    Dożylnie. Dawka i szybkość wlewu dożylnego zależą od objętości utraconej krwi lub od wartości hematokrytu. Profilaktyka i leczenie stanów hipowolemicznych: do 20 ml/kg mc./dobę; zazwyczaj podaje się 500-1000 ml na dobę. Wstrząs krwotoczny: do 20 ml/kg mc./h (czas wlewu 500 ml nie może być krótszy niż 30 min.). Hemodylucja: dobowa dawka średnia: 500 ml w ciągu 4-6 h; dawka wysoka: 2 razy po 500 ml w ciągu 8-12 h. Zalecany czas leczenia wynosi 7-10 dni.

  • Uwagi

    Ze względu na niebezpieczeństwo wystąpienia reakcji anafilaktycznej pierwsze 10-20 ml preparatu należy podać powoli i obserwować reakcje pacjenta. W trakcie leczenia konieczne jest regularne wykonywanie bilansu wodnego oraz oznaczanie stężenia jonów osocza (szczególnie sodu, potasu i chlorków). Należy uwzględnić ryzyko przeciążenia krążenia podczas zbyt szybkiego podania dużej dawki preparatu. Podczas długotrwałego stosowania preparatu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy codziennie kontrolować stężenie kreatyniny oraz bilans wodny.

  • Danych o lekach dostarcza: