Zasady wydawania odpowiedników leków


Gdy lek refundowany jest drogi, a w sprzedaży jest tańszy jego odpowiednik, a jednocześnie lekarz nie napisze na recepcie „nie zamieniać”, to farmaceuta ma prawo powiedzieć o tym choremu i – gdy ten się zgodzi – sprzedać mu zamiennik. Gdy był to lek refundowany, a zostaną przy tym spełnione warunki określone w ustawie o świadczeniach, to zamiennik będzie rozliczany na zasadzie refundacji.

– Tymczasem zdarza się, że taka inicjatywa ze strony farmaceuty spotyka się ze zdziwieniem ze strony klienta. Mam wrażenie, podobnie jak moi koledzy, że podejrzewa on jakieś nieuczciwe działania, albo to, że mamy w tym jakiś swój podejrzany, nieznany jemu interes – mówi Krzysztof Przystupa, prezes Lubelskiej Izby Aptekarskiej. – A aptekarze występują z taką propozycją wtedy, gdy klient zaczyna się kręcić i widać po nim, że nie ma pieniędzy na wykupienie leku. Jednak dla wielu chorych słowo lekarza jest święte i nawet gdy można mu zaproponować tańszy odpowiednik, to za nic nie chce zmienić leku. Jednak wiele zamienników ma tak bardzo podobne ceny do leku, jakiego chce klient, że nie warto tego robić.

Czasem zdarza się, że chwilowo w aptece nie ma leku zapisanego przez lekarza, wtedy farmaceuta ma do wyboru: albo poprosić klienta, by zaczekał do czasu, aż zamówiony lek zostanie przywieziony z hurtowni, albo zaproponować zamiennik.  Około 40 proc. pacjentów korzysta z możliwości zamiany droższego, oryginalnego leku na tańszy generyczny – twierdzą farmaceuci.

Zgodnie z art. 38 ust. 5 ustawy o świadczeniach, jeżeli w wykazach refundacyjnych zamieszczono lek o nazwie międzynarodowej lub własnej, apteka może wydać również inny lek dopuszczony do obrotu, niezamieszczony w tych wykazach, ale o tej samej nazwie międzynarodowej lub własnej, tej samej dawce, wielkości opakowania i drodze podania, pod warunkiem, że jego cena nie jest wyższa od limitu ceny, a jeżeli limit nie został ustalony – od ceny leku zamieszczonego w wykazach.