Albo z tarczycą

Tarczyca to ważny gruczoł, który produkuje hormony wpływające m.in. na wzrost i dojrzewanie płciowe, utrzymanie prawidłowej temperatury ciała, pracę mięśni. Niestety, tarczyca to gruczoł, który dość często zawodzi. Może produkować za mało hormonów (wówczas mówimy o niedoczynności) lub wydzielać ich zbyt dużo (wtedy mamy do czynienia z nadczynnością).

Ciągłe uczucie zmęczenia jest objawem niedoczynności tarczycy. Inne dolegliwości z tym związane to ciągłe marznięcie, suchość skóry, nadmierne wypadanie włosów, obrzęk twarzy i przybieranie na wadze. Niedoczynność tarczycy występuje pięć razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. Szacuje się, że cierpi na nią co dwudziesta przedstawicielka płci pięknej. Ryzyko choroby wzrasta z wiekiem, jednak kłopoty z tarczycą mogą pojawić się również u osób młodych, zwłaszcza kobiet, które niedawno urodziły dziecko.

Nadczynność tarczycy również powoduje osłabienie i zmęczenie organizmu, a to dlatego, że chorzy mają kłopoty z zasypianiem. Przy tym są ciągle pobudzeni i nerwowi. Pojawia się zaburzenie cyklu miesięcznego i ciągłe uczucie gorąca. Obie choroby diagnozuje się oznaczając stężenie hormonów tarczycy. Chorzy na niedoczynność do końca życia muszą przyjmować lekarstwa. W przypadku, gdy gruczoł produkuje zbyt dużo hormonów i rozrasta się, tworząc tzw. wole, bywa konieczna operacja.

Zespół chronicznego zmęczenia

Niekiedy nie sposób powiązać ciągłego uczucia zmęczenia z jakąś chorobą, a dolegliwości mają podłoże psychiczne. Mówimy wówczas o zespole chronicznego zmęczenia. Zwykle odpowiada za nie nasza praca, a konkretnie ciągły stres z nią związany. Czasem powodem jest też zła sytuacja osobista. Szacuje się, że co druga osoba cierpiąca na tę dolegliwość zmaga się również z zaburzeniami depresyjnymi. Według niektórych naukowców, za zespół chronicznego zmęczenia mogą również odpowiadać infekcje wirusowe, ale na razie teoria ta jest ciągle w fazie badań.

Zespół chronicznego zmęczenia objawia się nie tylko osłabieniem motywacji do robienia czegokolwiek, ale również dolegliwościami fizycznymi. Chory miewa bóle mięśni i stawów, odczuwa sztywność karku. Pojawiają się bolesne kłucia i kołatanie serca.

Pod względem psychicznym też jest bardzo źle. Chory łatwo się irytuje, ma kłopoty z pamięcią, nie potrafi się na niczym skoncentrować, a jego wydajność w pracy bardzo spada. Obniża się też libido. Nieleczony zespół chronicznego zmęczenia często przechodzi w depresję. Do powyższych objawów dołącza się niska samoocena oraz myśli samobójcze.

Leczenie zespołu chronicznego zmęczenia zwykle jest trudne i trwa wiele miesięcy, choć są osoby, u których wystarczyła tylko zmiana pracy na inną, mniej stresującą, by objawy ustąpiły. To jednak wyjątki. Z reguły terapia polega na regularnych wizytach u psychologa, ewentualnie wspólnych zajęciach z grupą innych chorych. Zmiana pracy na mniej stresującą jest bardzo pomocna. Pamiętajmy też, że stres zmniejsza znalezienie sobie hobby. Może to być cokolwiek, byleby relaksowało i pomagało zapomnieć o problemach w pracy bądź życiu osobistym.