Gdy zawodzą nerwy

- Większość chorych ze stopą cukrzycową ma jej odmianę neuropatyczną - mówi dr n med. Zofia Ruprecht, konsultant wojewódzki w dziedzinie diabetologii dla województwa kujawsko-pomorskiego. – Wskutek zmian patologicznych w obrębie włókien nerwowych dochodzi u nich do zaburzenia czucia dotyku, bólu, wibracji i temperatury.

Chory nie poczuje więc dotknięcia ani tego, że wbił mu się w stopę jakiś kolec, gdy boso spacerował po plaży. Nie poczuje uderzenia, nawet mocnego, prowadzącego do złamania kości. Nie poczuje też poparzenia, jeśli szybko będzie chciał obmyć nogi pod kranem, a najpierw, ręką, nie sprawdzi temperatury wody.

Uszkodzeniu nerwów towarzyszy też często suchość skóry i jej pękanie, co otwiera wrota zakażeniom. Charakterystyczny dla tego schorzenia jest również zwiększony przepływ krwi przez kości, co prowadzi do wypłukiwania z nich elementów utwardzających, czyli prowadzący do rozpadu kości.

Krew nie płynie

Stopa cukrzycowa niedokrwienna to natomiast upośledzenie przepływu krwi w stopie. Problem ten wynika z faktu, że cukrzycy często towarzyszy uogólniona miażdżyca. Nie występuje więc głównie w dużych naczyniach krwionośnych, ale i w tych drobniejszych. – Zmiany są rozsiane, występują na wielu poziomach, a to powoduje, że pomoc chorym nie jest prosta – dodaje dr Zofia Ruprecht.

Ta odmiana stopy cukrzycowej występuje rzadziej. Na szczęście, bo jej konsekwencje mogą być najpoważniejsze. Prowadzi ona bowiem do zarastania tętnic doprowadzających krew do stopy i w stopach, tworzenia się zakrzepów miażdżycowych w naczyniach, co ostatecznie może spowodować ustanie krążenia i powstanie suchej czarnej martwicy. – Jeśli w takiej stopie cukrzycowej dojdzie do urazu, gorsze są szanse na gojenia rany, częściej niezbędna jest amputacja – podkreśla dr Zofia Ruprecht. Jest też postać mieszana stopy cukrzycowej, gdzie jednocześnie występuje patologia w obrębie nerwów, jak i naczyń krwionośnych.