Jej łacińska nazwa wywodzi się od „salvere”, co oznacza „być zdrowym”. Nic więc dziwnego, że w starożytnym Rzymie traktowano ją jak sacrum: ciąć mógł ją jedynie bosy młodzieniec w białej tunice, używając do tego celu srebrnego noża. Z kolei wśród starożytnych Greków panowało przekonanie, że zapewnia ona wieczną młodość i nieśmiertelność. Podobnie myśleli Persowie, którzy uważali ją za symbol długowieczności. Greccy lekarze stosowali ją na ukąszenia węża, kłopoty ze wzrokiem oraz utratę pamięci. O jej wartości świadczy chociażby fakt, że chińscy kupcy za jedną skrzynkę szałwii byli gotowi oddać aż trzy skrzynki herbaty. Ważna postać średniowiecznego zielarstwa – św. Hildegarda z Bingen uważała szałwię za afrodyzjak (o czym wiedzieli już starożytni Egipcjanie) i zalecała ją także osobom niepłodnym.

W średniowieczu wykorzystywano ją również jako lek na przeziębienia, gorączkę, padaczkę i choroby wątroby. W czasach renesansu wierzono, że połknięcie liści szałwii, na których zostały zapisane zaklęcia, skutecznie uchroni przed febrą i demonami, a spożywana w maju… zapewni nieśmiertelność. Także Mikołaj Rej zachwycał się nią, kiedy podawał przepis na deser – „myszki z szałwiej”.

Szałwia od dawna traktowana była jako lek na niemal wszystkie dolegliwości. Stosowano ją zarówno wewnętrznie, jak zewnętrznie. Wykorzystywano jej właściwości przeciwzapalne i bakteriobójcze. Przykładano ją do trudno gojących się ran, w przypadku dyzenterii natomiast spożywano ją na surowo. Szałwia, w połączeniu z majerankiem, lawendą, rutą, a także piwonią i bukwicą i zalana alkoholem, miała leczyć suchoty i podagrę, działać na bóle artretyczne, bóle kręgosłupa i nerwów obwodowych, a nawet ataki padaczki.

Substancje lecznicze:

Szałwia zawiera:

•    olejek eteryczny
•    garbniki pirokatechinowe
•    flawonoidy
•    fenolokwasy
•    goryczki
•    prowitaminę A
•    witaminy B, C, PP
•    sole mineralne

Działanie

•    odkażające
•    przeciwzapalne
•    przeciwpotne
•    ściągające
•    przeciwbakteryjne
•    grzybobójcze
•    rozkurczowe