Jest to niezbędne zwłaszcza u tych osób, które cierpią na tak zwaną stopę cukrzycową, czyli spowodowane chorobą zmiany w naczyniach krwionośnych lub nerwach stóp.

Buty dobrze rozchodzone

- Chory musi nosić wygodne, dobrze rozchodzone buty, które nie będą go cisnęły, w których nie dojdzie do obtarcia skóry, w których nic nie będzie uwierać stopy – mówi dr n med. Zofia Ruprecht, wojewódzki konsultant w dziedzinie diabetologii dla województwa kujawsko-pomorskiego. – Przed założeniem butów należy też sprawdzić ręką, czy niczego w nich nie ma. Wystającego gwoździa lub kamyka, bo chora stopa tego nie poczuje, a konsekwencje są poważne. Miałam pacjenta, który miał zwyczaj zostawiania skarpetek w butach. Raz zapomniał o nich, następnego dnia założył buty, w których ciągle tkwiły i po kilku godzinach chodzenia miał już uszkodzoną piętę.

To nie mogą być więc żadne wąskie buty, z ostrymi czubkami. Ale i trampki nie będą odpowiednie, bo nie chronią stopy przed mechanicznymi urazami. – Chory może coś kopnąć, może coś na stopę spaść, może dojść do urazu, a on nie odczuje bólu – dodaje dr Zofia Ruprecht. – Z tego samego powodu dobre dla diabetyka ze stopą cukrzycową nie będą też ani klapki, ani sandałki, które również nie chronią stopy.

W przypadku stopy cukrzycowej nie jest też zalecane chodzenie boso, bo to może być przyczyną urazów, zranień, a także zakażeń, jeśli chory ma zaburzenia czucia w stopach. Z tego powodu każda ranka powinna być od razu przemyta specjalistycznymi środkami odkażającymi, przykryta jałowym gazikiem i zabandażowana. Nie wolno natomiast zakładać na rany zwykłych plastrów, gdyż mogą uszkodzić skórę.

Konieczne jest też noszenie odpowiednich skarpetek czy rajstop. Bawełnianych, bezuciskowych, takich, które nie będą podrażniać skóry.