W ciągu ostatnich 20 lat odkryto, że dyslipidemia, wysokie ciśnienie tętnicze krwi i podwyższone stężenie cukru we krwi (hiperglikemia) u pacjentów chorych na cukrzycę to główne czynniki ryzyka wystąpienia chorób układu krążenia. Badania udowodniły, że dyslipidemia jest odpowiedzialna za ponad połowę przypadków wystąpienia zawałów serca.

Czym jest rezydualne ryzyko sercowo-naczyniowe?

Pacjenci chorzy na cukrzycę znajdują się w grupie ryzyka licznych schorzeń naczyniowych. Na ryzyko rezydualne składają się zarówno zaburzenia makronaczyniowe (takie, jak zawał serca i udar), jak i powikłania mikronaczyniowe - nefropatia, retinopatia i neuropatia, mogące prowadzić do niewydolności nerek, ślepoty oraz amputacji kończyn niewynikających z urazu.

Współczesne wytyczne dotyczące leczenia dyslipidemii skupiają się przede wszystkim na obniżaniu stężenia cholesterolu LDL (stężenie cholesterolu HDL oraz poziom trójglicerydów traktując jako drugorzędne). Coraz większa ilość danych dowodzi, że taki rodzaj leczenia jest jednak niewystarczający w odniesieniu do ryzyka rezydualnego schorzeń naczyniowych.  Ryzyko to występuje nadal, pomimo osiągnięcia docelowych stężeń frakcji cholesterolu LDL (przy utrzymaniu kontroli ciśnienia tętniczego oraz glikemii).