Sztuka zamykania lata w słoikach i butelkach dziś odradza się na nowo. Podobnie jest  w polskich ogródkach - znów pojawiają się w nich nasturcje, które w niektórych rejonach Polski nazywane są „patrzy panną”. W polskich dworach od dawna spożywana była jako warzywo, przeciwdziałające szkorbutowi. Natomiast pąki kwiatowe i zielone owoce nasturcji marynowano w occie i spożywano jak kapary.

Jak je robiono? – " W końcu marca lub na początku kwietnia zbierać pączki od żółtych kwiatów, zwanych majówki, rosnących nad wodą w kształcie różyczek. Obrać je czysto, namoczyć w bardzo słonej wodzie, docisnąć denkiem i kamieniem, a za parę dni odlać wodę, niech na serwecie osiąkną: po czem przygotować ocet z korzeniami, ostudzić i nim zalać, a na wierzch oliwą" – radziła autorka „Gospodyni Doskonałej” z 1889 roku.

Sekrety apteczki domowej

W polskich dworach były specjalne pomieszczenia do przechowywania przetworów i nalewek domowych. Sztuka ich wyrobu najpierw narodziła się w klasztorach. Wyrobem konfitur zajmowały się nawet małżonki książąt. Tak było w przypadku księżnej Anny, która osobiście na jesieni smażyła owoce i rozdawała je ubogim. Na królewskim dworze wykwintne przetwory ceniono dla ich właściwości zdrowotnych.

W wiejskich dworkach matki uczyły córki sporządzania leków, przetworów i nalewek. Dopiero, kiedy samodzielnie potrafiły radzić sobie z zaopatrzeniem „apteczki” – mogły iść za mąż. Nic dziwnego, że Karolina z Potockich Nakwaska, specjalistka od prowadzenia wiejskiego dworu przekonywała w swoich poradnikach, że domowa apteczka to coś więcej niż spiżarnia, to „damska pracownia, z której niejedno doświadczenie równie przyjemne i pożyteczne wyjdzie jak z laboratorium chemika.”

W takim aptecznym laboratorium nasze prababki wyrabiały pachnące nalewki „dla toalety”, spirytusy „od boleści”, nalewki „dla zdrowotności” i „dla przyjemności”. Nie trzeba dodawać, że znakomicie znały się na ogrodnictwie.