Profilaktycznie badanie masy ciała potrzebne jest tak samo, jak samokontrola piersi. Pozwala zaobserwować niepokojące zmiany, nim staną się poważnym problemem.
By ocenić stan odżywienia organizmu, konieczne jest przeprowadzenie szeregu badań. Początek stanowi wywiad żywieniowy, który wykonywany jest przez dietetyka. Kolejnym krokiem jest ocena stanu zdrowia podczas rozmowy z lekarzem. On także zleca wykonanie badań biochemicznych, których celem jest ustalenie ewentualnych niedoborów składników odżywczych bądź witamin i minerałów. Określają one także poziom cholesterolu i trójglicerydów we krwi, co pozwala na stwierdzenie, czy nasza dieta nie jest zbyt bogata w te składniki, a co za tym idzie, czy nie znajdujemy się w grupie osób zagrożonych wystąpieniem miażdżycy naczyń. Badany jest także poziom cukru we krwi na czczo.
Badania takie należy wykonywać co najmniej raz do roku, dzięki temu możliwa będzie odpowiednia reakcja na nieprawidłowości, gdy tylko się pojawią, oraz uniknięcie leczenia farmakologicznego, a zamiast tego - jedynie zmodyfikowanie sposobu żywienia. Zarówno nieprawidłowy profil lipidowy, jak i zwiększony poziom cukru we krwi bardzo często idą w parze ze zbyt wysoką masą ciała. Gdy ilość kilogramów przypadających na metr kwadratowy ciała zaczyna wzrastać, zwiększa się też ryzyko wystąpienia chorób związanych z nadwagą i otyłością, takich jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu II czy zespół bezdechu nocnego.
Zbadaj się sam
Fachowe badania biochemiczne powinny być wykonywane okresowo. Oprócz nich warto jednak samemu regularnie kontrolować masę ciała. Jeśli zauważymy jej przyrost należy ocenić, czy ów wzrost był efektem jednorazowej sytuacji, czy też ma cechy stałej tendencji wzrostowej. Będzie to dla nas pierwszym znakiem, że z naszym organizmem dzieje się coś niedobrego.
Łącząc wskazanie wagi ze wzrostem, możemy określić, czy posiadamy prawidłową masę ciała, nadwagę, otyłość, czy niedowagę. Służy temu wskaźnik masy ciała – BMI (Body Mass Index). Jego wynik pozwala jednocześnie określić prawdopodobieństwo zachorowania na jedną z chorób zależnych od zawartości tkanki tłuszczowej w ustroju.
masa ciała (kg)
BMI = --------------------
wzrost (m2)
|
Klasyfikacja zaburzeń masy ciała |
BMI (kg/m2) |
Ryzyko chorób towarzyszących otyłości |
|
Niedowaga |
< 18,5 |
Niskie, (ale zwiększone ryzyko innych problemów zdrowotnych) |
|
Norma |
18, 5 – 24,9 |
Średnie |
|
Nadwaga |
>= 25 |
|
|
Okres przed otyłością |
25 -29,9 |
Podwyższone |
|
I° otyłości |
30 – 34,9 |
Umiarkowanie podwyższone |
|
II° otyłości |
35 – 39,9 |
Wysokie |
|
III° otyłości |
>= 40 |
Bardzo wysokie |
Klasyfikacja otyłości w zależności od BMI wg WHO, Report of a WHO "Consultation on Obesity", Genewa 1997
Aby korzystać z Mojego Konta zaloguj się lub zarejestruj!
Zawsze najświeższe informacje! Nowe opinie na interesujące Ciebie tematy. Zapisz się na newsletter.