Chromoterapia, czyli terapia kolorami, to jedna z najstarszych metod leczniczych na świecie. U jej podstaw leży przekonanie, że barwy mają dobroczynny wpływ na człowieka oraz że odpowiednio dobrane skutecznie wspomagają leczenie nawet ciężkich chorób. Niemożliwe? A jednak.

Harmonia ducha i ciała

Chromoterapia znana była zarówno w starożytnych Chinach, Indiach, jak i w Egipcie. Wykorzystywana przez wieki do przywracania harmonii w organizmie człowieka doczekała się zainteresowania współczesnych: psychologów, lekarzy, specjalistów medycyny akademickiej. I nic dziwnego. Nie trzeba być naukowcem, by zauważyć, że kolory wywołują u nas różne reakcje. Pobudzają, uspokajają, koją. Wprowadzają w dobry nastrój, bądź wręcz przeciwnie – powodują złe samopoczucie. Ale na tym nie koniec.

Gdy naukowcy zaczęli zgłębiać temat, okazało się, że barwy oddziaływają nie tylko na psychikę, ale mogą też pobudzać metabolizm komórek, mogą stymulować organy wewnętrzne, a odpowiednio dobrane pomagają złagodzić objawy różnych dolegliwości. Ba, zdaniem chromoterapeutów każdy nasz organ wewnętrzny ma nawet swój kolor „opiekuńczy”. I tak: sercu przypisuje się kolor czerwony, wątrobie – żółty, śledzionie i trzustce – pomarańczowy, płucom – biały, nerkom – czarny. Niedobór określonego koloru, na przykład w jedzeniu, które sobie przygotowujemy, ma osłabiać odpowiedni narząd i odwrotnie – nadmiar powodować ma jego nadaktywność. Nie oznacza to oczywiście, że koloroterapia zastąpić może leczenie konwencjonalne, bo nie może. Ale jako jego uzupełnienie chromoterapia sprawdza się rewelacyjnie.

Na czym więc dokładnie polega ta terapia? Czy wystarczy tylko przebywać w otoczeniu konkretnych kolorów, by lepiej się poczuć? To też. Ale oprócz tego terapia kolorami może polegać na: naświetlaniu (m.in. przed specjalnym ekranem, w kapsule SPA), piciu nasłonecznionej wody i jedzeniu wybranych produktów czy kąpieli w kolorowej wodzie. Wcześniej, rzecz jasna, ustalić należy, który z kolorów jest nam potrzebny.