Cukrzyca jest jednym z największych wyzwań dla opieki medycznej w XXI wieku. Ze względu na dramatyczny wzrost liczby zachorowań na to schorzenie, obserwowany w ostatnich dekadach na całym świecie, Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznała je za pierwszą niezakaźną epidemię.

Cukrzyca jest zaburzeniem w metabolizmie glukozy, które objawia się zbyt wysokim poziomem tego cukru we krwi. 90 proc. przypadków tej choroby stanowi cukrzyca typu 2, która dotyka najczęściej ludzi w wieku średnim oraz starszym i jest ściśle związana z nadwagą i brakiem aktywności fizycznej. Znacznie rzadsza cukrzyca typu 1 rozwija się przede wszystkim u dzieci i młodzieży i jest efektem uszkodzenia komórek beta trzustki produkujących insulinę przez komórki odporności. Obydwa typy cukrzycy - zwłaszcza źle leczone - zwiększają ryzyko poważnych, groźnych dla życia powikłań, jak niewydolność nerek, choroby układu krążenia, amputacja nogi oraz uszkodzenie wzroku.

Obecnie na świecie żyje 285 mln ludzi z cukrzycą, a - jak szacują eksperci - w 2030 r. liczba ta może dojść do 438 mln. W 27 krajach Unii Europejskiej cierpi na nią ponad 30 mln osób, a w całej Europie - ponad 55 mln; natomiast drugie tyle ma zaburzenia metabolizmu glukozy uważane za wstęp do rozwoju cukrzycy.

Koszty związane z cukrzycą ciągle rosną - w większości krajów członkowskich UE na leczenie cukrzycy i jej powikłań przeznacza się 10 proc. z całego budżetu na opiekę medyczną. W niektórych państwach odsetek ten dochodzi nawet do 18,5 proc. Z raportu DIAMAP wynika, że poziom finansowania badań w dziedzinie diabetologii w UE jest nieproporcjonalnie mały - około 500 mln euro rocznie - w stosunku do wydatków przeznaczanych na opiekę medyczną nad pacjentami z cukrzycą - 50 mld euro na rok.