Uroda prosto z apteki

Apteki są miejscem coraz częściej odwiedzanym przez osoby chcące zaopatrzyć się w specjalistyczne kosmetyki. Składnikami tego typu preparatów są surowce pochodzenia roślinnego, zwierzęcego i geologicznego. Przyjrzyjmy się im bliżej.

W ciągu życia nasza skóra przechodzi szereg zmian i na każdym etapie wymaga odpowiednio dobranego kosmetyku. W wieku dwudziestu lat jest ona właściwie napięta, o pięknym, zdrowym kolorze. Zazwyczaj nie stwarza problemów pielęgnacyjnych, wystarczy nawilżanie. W tym okresie może wprawdzie wystąpić łojotok i trądzik, ale zastosowanie właściwej terapii przywraca skórze zdrowy wygląd.

Po trzydziestym roku życia naskórek staje się grubszy, koloryt może być nierówny, a skóra matowieje, pojawiają się zmarszczki mimiczne na czole, wokół ust i oczu. W tym okresie należy opóźniać procesy starzenia. Zalecane są preparaty odżywcze, regenerujące i poprawiające kondycję skóry.

U osób czterdziestoletnich zmarszczki stają się coraz bardziej widoczne. Skóra jest sucha, mniej jędrna i napięta. Dlatego należy stosować preparaty ze składnikami ujędrniającymi, o działaniu przeciwzmarszczkowym. Po pięćdziesiątce skóra jest wiotka i bardzo sucha, pojawia się widoczna siateczka zmarszczek. Cera staje się delikatniejsza, cieńsza i bardziej wrażliwa. Zanika jej reakcja obronna na promieniowanie UV, pojawiają się przebarwienia. W walce ze starzeniem się skóry pomocne są preparaty z fitohormonami.

Składnikami preparatów pielęgnacyjnych są surowce różnego pochodzenia: roślinnego, zwierzęcego, geologicznego. W przemyśle kosmetycznym również, co może dziwić, są wykorzystywane: bakterie, glony, grzyby, porosty, pierwiastki, polimery.


Bakterie

Bakterie wytwarzają wiele cennych substancji, np.:

- aminokwasy (bakterie z rodzaju Micrococcus, Corynebacterium i Bacillus),
- witaminy (bakterie z rodzaju Lactobacillus, Leuconostoc, Pseudomonas, Streptococcus i Streptomyces).

W preparatach kosmetycznych wykorzystywane są również hydrolizaty z kultur bakterii fermentacji mlekowej oraz Bifidobacterium bifidum, bogate w peptydy, aminokwasy, witaminy, sole mineralne.

Clostridium botulinum – laseczka jadu kiełbasianego, wytwarza silną toksynę (botulinę), niezwykle cenioną w kosmetologii. Jest to naturalne, oczyszczone białko, powodujące relaksację mięśni odpowiedzialnych za powstawanie zmarszczek. Botulina należy do składników preparatów opóźniających procesy starzenia się skóry. Wstrzykuje się ją w zmarszczki mimiczne na czole, bruzdy na szyi, kurze łapki wokół oczu.


Glony

Przedstawicielami tej grupy surowców są algi. Stanowią one źródło substancji cennych dla skóry. Są bogate w węglowodany, proteiny, lipidy, mikroelementy oraz witaminy. Wykorzystuje się je w różnych postaciach: zmikronizowanej, jako proszek czy ekstrakt tłuszczowy i wodny. Nowością w Europie Zachodniej są stemple do masażu z alg, guarany i soli morskiej, zalecane do zabiegów antycellulitowych, modelujących i wspomagających odchudzanie. Ze zmikronizowanych wodorostów morskich oraz kopru morskiego otrzymuje się algi antycellulitowe. Zawierają witaminy z grupy B oraz E i C, fukoidany, polifenole oraz jod, żelazo, magnez, miedź i mangan.

Natomiast ekstrakt z czerwonych alg (Pelvetia canaliculata), bogaty w proteiny, wywiera korzystny wpływ na fibroblasty. Algi różowe (Corallina officinalis) działają ochronnie na włókna kolagenu i elastyny, wzmacniają płaszcz lipidowy skóry. Algi zielone są także bogate w składniki. Zielenica (Ao nori) zawiera m.in. polisacharydy, amylozy, alginaty, witaminę C, PP, beta-karoten. Polecana jest do pielęgnacji suchej cery, zwiotczałej z objawami starzenia i nadwrażliwej.


Grzyby

W przemyśle spożywczym i farmaceutycznym wykorzystywanych jest wiele gatunków grzybów. Grzyby shitake czy ekstrakty drożdży z rodzaju Saccharomyces, Torula i Torulopsis to coraz bardziej doceniany składnik preparatów pielęgnacyjnych.


Surowce nieorganiczne

W kosmetyce wykorzystuje się także składniki nieorganiczne, pochodzenia mineralnego czy geologicznego. Przykładem tego rodzaju substancji są: glinki lecznicze, pochodzące z głębokich pokładów ziemi i morza. Są one podstawowym elementem kosmetyków, takich jak: kremy, maseczki, toniki, pudry, szampony czy odżywki. Glinki zastosowane na twarz i ciało wchłaniają ze skóry szkodliwe substancje, a „oddają” minerały, pochłaniają sebum.


Wyróżnia się kilka rodzajów glinek:

- biała (kaolin) – jest wykorzystywana do pielęgnacji skóry suchej i delikatnej, w preparatach takich jak: zasypki, cienie, maseczki. Swoje właściwości zabliźniające i ściągające zawdzięcza dużej zawartości krzemianu glinu, a odżywczo-regenerujące licznym mikroelementom.

- czerwona – rewelacyjna dla skóry tłustej i mieszanej, ze skłonnością do pękających naczynek czy alergicznych podrażnień. Regularnie stosowana wywołuje efekt opalonej skóry.

- różowa – powstała na skutek laboratoryjnego połączenia glinki białej i czerwonej, stosowana jest w różnorodnych kosmetykach, m.in. jako preparat relaksujący.

- zielona – najsilniej działająca ze wszystkich glinek, jest bogata w mikro- i makroelementy w formie bardzo dobrze przyswajalnej przez organizm człowieka. Usuwa z organizmu drobnoustroje i toksyczne substancje, intensywnie oczyszcza, nawilża i regeneruje skórę.

- żółta – zawiera więcej żelaza niż czerwona, dzięki czemu silniej regeneruje komórki skóry.


Pierwiastki

Wiele pierwiastków wykorzystywanych jest do pielęgnacji skóry. Ciekawe właściwości ma złoto. Jest ono stosowane w kremach, maseczkach, pudrach w postaci rozdrobnionej, złotej folii. Przenikając przez naskórek, nawilża i regeneruje komórki, polepsza także zdolność skóry do wchłaniania innych składników preparatu. Nici złota są wykorzystywane w chirurgii plastycznej. Wszyte pod skórę działają stymulująco na tkankę łączną. Natomiast mangan aktywuje spowolnione mikrokrążenie skórne. Dzięki niemu cera odzyskuje blask, znikają niebieskawe cienie wokół oczu, powraca różowa barwa ust.


Polimery

Glikol polietylenowy i glikol propylenowy są częstymi składnikami produktów kosmetycznych. To surowce chemicznie obojętne, odporne na procesy autooksydacji, zakażenia mikroorganizmami, nietoksyczne dla błon śluzowych, o właściwościach higroskopijnych. Stosowane są jako podłoże kremów i maści oraz do produkcji kosmetyków w formie emulsji.


Bibliografia:

1. Jabłońska-Trypuć A., Czerpak R., Surowce kosmetyczne i ich składniki. Część teoretyczna i ćwiczenia laboratoryjne, Wrocław 2008.
2. Marzec A., Chemia nowoczesnych kosmetyków. Substancje aktywne w preparatach i zabiegach kosmetycznych, Toruń 2010.

Autor: Beata Chudzińska

Komentarze