Rywalizacja między rodzeństwem

W każdej rodzinie dzieci rywalizują ze sobą. Każde z nich ma własną osobowość, pragnienia i potrzeby. Ostatecznie nie chodzi o nic innego, jak o potrzebę bycia równie kochanym i ważnym dla rodziców, jak brat czy siostra. Niekiedy dzieci poprzez walkę ze sobą domagają się uwagi i wparcia. O co jeszcze walczy rodzeństwo?

O zainteresowanie rodziców

Rywalizacja między rodzeństwem to naturalne następstwo pojawienia się drugiego dziecka, tu w znaczeniu rywala. Z perspektywy starszego dziecka wygląda to tak: spadłem z pozycji lidera, teraz miłość rodziców jest dzielona na dwa. Z upływem czasu problemy te często się nasilają. Starsze dziecko jest zazdrosne o czas i uwagę, jakie rodzice poświęcają młodszemu dziecku, a młodsze dziecko może czuć się pokrzywdzone, że nosi ubrania po starszym rodzeństwie, które co jakiś czas dostaje nowe ubranie.

Przyjmuje się, że najsilniejsza walka toczy się między rodzeństwem w podobnym wieku i między rodzeństwem tej samej płci (częściej silniejsza jest między chłopcami, choć od tej reguły jest wiele wyjątków – konflikty chłopców częściej kończą się bójką, dziewczynki natomiast prowadzą raczej walkę psychologiczną).


O docenienie indywidualności

Rodzic może powiedzieć dzieciom, że rozumie, że każde z nich jest innym człowiekiem, w związku z tym nie oczekuje od nich idealnej zgody. Oczekuje jednak, że będą umiały dzielić się ze sobą, szanować nawzajem i załatwiać sporne kwestie drogą dyskusji, nie rękoczynów. Dzieci muszą mieć świadomość, że ze względu na różnice, jakie między nimi występują, inne potrzeby i oczekiwania każde z nich jest jedyne w swoim rodzaju. Porównywanie dzieci do siebie albo robienie z jednego z nich wzoru do naśladowania dla drugiego nigdy nie jest dobrym pomysłem.


O przyznanie racji

W miarę możliwości rodzic nie powinien dawać się wciągnąć w konflikty, bo dzieci będą chciały nim manipulować i zmusić go do opowiedzenia się po którejś stronie.


O bycie lepszym

Często w rywalizacji chodzi o osiągnięcie celu. Innym razem ważniejsze staje się pokonanie wszystkich konkurentów. Jeżeli takie zachowanie popierają rodzice, dziecko może być przekonane, że kochane jest ze względu na odnoszone przezeń sukcesy. Przy kolejnej "próbie sił" dziecko koncentrując się przede wszystkim na wygranej, może uciec się do oszustwa. Dlatego ważne jest, by chwalić i nagradzać dzieci nie tylko za zwycięstwa, ale za wysiłek i zaangażowanie również w sytuacji porażki. Żeby rozumiało, że wygrana jest mniej ważna, a liczy się podjęcie wyzwania, chęć sprostania zadaniu.

Autor: Andżelika Korczak-Urban, psycholog

Komentarze