Oziębłość seksualna

Jedną z częstych dysfunkcji seksualnych jest tzw. oziębłość seksualna (hipolibidemia) czyli brak lub utrata potrzeb seksualnych.

Najczęściej dotyczy kobiet, w Polsce szacuje się, że co czwarta kobieta ujawnia problemy związane z niskim poziomem pożądania seksualnego. Oziębłość seksualna może mieć charakter pierwotny (trwający od inicjacji seksualnej, lub wręcz ją uniemożliwiający) lub wtórny (nabyty, poprzedzony okresem satysfakcjonującej aktywności seksualnej). Dysfunkcja ta polega na zmniejszeniu zainteresowania sprawami związanymi z seksualnością, mniejszą częstotliwością myślenia o tematyce seksualnej, skąpymi wyobrażeniami i fantazjami erotycznymi. Prowadzi to do braku chęci inicjowania kontaktów seksualnych z partnerem oraz niechęcią do podejmowania masturbacji. Częstotliwość podejmowanej aktywności seksualnej zdecydowanie spada, biorąc pod uwagę wiek, okoliczności lub wcześniejszą częstość podejmowania kontaktów seksualnych.

Przyczyny pojawienia się takich zaburzeń seksualnych są różnorakie. Można wyodrębnić wśród nich zarówno czynniki biologiczne, psychologiczne, jak i kulturowe. Najczęściej jednak problem ten jest złożony a jego etiologia ma charakter mieszany.


Przyczyny oziębłości seksualnej

Wśród czynników biologicznych najczęściej spotyka się następujące przyczyny hipolibidemii:

- nieprawidłowe funkcjonowanie gospodarki hormonalnej (niedobory testosteronu, np. po operacjach ginekologicznych, chemioterapii; niedobory estrogenów – związane z okresem menopauzy lub po wycięciu gonad; podwyższony poziom prolaktyny, którego przyczyną mogą być guzy przysadki lub długotrwały stres; nadczynność lub niedoczynność tarczycy);

- choroby somatyczne, takie jak np. cukrzyca, choroba reumatyczna, choroby serca, nerek, naczyń krwionośnych;
leki: przeciwnadciśnieniowe, psychotropowe, hormonalna antykoncepcja doustna.

Czynniki psychologiczne odpowiedzialne za okresową lub stałą utratę potrzeb seksualnych to między innymi:

- lęki związane przede wszystkim z obawą przed utratą kontroli nad własnym ciałem i własnymi reakcjami w sytuacji kontaktu seksualnego;

- urazy, wynikające z negatywnych przeżyć związanych ze sferą seksualną, w tym sytuacje związane z przemocą seksualną; czynniki środowiskowe, rodzinne, związane z wychowaniem w kierunku negatywnego podejścia do seksualności;

- rygoryzm religijny;

- depresja;

- zaburzenia więzi partnerskiej.

Do przyczyn kulturowych zaliczyć można:

uzależnienie od internetu;

uzależnienie od pornografii.

Leczenie oziębłości seksualnej poprzedzone powinno być staranną diagnostyką i próbą określenia przyczyn zaistniałej sytuacji. Wśród metod wykorzystywanych w leczeniu zaburzeń seksualnych związanych z brakiem lub utratą potrzeb seksualnych znajduje się zarówno farmakoterapia, jak i psychoterapia, w zależności od charakteru czynników dominujących w procesie powstawania zaburzenia. Ponadto często stosuje się metody oparte na treningu autogennym (czyli ćwiczeniach rozluźniających mięśnie połączonych z koncentracją na zalecanych wyobrażeniach) lub treningu seksualnym (prowadzącym do zmiany ogólnego nastawienia podczas aktywności seksualnej).


Karolina Halemba - psycholog, psychoterapeuta, seksuolog kliniczny (Pracownia Psychologiczno-Seksuologiczna w Poznaniu).

Autor: Karolina Halemba, seksuolog kliniczny

Komentarze