Owrzodzenia podudzi

Najczęściej dotyczy to osób po sześćdziesiątce – z bólu nie mogą ustać. A wszystko przez owrzodzenie podudzi, powikłanie spowodowane przez niewydolność układu żylnego nóg.

Najczęściej owrzodzenia podudzi są następstwem przewlekłej niewydolności żylnej, czyli zaburzeń krążenia polegających na uszkodzeniu zastawek żylnych, która utrudnia przepływ krwi z nóg do serca. Zwiększa się ciśnienie w układzie żylnym i nie leczone, powoduje uszkodzenia kolejnych zastawek i żył powierzchownych.

Owrzodzenia podudzi, mimo że wyglądają jak rana, nie są chorobą dermatologiczną a więc leczenie miejscowe nie daje żadnego rezultatu.

Istnieją 3 grupy ludzi, u których pojawia się owrzodzenie:

1. osoby chodzące wiele lat z nieleczonymi żylakami
2. osoby po przebytych zakrzepicach żył głębokich
3. osoby z owrzodzeniami o mieszanej etiologii tętniczo-żylno-linmfatycznej lub chorujący na cukrzycę


Profilaktyka

Najlepszą profilaktyką jest oczywiście zdrowy tryb życia - pozbycie się nadwagi, bieganie, spacer, pływanie, jazda na rowerze, dobranie odpowiedniego, wygodnego obuwia. Należy także unikać dłuższego stania czy siedzenia, kąpieli w gorącej wodzie, masaży nóg, wyczynowego sportu, dźwigania ciężarów.

Standardową metodą jest terapia uciskowa. Polega ona na zakładaniu pończoch albo podkolanówek elastycznych o stopniowanej sile ucisku lub elastycznych bandaży kompresyjnych. Rodzaj ucisku powinien być uzależniony od stopnia zaawansowania przewlekłej niewydolności żylnej.

Przed terapią uciskową należy sprawdzić stan krążenia obwodowego. Ucisk u osoby z upośledzonym napływem tętniczym może bowiem doprowadzić do nasilenia niedokrwienia, martwicy skóry, a nawet zgorzeli. Dlatego też konieczne jest oznaczenie wskaźnika API oraz wykonanie USG naczyń żylnych i tętniczych metodą Dopplera.


Leczenie

W wyniku chirurgicznego leczenia żylaków podudzi można uzyskać zmniejszenie nadciśnienia w żyłach powierzchownych np. przez wykonanie rekonstrukcji zastawek żył głębokich. Do metod chirurgicznego leczenia zaliczamy także: safenektomię, stripping, krosektomię, flebektomię, obliterację. Niekiedy można zastosować skleroterapię, która polega na trwałym zamknięciu światła naczynia krwionośnego za pomocą wstrzyknięcia odpowiedniego leku do niewydolnej żyły.

Jednocześnie stosuje się ogólne leczenie farmakologiczne polegające na podawaniu leków naczyniowych, które mogą mieć różne działanie w zależności od stanu pacjenta i przyczyny choroby: poprawiają krążenie, rozszerzają naczynia krwionośne, zmniejszają agregację (zlepianie się) płytek krwi, a także stężenie fibrynogenu i odkładanie się fibryny w ścianach naczyń.


Gojenie się rany

Leczenie zakażenia rany powinno polegać głównie na leczeniu miejscowym. W celu oczyszczenia rany zaleca się: leki antyseptyczne, leki enzymatyczne lub nieenzymatyczne środki biologiczne. Gdy wokół owrzodzenia występuje stan zapalny tkanki podskórnej połączony z dużą bolesnością owrzodzenia, oprócz środków antyseptycznych lekarz może zdecydować o leczeniu ogólnym antybiotykami o szerokim zakresie działania (wykonuje się wówczas wymaz i posiew z owrzodzenia). Niekiedy wykorzystuje się preparaty nieenzymatyczne oparte na żelach hydrokoloidowych i hydrożelach. W oczyszczaniu owrzodzeń powinno się podawać różne środki i zmieniać je w zależności od stanu rany i etapu gojenia.

Autor: Oprac. DK

Komentarze