Nie zamieniaj żył w żylaki

Profilaktyka niewydolności żylnej opiera się na trzech filarach. Pierwszy to stosowanie metod uciskowych.

Kompresjoterapia

Metoda ta prowadzi do zmniejszenia średnicy naczyń żylnych, co skutkuje zmniejszeniem ciśnienia w ich środku. W pierwszych etapach choroby zaleca się noszenie odpowiednio dobranych rajstop, podkolanówek, pończoch uciskowych czy profesjonalnych bandaży o odpowiednim stopniu nacisku. Stosowanie metody uciskowej zalecane jest również w przypadku ostrej fazy zapalenia żył powierzchniowych lub żylaków występujących w trakcie ciąży, w profilaktyce obrzęków, zakrzepicy żył głębokich czy zastoju limfatycznego.

Wyroby przeciwżylakowe powinny być starannie dobrane do kształtu sylwetki, a stopień ucisku uzależniony od etapu choroby:

• I stopień kompresji zalecany jest w profilaktyce przeciwżylakowej, kiedy zaczynają się nasilać pierwsze objawy niewydolności żylnej,

• II i III stopień stosowany jest u kobiet ciężarnych, pacjentów po skleroterapii czy w przypadku zapalenia żył,

• najsilniejszy stopień ucisku zaleca się pacjentom z bardzo zaawansowanymi zmianami niewydolności żylnej.

Przed zakupem należy dokonać pomiaru kończyny w niżej opisanych miejscach:

• obwód kostki w najwęższym miejscu,
• obwód łydki w najszerszym punkcie,
• obwód pod kolanem,
• obwód środkowej i górnej części uda.

Pomiaru najlepiej dokonać rano, kiedy kończyna nie jest spuchnięta. Natomiast stopień kompresji dobiera lekarz specjalista. Specjalnie skonstruowane rajstopy należy zakładać rano, w ciągu 20 minut od wstania z łóżka, w pozycji leżącej z nogami uniesionymi do góry. Przy zakładaniu tego typu wyrobów należy pamiętać, aby nie były one pofałdowane. Profilaktyki tej nie wolno stosować u osób z niedokrwieniem lub ze zmianami miażdżycowymi kończyn dolnych, w przypadku pacjentów ze stopą cukrzycową i zmianami skórnymi. Opisana terapia jest metodą nieinwazyjną i skuteczną, gdy zostanie wdrożona we wczesnym etapie niewydolności żylnej.


Profilaktyka w leczeniu żylaków

Aby uniknąć lub opóźnić rozwój choroby, zaleca się odpowiednią aktywność ruchową, która zapewnia prawidłowe funkcjonowanie pompy mięśniowej i zapobiega zastojowi krwi w żyłach. Dobre efekty dają półgodzinne spacery, co najmniej 2-3 razy w tygodniu, umiarkowana jazda na rowerze, pływanie, gra w tenisa, bieganie. Należy unikać sportów siłowych, sztuk walki. Osoby narażone na powstanie niewydolności żylnej powinny szczególnie dbać o prawidłową linię, przy nadwadze zwiększa się obwód brzucha, co negatywnie wpływa na krążenie w żyłach. Należy stosować dietę niskosolną, sól zawarta w spożywanych pokarmach zatrzymuje wodę w organizmie. Przy wyborze ubioru należy unikać zbyt obcisłych spodni, gorsetów, podkolanówek i skarpetek, które odciskają ściągacz. Obuwie też powinno być starannie dobrane, nie za małe, mające odpowiednią wysokość obcasa – nogi optymalnie czują się na obcasie, który ma 3 cm. Osoby narażone na powstanie przewlekłej niewydolności żylnej powinny unikać gorących kąpieli, zastępując je naprzemiennym prysznicem. Polewając chore nogi raz ciepłą, ale nie gorącą, raz chłodną wodą usprawniamy krążenie krwi w chorych żyłach.


Skleroterapia

Jedną z metod leczenia żylaków jest skleroterapia – niwelowanie „prostych” żylaków i pajączków. Jest to najprostszy sposób, dający oczekiwane efekty. Polega na wstrzyknięciu do światła żyły środka obliterującego, który powoduje skurcz, zakrzep i kontrolowany stan zapalny żyły.W trakcie zabiegu ściana żyły włóknieje, zarasta, wskutek czego leczona żyła staje się niewidoczna.

Wskazaniem do wybrania tej metody są:

• teleangiektazje (pajączki),
• zmiany w obrębie żył siatkowatych,
• żylaki o niewielkim rozmiarze (1-3 mm),
• żylaki nawracające lub pozostałe po operacji,
• żylaki umiejscowione wokół owrzodzenia podudzia,
• leczenie doraźne, w przypadku rozerwania żylaka.

Zabieg odbywa się w warunkach chirurgii jednego dnia i trwa 10-30 minut. Korekta żylaków nie jest bolesna, lekarz wykonuje od kilku do kilkunastu nakłuć, podczas których pacjent może poczuć delikatne pieczenie w momencie podawania leku. Po skończonym zabiegu na chorą nogę zakładany jest opatrunek uciskowy, a pacjent spaceruje przez 30 minut. Założoną opaskę uciskową nosi się przez pierwszy tydzień po zabiegu, w drugim tygodniu zaleca się ściąganie jej jedynie na noc.


Metoda laserowa

Inną mało inwazyjną metodą usuwania żylaków jest zabieg laserowy. Stosowany od 2002 roku daje bardzo dobre efekty kosmetyczne i pozwala na szybką rekonwalescencję. Laserowa metoda usuwania żylaków polega na wprowadzeniu do poszerzonej żyły specjalnego cewnika ze światłowodem, po przepuszczeniu wiązki laserowej niewydolny pień żylny zostaje skutecznie zamknięty. Laseroterapia to zabieg zastępujący nieprzyjemny i bolesny stripping. Metodę z użyciem lasera można stosować w każdym stopniu niewydolności żylnej.


Miniflebektomia

Stanowi nowoczesną metodę operacyjną leczenia żylaków. Zabieg wykonywany jest w klinikach jednego dnia. Na chorobowo zmienionej żyle wykonuje się mikronacięcia o wielkości 2-3 mm, następnie za pomocą specjalnych haczyków usuwa, podwiązuje i odcina zmieniony fragment żyły. Zabieg trwa 20-40 minut, a po jego zakończeniu pacjent wychodzi do domu. Omawiany sposób usuwania żylaków jest jednak interwencją chirurgiczną, która niekiedy może wywołać:

• przebarwienia skórne, powstawanie bliznowców, zakażenie,
• zmiany naczyniowe: krwawienia, krwiaki, zapalenia żył,
• w skrajnych przypadkach – zaburzenia czucia w operowanych kończynach.


Stripping

Należy do tradycyjnych zabiegów chirurgicznych. Metoda ta polega na mechanicznym usunięciu niewydolnego pnia żylnego w całości lub tylko jego części. Zabieg przeprowadzany jest w warunkach ambulatoryjnych, w znieczuleniu ogólnym lub zewnątrzoponowym. Wymaga około 5-centymetrowego cięcia na pachwinie i goleni i usunięciu głównego pnia żylnego wraz z odchodzącymi od niego gałęziami. Niestety, sprawność operowanej nogi jest znacznie ograniczona przez kilka tygodni, często powstają krwiaki, opuchnięcia, a w miejscu nacięcia widoczne są blizny.

Przewlekła niewydolność żylna jest poważnym schorzeniem, którego nie należy lekceważyć. Nieleczona może prowadzić do groźnych powikłań zagrażających zdrowiu i życiu, do których należą:

• choroba zakrzepowo- zatorowa,
• krwotok,
• owrzodzenia podudzi.

Autor: Magdalena Lorek

Komentarze