Mamo, źle się czuję

Jednym z największych kłopotów rodziców jest to, że czasem trudno ustalić , co maluchowi dolega. Równie trudne jest wyjaśnienie małemu pacjentowi, na czym polega leczenie i że syropy łykać trzeba, choć są niedobre.

Nawet decyzja o wezwaniu lekarza jest trudna. Rodzice nie chcą wzywać lekarza, bo boją się, że przyjedzie on na próżno i zwlekają. Albo wręcz przeciwnie, panikują i angażują pogotowie choć nie ma takiej potrzeby. Dlatego warto znać objawy, których wystąpienie oznacza wezwanie lekarza.


Kiedy należy wezwać lekarza do niemowlęcia?

- Odmowa wszelkiego jedzenia, płacz, osłabienie lub niecodzienny spokój i obojętność na otoczenie.

- Ataki drgawek.

- Silny i uporczywy ból. Wprawdzie trudno ocenić czy niemowlęciu dokucza ból, można to jednak wydedukować z nieustającego płaczu dziecka, którego nie można ukoić jedzeniem, zmianą pieluszki ani pieszczotami. Pewnymi wskazówkami są również: podciąganie kolan do góry, sugerujące ból brzucha oraz szarpanie za małżowinę uszną lub leżenie ciągle na tym samym boku, nasuwające podejrzenie bólu ucha.

- Silne i uporczywe wymioty oraz biegunka trwające ponad dwie godziny, zwłaszcza u noworodków i małych niemowląt.

- Duszność i niebieskawy odcień skóry.

- Poważne uszkodzenie ciała, takie jak: oparzenie, nie dające się opanować krwawienie, uraz głowy lub podejrzenie zatrucia.


Kiedy należy wezwać lekarza do małego dziecka?

Najczęstszymi przyczynami niedomagań u dziecka są choroby zakaźne wieku dziecięcego: wietrzna ospa, odra, świnka, kaszel, przeziębienie, ból gardła i niestrawność. Symptomami choroby są osowiałość i osłabienie. Dziecko może być rozdrażnione, odmawia przyjmowania pokarmu, ma podwyższoną temperaturę i wyciek z nosa. Często też zaczyna lgnąć do innych domowników i bardziej niż zazwyczaj domagać się pieszczot. Czasami dzieci, choć z takich już zachowań wyrosły, ponownie moczą się w łóżku. W miarę rozwoju choroby jej objawy nasilają się – występuje na przykład wysypka i pojawia się gorączka. Lekarz jest potrzebny natychmiast, gdy dziecko ma:

- uporczywy lub nawrotowy ból ucha,

- wymioty trwające przez dwie godziny lub dłużej (następujące wielokrotnie w ciągu jednej godziny),

- biegunkę trwającą przez dwie godziny lub dłużej (wielokrotne wodniste stolce w ciągu jednej godziny),

- biegunkę połączoną z wymiotami wraz ze wzrostem temperatury ciała i bólem w okolicy żołądka,

- duszność,

- temperaturę powyżej 39,5°C,

- ataki drgawek,

- poważne uszkodzenie ciała.


Porada lekarska

Przed wizytą lekarza u dziecka powinno się zapisać pytania, które chce się zadać, jak również wszelkie poczynione obserwacje. Po zakończonej wizycie upewnijmy się, czy dobrze zrozumieliśmy wszystkie polecenia i czy wiemy, jakie leki i w jaki sposób mamy podawać dziecku. Jeśli nie wszystko jest jasne, zapytajmy ponownie. Najlepiej zapisać sobie wszystkie wskazówki lub poprosić o to lekarza.


Leki doustne

Jeśli dziecko nie chce zażywać leku, nie wolno mu ustępować, bo później jeszcze trudniej będzie je do tego skłonić. Chociaż przekupywanie dziecka nie jest najlepszą metodą wychowawczą, w tym wypadku można nie szczędząc mu pochwał nagrodzić je za przyjęcie lekarstwa. W żadnym wypadku nie próbujmy – kierując się wskazówkami na opakowaniu leku – na własną rękę ponawiać dziecku przypisanej dawki, nawet jeśli dziecko zwróciło lek. Zadzwońmy do lekarza i zapytajmy go, co robić.


Różne postaci leków

Większość leków dla dzieci to syropy, które łatwiej przełknąć małemu pacjentowi niż tabletki czy kapsułki. Często można znaleźć różne formy tego samego leku, więc jeśli dziecko niechętnie przyjmuje jedną z nich, warto poprosić lekarza, by właśnie ją zapisał.Tabletki można pokruszyć między dwiema łyżeczkami, a następnie podać dziecku z odrobiną dżemu. Jeśli pastylka jest bardzo twarda, wsączmy w nią kroplę lub dwie wody, pozostawmy na godzinę i potem dopiero pokruszmy. Zapytajmy jednak lekarza lub farmaceuty, czy takie postępowanie nie wpłynie na skład danego leku. Nigdy nie wsypujmy pokruszonej tabletki do wody, innego napoju lub jedzenia, bo zostanie przyjęta tylko w części przepisanej dawki.


Leżenie w łóżku

Nie ma potrzeby pozostawiania chorego dziecka w łóżku i ubierania go w bieliznę nocną, chyba że lekarz tak zadecyduje. Mało które dziecko lubi leżeć w łóżku, chociaż złe samopoczucie może sprawić, że chętnie się położy. Często chore dziecko pragnie po prostu pozostać blisko matki lub instaluje się pod kocem w fotelu czy na kanapie.
Jeśli dziecko musi leżeć w łóżku:

- Sprawdźmy, czy myje ręce po skorzystaniu z toalety. Czasami wygodniej wysadzać je na nocnik w jego pokoju. Nie tylko dlatego że nie trzeba dziecka nosić lub prowadzić do toalety.

- Delikatnie przemyjmy mu twarz oraz wyszczotkujmy włosy. To pozwoli mu poczuć się świeżo i dobrze.

- Nakłońmy do mycia zębów. Systematyczne mycie zębów ma duże znaczenie dla samopoczucia chorego dziecka, zwłaszcza wówczas gdy wymiotuje.

- Przynajmniej raz dziennie prześcielmy łóżko.

- Wybierzmy lekką i wygodną bieliznę nocną. Jej zmiana wieczorem pozwoli dziecku lepiej spać.

- Wietrzmy pokój, w którym dziecko leży.

- Codziennie wykąpmy chore dziecko, które potrzebuje zabiegów higienicznych tak samo jak zdrowe.


Wymioty

Niektóre dzieci są przerażone, gdy zdarzy im się zwymiotować. Należy pomóc wymiotującemu dziecku przez podtrzymanie jego czoła, trzeba je też uspokoić i pocieszyć, a wkrótce zapomni o tym.

- Nakryjmy poduszkę plastikową osłoną i umocujmy ją taśmą samoprzylepną. Włóżmy poduszkę do poszewki. Jeśli dziecko zwymiotuje wystarczy uprać poszewkę i wymienić osłonę.

- Nie dawajmy żadnych poduszek dziecku poniżej 1 roku życia. Wymiotujące niemowlę powinno być podparte od strony pleców grubym, zrolowanym ręcznikiem, tak aby nie obróciło się na wznak. Leżąc na plecach mogłoby się zachłysnąć.

- Zostawmy miskę przy łóżku dziecka, by nie musiało biec do toalety.

- Po wymiotach podajmy dziecku coś do wypłukania ust, np. herbatę miętową, by pozbyło się nieprzyjemnego smaku.

- Nie zostawiajmy nigdy wymiotującego dziecka samego – przytrzymajmy mu głowę, kładąc rękę na czole.

- Pamiętajmy, że najważniejsze to nie dopuścić do odwodnienia dziecka – im dziecko młodsze, tym to ryzyko jest większe, dlatego żeby dziecko się nie odwodniło, powinno dużo pić, ale małe porcje, np. łyżeczkę od herbaty co kilka minut.

- Nie należy podawać wymiotującemu maluchowi niczego do jedzenia, żeby nie obciążać i nie podrażniać jego żołądka.


Podniesiona temperatura ciała lub gorączka

Gorączka jest reakcją organizmu na infekcje. Dzieci mają skłonność do gorączki nawet podczas lekkich chorób . Pomiaru ciepłoty ciała nigdy nie należy przeprowadzać bezpośrednio po wysiłku lub gdy dziecko jest zdenerwowane, gdyż istnieje ryzyko podwyższonej temperatury ciała. Prawidłowa temperatura ciała mieści się w granicach 36,6-37°C, a jej zakres: 37,1-37,5°C uważa się za stan podgorączkowy. Wyższa temperatura jest już gorączką. Aby obniżyć gorączkę, należy podać dziecku, zależnie od wagi, syrop lub tabletki z paracetamolem. Nie powinno się przekraczać dawek leku wskazanych na opakowaniu. Gorączkę powyżej 38°C trzeba obniżyć. Małym niemowlętom można aplikować paracetamol, a powyżej trzeciego miesiąca także ibuprofen.

Autor: Małgorzata Poznańska

Komentarze