Homeopatia w pediatrii

Jako farmaceuta z doświadczenia wiem, że niekiedy bardzo trudno znaleźć lek bezpieczny dla najmłodszych pacjentów, nawet na dolegliwości typowe dla wieku dziecięcego. W tych przypadkach można zaproponować rodzicom preparat homeopatyczny. Oczywiście, informując ich, iż nie jest to lek konwencjonalny.

Homeopatia od zawsze wywoływała dyskusję. Ma wielu przeciwników, a także ogromną grupę zwolenników, również wśród farmaceutów czy lekarzy. W prasie fachowej można znaleźć wypowiedzi za i przeciw, zwykle z obszerną argumentacją prezentowanego stanowiska. Jak donosi prestiżowe pismo „Lancet”, wyniki badań zespołu naukowców pod kierownictwem profesora Matthiasa Eggera podważają wyższość skuteczności homeopatii w stosunku do placebo. Jednak z drugiej strony blisko 70 procent dorosłych Polaków przynajmniej raz w życiu zastosowało preparat homeopatyczny. Wielu pediatrów i internistów ordynuje chorym terapię homeopatyczną.

Natomiast w Stanach Zjednoczonych lekarz, który przepisuje pacjentowi preparat homeopatyczny, może utracić licencję, a produktów o nieudowodnionej skuteczności nie wolno sprzedawać w aptekach.

Moim zdaniem, wtedy gdy medycyna konwencjonalna zawodzi, a problem zdrowotny dotyczy nas samych czy naszych bliskich, to mimo braku wiary w skuteczność metod alternatywnych (w tym homeopatii) i tak po nie sięgamy. Przecież nawet zwierzęta leczy się homeopatią, czyli nie jest to tylko sugestia – tłumaczymy się. A jak się ma homeopatia do pediatrii? Prześledźmy kilka problemów zdrowotnych niemowląt i dzieci oraz możliwości ich leczenia preparatami homeopatycznymi.


Ulewanie, wymioty, kolka jelitowa, biegunka

U niemowląt mogą występować dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, np. ulewanie, wymioty, kolka jelitowa. Dzieci przekarmiane, pozostawiane bezpośrednio po jedzeniu w pozycji leżącej z głową poniżej poziomu żołądka lub zbyt aktywne natychmiast po posiłku cierpią na ulewanie się pokarmu. Najczęściej objaw ten nie ma znaczenia klinicznego i mija po kilku tygodniach. Należy unikać przyczyn powstawania problemu, np. w porozumieniu z lekarzem zmienić mleko. Jeżeli dziecko jest pogodne, aktywne, w dobrym stanie ogólnym, z właściwym przyrostem masy ciała, to sporadycznie występujące u niego wymioty także nie powinny niepokoić. Jeśli są częste, należy skonsultować z lekarzem rodzaj stosowanej diety (możliwe, że są one objawem alergii na białko mleka krowiego). Należy brać pod uwagę także: zakażenie dróg moczowych, refluks żołądkowo-jelitowy czy zwężenie odźwiernika.

Na kolkę jelitową cierpi około 60 proc. dzieci. Mimo iż jest dolegliwością przejściową, spędza z powiek sen niemowląt oraz ich rodziców. Najczęściej pojawia się w czasie karmienia lub po posiłku. Obserwuje się wzdęcie brzuszka, prężenie tułowia, dziecko płacze nawet kilka godzin i niezwykle trudno je uspokoić. Najczęściej kolka pojawia się między 3 a 12 tygodniem życia i trwa do około 3 miesiąca (niekiedy jednak może się utrzymywać nawet do 9 miesiąca życia). Dolegliwość ta częściej dotyka chłopców. Przyczynami kolek są: zbyt łapczywe jedzenie, nieprawidłowe odżywianie się matki karmiącej, błędy w technice karmienia, alergia na mleko krowie, nietolerancja laktozy.

Należy wyeliminować prawdopodobne przyczyny dolegliwości. Zapobieganie polega na: właściwym karmieniu, zarówno w żywieniu naturalnym, jak i sztucznym (zminimalizowanie prawdopodobieństwa połykania przez dziecko powietrza w czasie karmienia) oraz usunięcie z diety matki ostrych przypraw, roślin strączkowych, kapusty, napojów gazowanych, mocnej kawy. Jeśli zostaną wykluczone przez lekarza patologie układu pokarmowego, można zaproponować preparaty zawierające koperek, rumianek czy leki homeopatyczne.


Pleśniawki

Inną dolegliwością typową dla niemowląt oraz dzieci są pleśniawki. Są one wywołane przez grzyby Candida albicans. Do zakażenia dochodzi najczęściej na skutek transmisji drożdżaków z pochwy matki do ust dziecka podczas porodu (zakażenie pierwotne). Pleśniawki znajdują się na podniebieniu miękkim, twardym, błonie śluzowej policzków, niekiedy na języku i dziąsłach. Mają postać białych lub białoszarych ostro ograniczonych skupisk, czasem zlewających się, przypominających zsiadłe mleko.

W zaawansowanych przypadkach pleśniawki znajdują się także na błonie śluzowej gardła i przełyku. Pojawiać się może chrypka, świąd, pieczenie śluzówek, utrata łaknienia oraz rozdrażnienie dziecka. Jeśli noworodek jest karmiony piersią, pleśniawki zwykle samoistnie ustępują. W przypadku zmian przewlekłych czy rozległych należy zastosować leczenie, np. pędzlować jamę ustną fioletem gencjany, nystatyną czy tetraboranem sodowym. Leczenie homeopatyczne opiera się na określeniu zaawansowania zakażenia.


Bibliografia:

1. Czelej J., Poradnik homeopatyczny dla matek, „Medyk” 2003.
2. Pietrzak J., III Katedra i Oddział Kliniczny Pediatrii Śl. AM w Bytomiu, Kierownik Katedry i Oddziału Klinicznego dr hab. n. med. Anna Obuchowicz, Problemy zdrowotne noworodków i niemowląt w praktyce lekarza rodzinnego.
3. Cieślińska I., Homeopatia, czyli uzdrawianie wodą… z mózgu, „Gazeta Wyborcza” 2009.03.31

Autor: mgr farmacji Beata Chudzińska

Komentarze