Co zagraża twojemu mózgowi? cz.2

Choroby układu nerwowego mogą mieć bardzo zróżnicowaną postać. Ich objawy często dotykają wielu partii ciała, co dodatkowo utrudnia diagnozę. Bardzo ważna w ich przypadku jest dobra opieka lekarska. Oto przegląd najczęstszych chorób. Dowiedz się, jak je rozpoznać i jak możesz sobie pomóc.

Padaczka

Wiesz, co łączy Juliusza Cezara z Izaakiem Newtonem i Fiodorem Dostojewskim? Wszyscy trzej cierpieli na padaczkę – chorobę nazywaną też epilepsją. Istnieje wiele rodzajów napadów padaczkowych, ich wspólną cechą są nieprawidłowe wyładowania elektryczne w mózgu. W napadzie padaczkowym może dojść do zaburzeń świadomości, zaburzeń odczuwania i drgawek.
Osobie, która ma napad padaczkowy, należy udzielić pomocy. Najważniejsze, aby ochronić jej głowę i kręgosłup przed okaleczeniem i uderzeniami, dlatego warto podłożyć pod głowę coś miękkiego. Choremu nie wolno nic wkładać do ust ani między zęby. Jeśli po kilku minutach atak nie minie, wtedy koniecznie wezwij pomoc.


Stwardnienie rozsiane

Włókna nerwowe w naszym mózgu pokryte są osłonką, nazywaną mieliną. W stwardnieniu rozsianym ta osłonka zostaje uszkodzona. Choroba pojawia się dość późno, bo zwykle pomiędzy 20. a 40. rokiem życia, i dotyka głównie kobiety.
Objawy stwardnienia rozsianego mogą być bardzo różne. Od nieprawidłowego widzenia, przez uczucie mrowienia, drętwienia kończyn, osłabienie siły mięśni, po trudności w poruszaniu się, a nawet kłopoty z kontrolą oddawania moczu. Początkowe symptomy zazwyczaj są na tyle łagodne, że chory nie widzi powodu do niepokoju i nie decyduje się na konsultację lekarską. Niestety, po pewnym czasie choroba powraca ze zwiększoną siłą. Trudno przewidzieć jej przebieg. U niektórych osób objawy ustępują na wiele lat, a u innych choroba szybko postępuje i w krótkim czasie prowadzi do niepełnosprawności. Okazuje się, że palenie papierosów może sprzyjać szybszemu rozwojowi stwardnienia rozsianego. Przyczyna tej choroby wciąż nie jest znana, co bardzo utrudnia jej leczenie. Wszystkim chorym zalecana jest jednak aktywność fizyczna, zwłaszcza pływanie lub jazda na rowerze stacjonarnym i bieganie na bieżni. Ruch ma pozytywny wpływ na kondycję całego ciała, a szczególnie mięśni i serca.


Choroba Creutzfeldta-Jakoba
Ta choroba bywa też nazywana stwardnieniem rzekomym. Wywołują ją najprawdopodobniej priony. Są to powszechnie występujące białka, które normalnie są zupełnie niegroźne. W pewnych sytuacjach mogą jednak zamienić się w postać infekcyjną. Wówczas odkładają się w ośrodkowym układzie nerwowym.
Objawami choroby Creutzfeldta-Jakoba jest otępienie, krótkotrwałe kurcze mięśni, a także charakterystyczny obraz w zapisie EEG. Niestety, choroby tej praktycznie nie da się wyleczyć, dlatego po około roku pacjent umiera. Schorzenie może być sporadyczne albo występować rodzinnie. Jakiś czas temu spore zamieszanie wywołała tzw. choroba szalonych krów, będąca wariantem choroby Creutzfeldta-Jakoba.


Narkolepsja

Jest to uciążliwa choroba, objawiająca się napadami senności. Jest ona związana z brakiem komórek produkujących hipokretynę. Białko to pełni funkcję przekaźnika regulującego zapadanie w sen. Jego brak objawia się trudnościami w skoncentrowaniu się i właśnie narkolepsją.
Pod wpływem silnych emocji, takich jak strach czy radość, osoba cierpiąca na narkolepsję może zapaść w trwający kilkanaście minut sen. Atak pojawia się kilka razy w ciągu dnia. Często zdarza się, że w trakcie napadu chory wszystko słyszy, a jeśli ma otwarte oczy, to może również widzieć, ale nie jest w stanie się poruszyć.


Kleszczowe zapalenie mózgu

Groźnego wirusa, który wywołuje poważną chorobę ośrodkowego układu nerwowego, przenoszą kleszcze. Wielu ludzi nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że zostali ukąszeni, a do momentu, gdy choroba się ujawni, mija sporo czasu.
U niektórych osób przebieg kleszczowego zapalenia mózgu jest dość łagodny, ale w wielu przypadkach choroba ujawnia się w dwóch fazach. Najpierw po około dwóch tygodniach od ukąszenia pojawia się gorączka i ogólne objawy przypominające grypę. Po kilku dniach te symptomy ustępują i powraca dobre samopoczucie. Niestety, nie mija tydzień, gdy nadchodzi nawrót choroby. Znów pojawia się gorączka, a do tego bóle głowy, nudności i wymioty, a nawet utrata przytomności lub jeszcze poważniejsze objawy ze strony mózgu. Leczenie działa tylko na objawy zapalenia, a nie na jej przyczyny. Zwykle choroba ustępuje po blisko dwóch tygodniach, ale często pozostawia po sobie trwały ślad, np. w postaci przewlekłych bólów głowy, niedowładów czy depresji. Najlepszym sposobem zapobiegania jej wystąpieniu jest unikanie kontaktu z kleszczami oraz szczepienia ochronne.


Migrena

Pierwsze napady migreny pojawiają się zwykle już w okresie dojrzewania i najczęściej u kobiet. Objawy różnią się u poszczególnych osób, mogą też zmieniać się w kolejnych napadach.
Najważniejszym objawem jest ból, któremu towarzyszy światłowstręt oraz duża wrażliwość na dźwięki i zapachy. Może pojawić się uczucie nudności, a czasem występują też wymioty. Niekiedy przed napadem pojawia się tzw. aura, która może objawiać się drżeniem mięśni, trudnościami z widzeniem, „mroczkami” przed oczami albo kłopotami z mówieniem. Obecnie istnieje wiele leków, które stosuje się w tej chorobie. Wśród nich są zarówno preparaty mające zapobiegać napadom, jak i takie, które przerywają atak (np. ibuprofen, paracetamol). Napady migrenowego bólu głowy są co prawda uciążliwe, na szczęście jednak nie są niebezpieczne.


Pląsawica Huntingtona

Jest to ciężka, dziedziczna choroba genetyczna. Jej podstawowymi objawami są zaburzenia umysłowe, stopniowa utrata pamięci i pulsujące, niekontrolowane ruchy kończyn oraz drgawki.
Przyczyną pląsawicy Huntingtona jest mutacja białka, które niszczy komórki nerwowe. Choroba ujawnia się dość późno (zwykle między 35. a 50. rokiem życia), dlatego ryzyko, że będzie ona przenoszona z rodziców na dzieci, jest dosyć duże. W każdym kolejnym pokoleniu białko to jest coraz bardziej zniekształcone, sprawiając, że objawy pląsawicy stają się silniejsze i występują wcześniej. Choroba rozwija się wolno, niestety, na razie nie wynaleziono na nią żadnego lekarstwa. Stosuje się jedynie leki łagodzące niektóre jej objawy.

Autor: Anna Piecuch

Komentarze

  • 2016-03-30 gość

    moja mama ma częste migreny, ja w zasadzie nie wiem, jak je odroznić od zwykłego bólu głowy, ale u mojej mamy bóle trwają nawet kilka dni -to taki tępy ból.czy one wystę pują też częściej w okresie menopauzy?może to od tego zależy?