Choroba wysokościowa

Choroba wysokogórska, inaczej zwana wysokościową, to zespół dolegliwości spowodowanych brakiem akceptacji przez organizm warunków, jakie panują na dużych wysokościach.

Choroba wysokościowa ujawnia się z reguły na wysokościach powyżej 2500m n.p.m. Ze względu na rozrzedzenie atmosfery zmniejsza się wtedy dostępność tlenu w powietrzu, która zaczyna być za mała na potrzeby organizmu człowieka.


Co na to organizm?

Na początku wzrasta tętno i ciśnienie krwi. Następnie osłabia się praca serca i następuje spadek ciśnienia krwi, w wyniku czego człowiek mdleje. Występują ból i zawroty głowy, trudności w oddychaniu, senność, drażliwość i bóle mięśni. Pojawia się zmęczenie, utrata apetytu, nudności i wymioty, a także obrzęki twarzy, rąk i stóp. Zaburzone są podstawowe funkcje organizmu. Organizm traci wagę (niezależnie od tego, że dobrze się go odżywia) nawet do jednego kilograma tygodniowo (przy wysokości 4500m n.p.m.). Zwiększona liczba erytrocytów we krwi powoduje, że jest ona zagęszczona. Można ją rozrzedzić stosując duże dawki aspiryny. Może to jednak doprowadzić do owrzodzenia układu pokarmowego.

Objawami ostrego stanu choroby wysokościowej są krwawienie do siatkówki, sinica warg, a przede wszystkim obrzęki płuc i mózgu. Jeśli choremu nie udzieli się pomocy medycznej oraz nie przetransportuje się go na niżej położony rejon, grozi mu śmierć.


Jak uniknąć choroby wysokościowej?

Należy powoli przyzwyczajać organizm do zmian wysokości. W tym celu trzeba prawidłowo zaplanować okres aklimatyzacji, by organizm nie doznał szoku. Reakcje organizmu należy na bieżąco obserwować i odpowiednio na nie reagować, nie lekceważąc żadnych symptomów. By zapobiec odwodnieniu organizmu powinno się przyjmować dużo płynów. Ważny jest również częsty i głęboki oddech. Jest on konieczny, aby dostarczyć organizmowi odpowiednią ilość tlenu.

Autor: Oprac.AŁ

Komentarze