Ambitni rodzice

„Nie lubię lekcji baletu!”, „Gra na fortepianie mnie nudzi!”, „Nie chcę być lekarzem!”– to częsta reakcja dzieci na temat czasu, który kreują ich rodzice. Gdy ambicje rodziny przewyższają możliwości dziecka, jego indywidualizm jest zagrożony.

Kierować, nie zmuszać

Ambicja jest bardzo cenna, ale pod warunkiem, że jest cechą należącą do dziecka. Można dziecku ułatwić odkrycie pasji, pokazać, jakie są alternatywy na spędzanie czasu i uważnie obserwować, w których z nich ono poczuje się najlepiej. Zadaniem rodziców jest rozpoznanie talentów, wyczucie, czym dziecko się interesuje i co sprawia mu przyjemność. Zdarza się, że dzieci przejmują pasje rodziców, ale staje się tak jedynie wtedy, gdy odbywa się to w sposób naturalny, a nie poprzez przymus.


Wspierać samodzielność

Doświadczanie wpływu na własne decyzje jest jedną z ważniejszych potrzeb rozwojowych każdego człowieka. Dziecko podejmując próby nowych zachowań opanowuje nowe umiejętności. Ciekawość i chęć odczucia na własnej skórze konsekwencji, motywuje do uczenia się (choć podejmowanie wyzwań wymaga wysiłku, odwagi i wsparcia ze strony osób dorosłych).

Rodzice mogą pomóc w rozwoju samodzielności lub go zatrzymać. Miłość do dziecka powinna przejawiać się we wspieraniu go w drodze do coraz większej autonomii. Dziecko jest odrębną jednostką i nikt nie powinien odbierać mu prawa do posiadania pomysłów na własne życie. Realizowanie życiowych celów tylko wtedy daje satysfakcję, jeśli robi się to dla siebie, a nie po to, by zadowolić najbliższych. Strach przed wykluczeniem i odrzucenie ze strony najbliższych nie jest dobrą siłą napędową życia młodego człowieka.


Brać pod uwagę konsekwencje

Ograniczanie możliwości wyboru prowadzi do braku wolności, a w konsekwencji do braku odpowiedzialności za własne życie. Wówczas decyzje dziecka są odbiciem niezrealizowanych planów i marzeń rodziców. Nie ma miejsca na spełnianie własnych marzeń i rozwijanie swoich pasji, często nawet nierozpoznanych.


Rodzice są przekonani, że dziecko z wiekiem doceni ich zaangażowanie i podziękuje za dobre ukierunkowanie. Często jednak skutki są odwrotne. Wielki żal, frustracja i pretensje są przyczyną długotrwałych konfliktów. Dzieci odwracają się od rodziców i rozpoczynają spóźnioną walkę o prawo do indywidualizmu. Reakcją rodziców w takiej sytuacji jest najczęściej uczucie wielkiej porażki. Wynika ono z jednej strony z niespełnienia swoich marzeń , a z drugiej strony zdają sobie sprawę, że swoim zachowaniem wywoływali poczucie winy i niedowartościowanie u pociechy.

A przecież największą ich ambicją było szczęśliwe życie własnego dziecka!

Zobacz także: Dieta 3D Chili

Autor: Andżelika Korczak-Urban, psycholog

Komentarze