Cukrzyca ciążowa jest groźna, gdyż dotyka nie tylko matkę, ale również rozwijające się dziecko, a nieleczona może spowodować zaburzenia rozwoju dziecka. W leczeniu cukrzycy ważne jest przestrzeganie odpowiedniej diety, umiarkowany, ale regularny wysiłek fizyczny, okresowe badanie stężenia glukozy we krwi, a w niektórych przypadkach przyjmowanie odpowiednich leków lub insuliny.

Wyróżniamy dwa typy cukrzycy:

• Cukrzyca typu I

Cierpi na nią ok. 10 proc. chorych na cukrzycę (w Polsce ok. 150 000 osób). Jest insulinozależna, stąd leczona jest codziennymi zastrzykami insuliny. Ten typ cukrzycy najczęściej dotyka dzieci i ludzi młodych (stąd nazywana jest cukrzycą typu młodzieńczego). Co ciekawe, ludzie rasy białej są bardziej podatni na ten rodzaj cukrzycy niż pozostałe rasy (tj. Afroamerykanie, Latynosi, Indianie, Azjaci).

• Cukrzyca typu II

Dotyka aż 90 proc. Cukrzyków (w Polsce ok. 1 200 000). Jest insulinoniezależna. Na cukrzycę typu II chorują najczęściej ludzie po 55 roku życia. W przeciwieństwie do cukrzycy typu młodzieńczego, na rozwój cukrzycy typu II bardziej narażeni są przedstawiciele ras innych niż biała.

• Cukrzyca ciążowa

Dotyka ok. 10 proc. Kobiet w ciąży, najczęściej w drugim trymestrze i zwykle ustępuje po porodzie, choć istnieje niebezpieczeństwo przekształcenia się jej w cukrzycę typu II. Cukrzyca ciążowa jest groźna, gdyż dotyka nie tylko matkę, ale również rozwijające się dziecko, a nieleczona może spowodować zaburzenia rozwoju dziecka.

Przyczyny

Przyczyną cukrzycy typu I jest brak produkcji przez trzustkę insuliny – hormonu utrzymującego odpowiednią ilość glukozy we krwi oraz transportującego glukozę z krwi do komórek. Zanik ten spowodowany jest procesem autoimmunologicznym, powstałym najprawdopodobniej w wyniku infekcji wirusowej. W przypadku cukrzycy typu II organizm chorego nie toleruje wytwarzanej przez trzustkę insuliny. Udowodniono genetyczne predyspozycje do dziedziczenia obu typów cukrzycy. Cukrzycy typu I nie da się zapobiec. Ryzyko zachorowania na cukrzycę typu II zwiększają natomiast: nadwaga (dziesięcioprocentowa nadwaga powoduje wzrost ryzyka zachorowania cztery razy, dwudziestoprocentowa – trzydzieści razy), związana z nią niewłaściwa dieta oraz brak ruchu, zabiegi chirurgiczne, niektóre leki (steroidowe, moczopędne, antykoncepcyjne), a także wspomniana już ciąża.

Objawy

Głównym objawem cukrzycy zarówno typu pierwszego, jak i drugiego jest hiperglikemia, charakteryzująca się zbyt wysokim stężeniem cukru we krwi (powyżej 120 miligramów na 100 mililitrów krwi [mg%] na czczo lub 180 mg% po posiłku). Zatrzymanie glukozy w organizmie prowadzi do częstego i obfitego oddawania moczu, czego konsekwencją jest zwiększone zapotrzebowanie na płyny. Wzmożony apetyt jest z kolei spowodowany brakiem substancji odżywczych w komórkach, głównie glukozy. Może to prowadzić do wykorzystywania przez organizm białek i tłuszczów jako źródeł energii, a więc do utraty masy ciała. Poza tym cukrzycy mogą skarżyć się na skrajne zmęczenie oraz zaburzenia widzenia. Cukrzyca typu młodzieńczego charakteryzuje się nagłym i niespodziewanym pojawieniem się wyżej wymienionych objawów, natomiast w przypadku cukrzycy typu II objawy te rozwijają się stopniowo i powoli w
ciągu miesięcy lub lat.