Zdaniem psychologa

Może się zdarzyć, że dziecku z cukrzycą będzie potrzebny indywidualny kontakt z psychologiem. Jednak w większości przypadków wystarczy trzymać się pewnych reguł ogólnych, by maluch, a potem nastolatek nie wpadał w kompleksy i niemal normalnie funkcjonował jak dziecko zdrowe. Warunek podstawowy to właściwe zrozumienie swojej roli przez rodziców.

Mgr Ewa Tęczowska psychoterapeuta: - Rodzicielskie zadania należy ująć w kilku punktach W. Pierwszy punkt W to wzorce. Dziecko powinno poznawać lub dowiadywać się o ludziach, którzy mimo cukrzycy pracują, są poważani i lubiani. Kolejne W to wiara w siebie. Przy czym idzie nie tylko o utrwalanie takiej postawy u dziecka, lecz także u rodziców. Gdyż tylko wtedy, gdy będą głęboko przekonani, że mimo choroby ich dziecko może być radosne i zadowolone, potrafią stworzyć odpowiedni klimat do stałego budowania takiej postawy. I tu pojawia się trzecie W. Czyli wiedza. Im więcej rodzice, a z czasem i dziecko wiedzą o specyfice choroby, tym łatwiej nad nią zapanują. Istotne, by te działania i ewentualne modyfikacje zawsze były konsultowane z lekarzem prowadzącym.

Mamy w kraju stowarzyszenia chorych na cukrzycę, także stowarzyszenia rodziców dzieci z cukrzycą. Rozsądni rodzice powinni jak najszybciej zgłosić tam swój akces, tym bardziej że również zwykła wymiana doświadczeń bywa bardzo pomocna. Obecnie w planach stowarzyszeń znalazło się dążenie, by u nas, wzorem USA, odpowiednio przeszkoleni nauczyciele otrzymywali certyfikaty, które pozwoliłyby im udzielić pierwszej pomocy małemu cukrzykowi. Mamy bowiem niespójność prawną: nauczyciel jest zobowiązany do udzielenia pierwszej pomocy, ale wyklucza to ingerencję np. typu zastrzyk u dziecka chorego na cukrzycę.

Wreszcie ostatnie z zapowiadanych W, czyli wsparcie. Zarówno dla dzieci, jak i dla rodziców stowarzyszenia pacjentów organizują różnorakie imprezy. Dla rodziców przed wszystkim szkolenia, dla dzieci imprezy rozrywkowe, sportowe, wreszcie wyjazdy wakacyjne na kolonie i obozy. Zawsze pod opieką wykwalifikowanego personelu medycznego. Ważne, by dziecko w pełni z takich możliwości korzystało, gdyż oznacza to kontakt z rówieśnikami, naukę samodzielności i praktyczną wiedzę, jak i u kogo szukać pomocy, gdy coś jest nie tak.