Mówi Pan, że aktorstwo się Panu przydarzyło. Co to znaczy?

Kiedy siedem lat temu przyjechałem do Warszawy, zacząłem zajmować się zupełnie czymś innym - studiowałem informatykę, pracowałem w restauracji. Zarabiałem niewiele, więc pomyślałem, że może udział w reklamach podreperuje mój budżet. Na castingach spotykałem zawodowych aktorów i studentów szkół aktorskich. Rozmowy z nimi zainspirowały mnie tak bardzo, że postanowiłem pójść w tym kierunku. Zacząłem naukę w Studium Aktorskim przy Teatrze Żydowskim i wszystko nagle nabrało rozpędu. Po pierwszym roku zacząłem grać w sztuce „Skrzypek na dachu" i równocześnie w serialu. Teraz aktorstwo jest dla mnie pasją, zabawą, do której jednak podchodzę w pełni odpowiedzialnie. Mam szczęście, że pojawiają się kolejne propozycje i mogę się rozwijać. Jednocześnie studiuję psychologię. Najbardziej interesują mnie zagadnienia dotyczące wpływu społecznego i metod oddziaływań psychologicznych. Rozumienie istoty działania mechanizmów psychologicznych, zwłaszcza mechanizmów manipulacji, pozwala niejednokrotnie uniknąć nieprzyjemnych sytuacji.

- Nad czym Pan teraz pracuje?

Kontynuuję pracę na planie „M jak Miłość" Jestem w trakcie zdjęć do filmu „Fenomen" w reżyserii Tadeusza Paradowicza. To rola perełka, która bardzo mnie ucieszyła. Uwaga! Gram tam geja, zabawną i wyrazistą postać. Przede mną również kolejne wyzwanie w filmie „Tajemnica Westerplatte" w reżyserii Pawła Chochlewa. Poza tym gram w Teatrze Żydowskim we wspomnianym „Skrzypku na dachu" oraz w powstałym niedawno, pod skrzydłami Teatru Żydowskiego, Teatrze Popularnym w „Moralności Pani Dulskiej"

Inspiracja - może Pan tak powiedzieć o bliskiej Panu osobie?

Mówiąc „bliska osoba" ma pani na myśli moją dziewczynę?

To Pan tak to dookreślił.

Rzeczywiście, od kilku miesięcy jestem w związku. Mam bystrą, błyskotliwą i śliczną dziewczynę. Kasia jest bardzo inspirującą osobą, obdarzoną wyjątkową energią. Miło spędzamy razem czas, choćby całkiem zwyczajnie, oglądając całymi godzinami ulubione filmy. Nie zgadzam się z teorią, że w miłości przeciwieństwa się przyciągają. Jestem raczej za podobieństwami, swoistą koordynacją.

- Co Pan rozumie przez koordynację w związku?

To rodzaj współpracy. Dwoje ludzi ma wspólną przestrzeń do wspólnego życia, ale też każde z tych dwojga ma własne pole realizacji. Ważne, by te dwie płaszczyzny odpowiednio skoordynować. Nam się to, na razie, udaje. Nadal rozwijam pasję do starych samochodów, realizuję swoje plany zawodowe, a Kasia zajmuje się swoimi sprawami. Potem opowiadamy sobie, co się wydarzyło w ciągu dnia, wzajemnie się wspieramy.

- To był grom z jasnego nieba?

Śmiech... Jeśli grom, to coś długo leciał, bo poznaliśmy się już kilka lat temu. Co prawda Kasia miała wtedy piorunochron w postaci chłopaka, a ja byłem zatwardziałym singlem, więc i tak nic by z tego nie wyszło. Kilka miesięcy temu warunki okazały się bardziej sprzyjające i stało się.