Reumatoidalne Zapalenie Stawów (RZS) to przewlekła choroba całego organizmu, zaliczana do grupy chorób autoimmunologicznych, co oznacza, że organizm człowieka sam siebie atakuje. Choć dokładna przyczyna tej choroby nie jest jeszcze znana, podejrzewa się, że znaczną rolę w jej wystąpieniu odgrywają czynniki genetyczne.

Najczęściej nadgarstki i palce

Choroba rozwija się bardzo podstępnie. Na początku manifestuje się objawami ogólnoustrojowymi, tj. poranna sztywność stawów, zmęczenie, osłabienie, jadłowstręt, niewielka gorączka, skłonność do pocenia. Z czasem choroba zajmuje stawy – stają się one sztywne, pojawia się ból. To najbardziej charakterystyczne objawy RZS. Zajęte stawy stają się obolałe, opuchnięte, w konsekwencji chory ma ograniczoną ruchomość (sztywność jest odczuwana zwłaszcza w godzinach porannych). Może pojawić się także rumień.

Najczęściej chorobą objęte są nadgarstki oraz stawy palców – wskazującego i środkowego ręki. Ale choroba może rozwijać się także w stawach skokowych i łokciowych oraz w pozostałych stawach rąk i nóg. Zaczynają pojawiać się przykurcze i zniekształcenia stawów. U części pacjentów choroba powoduje rozwój guzków reumatoidalnych i nadżerek na dotkniętych chorobą stawach. W zaawansowanym stadium choroby palce ustawiają się w jednym kierunku – jest to tzw. odchylenie łokciowe. RZS może zaatakować cały organizm: mięśnie, kości i narządy wewnętrzne.

Konsekwencje

Specjaliści szacuję, że reumatoidalne zapalenie stawów, a raczej jego konsekwencje, skracają życie o około siedem lat, a u około 10 proc. pacjentów choroba prowadzi do ciężkiej niepełnosprawności. Wbrew powszechnej opinii, RZS nie jest chorobą tylko i wyłącznie osób w podeszłym wieku – atakuje często osoby w wieku 30-40 lat.
Tak jak w przypadku każdej choroby, również RZS wymaga podjęcia szybkiej i skutecznej terapii. W przypadku agresywnej postaci choroby bardzo szybko dochodzi bowiem do nieodwracalnego uszkodzenia stawów. Nieprawidłowe leczenie może doprowadzić do niepełnosprawności, a w konsekwencji do utraty samodzielności. Tymczasem w Polsce zdarza się, że diagnoza stawiana jest dopiero po 3-4 latach od pojawienia się pierwszych objawów.