Twórca homeopatii Samuel F. Ch. Hahnemann przećwiczył ją najpierw na sobie. Postanowił sprawdzić, jak działa kora chinowa stosowana w medycynie jako lek przeciwko malarii w przypadku zdrowego człowieka. Okazało się, że po przyjęciu dawki chininy ten wiedeński uczony zaczął mieć objawy malarii: dreszcze, bóle głowy, nudności, gorączkę. Po pewnym czasie dolegliwości mijały, by wystąpić ponownie po przyjęciu kolejnej porcji leku. Zresztą Hahnemann testował szereg innych środków terapeutycznych na sobie, by zrozumieć ich działanie. Był odważnym człowiekiem, uczciwym naukowcem, nie tylko doktorem medycyny, ale też chemikiem i farmaceutą.

Wzbudza skrajne emocje

Obecnie ok. 10 proc. lekarzy jest przeszkolonych w zakresie homeopatii, wielu z nich posługuje się tą metodą w swojej codziennej praktyce. Prawie w każdej aptece w mniejszym lub większym zakresie sprzedaje się leki homeopatyczne. A jednak ta gałąź wiedzy medycznej ma wielu oponentów.

Skąd się biorą? Dlaczego tylko część przedstawicieli klasycznej medycyny ufa homeopatii, a inni wręcz ją zwalczają? Wielu lekarzy twierdzi, że stosowane w homeopatii medykamenty są tak rozcieńczone, że jeśli działają, to tylko na zasadzie wiary lub placebo.

Przyczyną krytycznych sądów jest brak zrozumienia dla filozofii homeopatii, sposobu, w jaki działa. Niewielu zresztą z nas, zwykłych ludzi, a także lekarzy, zdaje sobie sprawę, skąd wzięła się współczesna medycyna. Jakie są jej korzenie, na czym bazuje?

Zdaniem homeopatów

Homeopaci zastanawiają się, czy zawsze warto likwidować objawy każdej choroby. Twierdzą, że uśmierzanie gorączki może być w wielu przypadkach wręcz szkodliwe. Według nich bowiem wysoka temperatura jest sygnałem obronnym ze strony organizmu i już w tym momencie organizm zaczyna zdrowieć. Jeśli gorączkującemu choremu poda się antybiotyk, to, owszem, zwalczy on bakterie, ale nie podniesie to ogólnej odporności chorego, który prędzej czy później znów złapie jakąś infekcję.

Jednym słowem, filozofia homeopatii zmierza w takim kierunku i polega na takim doborze leków, aby wzmacniały one układ immunologiczny, powodowały jakby samowyleczenie człowieka z choroby. Leczenie nie polega na likwidacji objawów, a ma na celu przestrojenie, przestawienie organizmu, wyrwanie go z chorobliwego stanu nierównowagi. Niektórzy nawet mówią, że polega to na tym, że organizmowi zostaje jakby podana „choroba", tyle że w przeobrażonej postaci - w formie leku. Leki homeopatyczne wytwarzane są z przeróżnych surowców naturalnych - roślin, minerałów, jadów zwierząt. Jest jeszcze coś, co różni je od klasycznych leków. Te preparaty są bardzo rozcieńczone, a także poddane procesom wstrząsania lub rozcierania, zanim zyskają miano prawdziwego lekarstwa.

Oponenci stwierdzą, że ich działanie można przyrównać tylko do magii. A to błąd, odpowiadają homeopaci, w tym lekarze medycyny klasycznej, praktykujący homeopatię. Wyjaśniają oni, że lek homeopatyczny zawiera pewne nośniki informacji czy też ma oddziaływanie elektromagnetyczne, które przywraca organizmowi ludzkiemu wewnętrzną równowagę. Im mniejsze zaś rozcieńczenie, tym jego właściwości lecznicze większe, albowiem, jak twierdzą homeopaci, im mniejsza dawka leku, tym to działanie „energetyczne" czy też „elektromagnetyczne" jest silniejsze.