Kiedy w 1992 roku Czesi zdecydowali się na przywrócenie swojej stolicy dawnego blasku, trochę nadwyrężonego zębem czasu i pokrytego mało urokliwą patyną socjalizmu, nie kierowali się wyłącznie czystym sentymentem. Po runięciu muru berlińskiego z Europy (tej prawdziwej, do której wtedy jeszcze nas nie zaliczano) zaczęli napływać ciekawscy. Nie nazwałabym ich jeszcze turystami - ich interesowność aż biła w oczy. Wiedzieli, że to ostatni moment, by zobaczyć i zgromadzić relikty po sowieckim panowaniu, przeczuwali, że w ciągu najbliższych lat po czasach biedy i zaniedbania nie pozostanie ślad. Czesi przyjęli ich bez zaskoczenia.

Na początku lat 90. Praga stała się modna za sprawą pewnego literata, który bohaterom swojej powieści kazał wrócić zza żelaznej kurtyny i wziąć udział w dramatycznych zdarzeniach, jakie miały miejsce na ulicach tego miasta. Kto zgadł, o kim mowa? Oczywiście o Milanie Kunderze i jego powieści "Nieznośna lekkość bytu'; sfilmowanej i rozsławionej dzięki gwiazdorskiej obsadzie: Juliette Binoche w roli chorej z miłości Teresy, Leny Olin jako cynicznej kochanki, i niewiernego Tomasza w postaci Daniela Day-Lewisa, dzięki któremu film pobił wszelkie rekordy oglądalności.

Pierwsi ciekawscy chcieli zobaczyć ulice, po których przejechały radzieckie czołgi, węszyli zapach krwi rozlanej w pamiętnym 1968 roku. Spotkało ich swego rodzaju rozczarowanie - znaleźli się w mieście uroczo położonym na obu brzegach Wełtawy, gdzie zamiast śladów dawnych zbrodni uwagę przykuwał średniowieczny most i stojąca nieopodal katedra.

Praga rzuciła urok, zaczęła intrygować, ludzie zadawali sobie pytanie: "Czy jak pojadę dalej, to znajdę coś równie pięknego?': Czeska stolica dała przykład miastom takim jak Kraków czy Wrocław. Obudzonym trochę późno, lecz powoli nadrabiającym stracony czas. Z naszych miast możemy być dumni, ale nie zapominajmy, ile jesteśmy winni czeskiej stolicy.