*Przed wirusami wątroby nie można się skutecznie uchronić, gdyż skłonność do wszystkich dolegliwości tych banalnych, jak podrażnienia i poważniejszych, jak zapalenia, stłuszczenia, marskość czy zakażenie wirusem ma charakter genetyczny.

Mit. Tendencje genetyczne praktycznie nie mają wpływu na stan wątroby lub jest on minimalny. Dziedziczy się bowiem nie tyle podatność na chorobę, ile przyzwyczajenia kulinarne, sprzyjające schorzeniom. Ważny jest jednak styl życia i sposoby utrzymywania higieny.

* Do niedawna słyszało się tylko o wirusach wątroby typu A i B. Teraz mówi się o wirusie C, który jest podobno najgroźniejszy.

Fakt. Wirus typu C został wykryty w 1989 r. Rzeczywiście, wiedza społeczna o nim jest bardzo mała. Tymczasem stanowi on bardzo duże zagrożenie, gdyż po zakażeniu organizmu nie daje żadnych objawów, albo daje objawy mylące: osłabienie, rozdrażnienie, grypopodobne z gorączką włącznie. Gdy nie zostanie w porę rozpoznany, zakażenie utrzymuje się przez lata i uszkadza wątrobę. Jeśli jest rozpoznany zbyt późno, jedynym skutecznym wyjściem jest przeszczep wątroby.

* Wirusowe zapalenie wątroby typu C to bardzo zła diagnoza dla pacjenta. Bo nie ma skutecznego lekarstwa na tę chorobę. Nie ma też sposobu, żeby ją odpowiednio wcześnie stwierdzić.

Mit. Zakażenie wirusem C leczy się farmakologicznie. Skuteczność zależy m.in. od tzw. genotypu wirusa, jego ilości we krwi i czasu trwania zakażenia. O tym, czy do niego doszło, łatwo się dowiedzieć, wykonując badanie krwi. Jest to test na obecność przeciwciał anty-HCV. Można go wykonać bezpłatnie po uzyskaniu skierowania lekarskiego lub prywatnie w większości laboratoriów analitycznych.