Co robi nasz organizm, kiedy nadchodzi jesień, a wraz z nią coraz krótsze i ponure dni?

Przestawia się na tryb nocny, co sprawia, że nawet w środku dnia jesteśmy senni, zmęczeni i pozbawieni energii. Depresja sezonowa już dawno przestała być traktowana jak fanaberia.

Jesienią, gdy dni są coraz krótsze, jest coraz mniej słońca, odczuwamy spadek sił witalnych. Czy jednak mówienie o jesiennej depresji nie jest trochę na wyrost? Może to naturalne, że jesienią i zimą, gdy brakuje słońca, nic nam się nie chce?

Depresję sezonową (ang. SAD − sezonowe zaburzenie afektywne) uznano oficjalnie jako chorobę w latach 80. Charakterystyczne jest dla niej pojawianie się objawów depresyjnych wraz z nadejściem jesieni lub zimy i ich ustąpienie wraz z przyjściem wiosny. Choroba ta może mieć charakter cykliczny, czyli pojawiać się w kolejnych sezonach. Za jedną z najważniejszych przyczyn występowania tego zaburzenia uznaje się niedostateczną ilość światła słonecznego docierającego do siatkówki naszego oka.

W jaki sposób światło słoneczne może mieć na nas aż tak duży wpływ?

Światło docierające do oka zostaje zamienione w impuls nerwowy, który następnie dociera do szyszynki i podwzgórza, struktur znajdujących się w naszym mózgu. One z kolei regulują wydzielanie substancji wpływających na nasz nastrój. Do najczęstszych problemów, z jakimi może borykać się osoba cierpiąca na sezonową depresję, należą: uczucie przygnębienia, lęk, drażliwość, wahania nastroju, brak energii i motywacji do działania, nadmierna senność, kłopoty z koncentracją, osłabienie popędu seksualnego, a u kobiet nasilenie objawów zespołu napięcia przedmiesiączkowego. Według statystyk depresja sezonowa ujawnia się zwykle między 20 a 30 rokiem życia. Cierpią na nią częściej kobiety.