Arytmia to zaburzenie pracy serca, polegające – w uproszczeniu – na jego nieregularnej pracy. Przyspieszaniu lub zwalnianiu tętna, chwilowym lub długotrwałym, nie związanym z wysiłkiem fizycznym.

Norma w widełkach

Prawidłowe spoczynkowe tętno dorosłego człowieka wynosi od 60 do 100 uderzeń na minutę. Przy dużym wysiłku może przyspieszyć do 130 uderzeń na minutę, przy wyjątkowym – do 180, ale to już są ekstremalne liczby.
Wolniej serce bić będzie natomiast nocą, we śnie. Nie będzie też zaskoczeniem, gdy serce sportowca w spoczynku bić będzie wolniej niż standardowe 60 razy na minutę. Zmiany tętna wywołają również pewne leki – jedne spowolnią pracę serca, inne, jak leki rozkurczowe stosowane przy astmie oskrzelowej, przyspieszą ją.

Spowalnia lub przyspiesza

Inne odstępstwa od normy powinny już jednak budzić naszą czujność. Zwłaszcza, gdy nagle zaczynamy odczuwać, że nasze serce gwałtownie zwalnia lub przyspiesza, łomoce i kołace w klatce piersiowej, a my czujemy się inaczej niż zwykle. Odczuwamy osłabienie, duszność, ból w klatce, gorąco. Wszystkie te objawy, włącznie z nagłym wybudzeniem ze snu, któremu towarzyszy odczucie mocnego bicia serca, a także zasłabnięcia, mogą sygnalizować arytmię serca.

Emocje, choroby, geny

Jej przyczyny mogą być różne. Jeśli jest to sytuacja jednorazowa, może być spowodowana stresem, wielkimi emocjami. Niestety, często arytmia ma poważne podłoże – może nią być choroba niedokrwienna serca, problemy z zastawkami, nadciśnienie tętnicze, choroby zwyrodnieniowe, wady wrodzone, zaburzenia poziomu elektrolitów we krwi lub przedawkowanie leków. Arytmia może być też wywołana czynnikami genetycznymi.