Bliźnięta dwujajowe

Zaczynamy od bliźniąt dwujajowych (dwuzygotycznych), ponieważ ciąże mnogie tego typu są częstsze (szczególnie, że sprzyja im bardzo popularna w ostatnich latach antykoncepcja hormonalna). Takie rodzeństwo powstaje z dwóch różnych zygot  i może mieć różną płeć. Odnotowano nawet sytuację, w której każde z bliźniąt miało innego ojca! Dzieci w  łonie otoczone są osobnymi owodniami, mają też własne łożyska. Dzięki temu nie ma ryzyka niektórych powikłań, które mogą zdarzyć się u bliźniąt monozygotycznych.

Bliźnięta jednojajowe

Bliźnięta jednojajowe (monozygotyczne) to dwoje dzieci, których powstanie zapoczątkował podział komórki jajowej zapłodnionej przez jeden plemnik. Mają więc identyczny materiał genetyczny, tę samą płeć, są łudząco podobne. Mają nieco gorsze warunki do rozwoju, więc zwykle rodzą się mniejsze od dwujajowych.

Wśród ciąż monozygotycznych dokonano bardziej szczegółowego podziału na podstawie tego, jak wiele struktur rodzeństwo musi ze sobą dzielić w okresie prenatalnym. Najbardziej optymalną sytuacją jest, jeśli zygota podzieli się bardzo wcześnie. Wtedy każde z dzieci ma własną owodnię i łożysko podobnie jak u bliźniąt dwujajowych. Najczęstsza sytuacja to taka, w której dzieci mają osobne owodnie, ale wspólną kosmówkę, czyli część matczyną łożyska.

Zdarza się także, że maluchy spędzają dziewięć miesięcy korzystając z jednego łożyska i są otoczone jedną owodnią. Ta ostatnia sytuacja jest najbardziej niekorzystna dla matki i płodów, ponieważ pępowiny obojga dzieci mogą się okręcać wokół siebie, albo dookoła ich części ciała. Jest również bardzo duże ryzyko wcześniactwa. Dlatego przyszłe mamy, które oczekują tego rodzaju bliźniąt, hospitalizuje się już od 26 tygodnia, a ciąże rozwiązuje nawet w 32. Na szczęście ewentualność ta dotyczy zaledwie dwóch procent przypadków.

Dlatego właśnie przy ciążach monozygotycznych bardzo ważne jest określenie ich kosmówkowości i owodniowości. Ma to ogromny wpływ na późniejsze postępowanie z ciężarną i zalecenia.

Jeśli dzieci mają wspólną kosmówkę, wystąpić może tak zwany zespół podkradania (TTTS). Polega on na przetaczaniu krwi między płodami. Jeden staje się dawcą, drugi biorcą. Dzieci rozwijają się wtedy nieprawidłowo i w różnym różnym tempie, co może powodować wiele późniejszych powikłań (także po porodzie). TTTS jest najgroźniejszy, jeśli rozwija się przed 27 tygodniem ciąży.