• Cyklaminiany (E 952) są słodsze od sacharozy 50 razy. Duże stężenia cyklaminianów mogą pozostawiać nieprzyjemny posmak w ustach, stąd najczęściej stosuje się je w mieszaninie z innymi słodzikami. Wykorzystuje się je przy produkcji napojów gazowanych, gum do żucia, lodów oraz do wypieku ciast. Spożywanie cyklaminianów może prowadzić do zaburzeń aktywności niektórych leków, zwłaszcza doustnych preparatów stosowanych przez diabetyków, stąd nie powinny być one używane do wyrobu żywności dla chorych na cukrzycę. Ze względu na obserwację skutków ubocznych spożywania cyklaminianów (rak pęcherza moczowego u zwierząt) ich ADI przez wiele lat ulegało zmianie. Obecnie wynosi ono 11 mg/kg masy ciała.

• Sukraloza (E 955) charakteryzująca się 600-krotnie wyższą mocą słodzącą w porównaniu do sacharozy oraz brakiem gorzkiego smaku. Jest trwała w szerokim zakresie temperatur oraz skali pH, z powodzeniem można stosować ją do wyrobów piekarskich i kwaśnych napojów. Ponadto dodaje się ją do wyrobów cukierniczych, deserów i dżemów. Ok. 20 proc. przyjmowanej wraz z pożywieniem sukralozy rozkłada się do toksycznych związków: chloroglukozy oraz chlorofruktozy. Pozostała ilość sukralozy jest wydalana z organizmu. Do użytku sukraloza dopuszczona jest w przeszło 40 krajach świata, w tym od 2004 r. na terenie całej Unii Europejskiej. Jej akceptowalne dzienne pobranie wynosi 5 mg/kg masy ciała.

• Neohesperydyna (E 959) o sile słodzenia 400-600 razy większej od sacharozy. Posiada lukrecjowy posmak i wywołuje odczucie chłodzenia. Jest odporna na działanie wysokich temperatur. Znalazła zastosowanie w produkcji napojów gazowanych i mlecznych, gum do żucia, cukierków, lodów, sosów, kawy rozpuszczalnej oraz niektórych produktów farmaceutycznych. ADI neohesperydyny wynosi 5 mg/kg masy ciała.

• Taumatyna (E 957) o sile słodzącej przeszło 2500 razy większej od sacharozy. Jest jedyną dopuszczalną w Polsce (od 1998 roku) substancją intensywnie słodzącą pochodzenia naturalnego. Pozyskuje się ją przez ekstrakcję owoców katemfe, zachodnioafrykańskiej rośliny Thaumatococcus Danielli. Charakteryzuje się możliwością maskowania metalicznego i gorzkiego posmaku, stąd często stosowana jest w mieszaninie z sacharyną oraz w celu niwelowania gorzkiego smaku cytrusów. Ponadto wykorzystuje się ją w produkcji soków, jogurtów, deserów, a także paszy dla zwierząt. Nie rozkłada się w wysokich temperaturach. Ujemną cechą taumatyny jest opóźnione odczuwanie słodkiego smaku w porównaniu z innymi substancjami intensywnie słodzącymi. Taumatyna jest uznawana za substancję całkowicie bezpieczną dla zdrowia niezależnie od spożywanej dziennej ilości.