ULECZYĆ NIEULECZALNE
ADHD jest nie tylko wzorem zachowania, ale chorobą o przebiegu chronicznym, co oznacza, że nie można jej wyleczyć, w sensie usunięcia przyczyn zaburzenia. – Nie możemy wyeliminować deficytu uwagi – podkreśla Elwira Lenartowicz. – Podejmując leczenie farmakologiczne, możemy natomiast doraźnie zmniejszyć lub usunąć objawy. Leczenie polega na podawaniu przede wszystkim środków pobudzających (na bazie metylofenidatu). Zastosowanie znajdują też leki z grupy antydepresantów, pomocne szczególnie dla dorosłych, u których często obserwujemy symptomy depresyjne jako konsekwencję nieleczonego ADHD.

Psycholog wyjaśnia, że działanie leku służy wygaszeniu najbardziej uciążliwych objawów, a więc poprawia koncentrację i zdolności kontrolowania własnych reakcji. Nie naprawia jednak wszystkiego, stwarza raczej pewną bazę do dalszej pracy. – Podstawowe działania terapeutyczne ukierunkowane są na psychoedukację, czyli umiejętność zrozumienia siebie jako osoby z ADHD, oraz na trenowanie radzenia sobie z objawami – dodaje. – Czasem potrzebna jest standardowa psychoterapia, jeśli ADHD towarzyszą poważniejsze trudności emocjonalne. Często pomocne są też grupy wsparcia.

JAK ŻYĆ?
ADHD jest darem, a nie przekleństwem pod warunkiem, że potrafimy nad nim zapanować. Psycholog Elwira Lenartowicz z Polskiego Towarzystwa ADHD radzi, by najpierw upewnić się, czy na pewno mamy do czynienia z tą chorobą.

Każdy z nas przecież zna osoby bardzo żywe, roztrzepane, impulsywne. Każdy też ma chwile, kiedy trudno mu się skupić czy wysiedzieć w kolejce do lekarza. Nie oznacza to jednak, że mamy ADHD. – W klasyfikacji chorób szczegółowo opisane są kryteria, które muszą być spełnione, by trafnie rozpoznać, że na pewno mamy do czynienia z tym zaburzeniem – mówi psycholog. – W ocenie należy uwzględnić ilość objawów, ich nasilenie, czas pojawienia się oraz stopień, w jakim dezorganizują życie. Określony zespół zaburzeń musi utrzymywać się stale i powodować swoiste cierpienie. I jeszcze jedno – musi mieć swoje początki w dzieciństwie.

Kiedy już jesteśmy pewni, że to ADHD, trzeba zrozumieć istotę tej choroby. – Tylko tak można nauczyć się z nią żyć, a dotychczasowe porażki przekuć w sukcesy – mówi Elwira Lenartowicz. Radzi też, by znaleźć w otoczeniu osobę, która rozumiejąc istotę problemu, będzie w stanie wspierać dorosłego z ADHD w organizacji i realizacji codziennych zajęć. Takie wsparcie jest w tej chorobie bardzo ważne. 

PROSTE SPOSOBY NA UPORZĄDKOWANIE ŻYCIA
Psycholog podpowiada, co osoba z ADHD powinna robić i jak, a czego nie: Większe zadania podziel na mniejsze. Musisz wyraźnie widzieć cel. Dalekosiężne plany wydają się nieosiągalne. 

Każdego dnia rób szczegółowy plan działania, godzina po godzinie. Wykreślaj z listy kolejne wykonane zadania. Zaznacz punkty powtarzające się, które porządkują dzień, np. codziennie o 19 wiozę dziecko na basen lub o 8 rano i 8 wieczorem wyprowadzam psa.  Porządkuj sprawy według stopnia ważności. Najpierw zabieraj się za sprawy najważniejsze, te mniej istotne mogą poczekać.  Znajdź pracę, która będzie jednocześnie twoją pasją i zainteresowaniem. Tylko wtedy nie będziesz miała problemów z koncentracją i osiągniesz sukces.  Zapisz się na jogę, fitness lub basen. Ćwiczenia fizyczne rozluźniają i rozładowują napięcie.  

GŁÓWNI WINOWAJCY ADHD:
Genetyka. Chorobę najczęściej bowiem dostajemy w spadku. Jeśli ktoś w rodzinie miał ADHD, to prawdopodobieństwo pojawienia się dysfunkcji w kolejnych pokoleniach wzrasta nawet siedmiokrotnie. Jeśli posiadaczem ADHD jest rodzic, wówczas potomek ma aż 50 proc. szans, że odziedziczy chorobę. 
Powikłania w okresie okołoporodowym.
Zatrucie ołowiem, którego stężenie w środowisku było zbyt duże.
Palenie przez przyszłą matkę papierosów.  

CZAS ROZPOZNANIA
ADHD nie pojawia się nagle. Zwykle to pozostałość z dzieciństwa, a pierwsze jego objawy można dostrzec jeszcze przed siódmym rokiem życia. Potem „nieznośne” dzieci zmieniają się po prostu w „nadpobudliwych” dorosłych. Profesor Philips Asherson z londyńskiego Maudsley Hospital twierdzi, że w przypadku aż 65 proc. dzieci z ADHD objawy choroby utrzymują się również w wieku dorosłym. Są to: depresje, lęki, trudności z utrzymaniem związków, impulsywność. Aż cztery razy częściej ADHD mają mężczyźni niż kobiety. W dodatku u panów przeważa podtyp z nadruchliwością, natomiast u kobiet występuje najczęściej podtyp z zaburzeniami uwagi, bez nadruchliwości.  

Sprawdź, czy masz ADHD:
Czy często jesteś zamyślona?
Czy masz problemy z koncentracją i łatwo się rozpraszasz?
Czy działasz bez namysłu lub przeciwnie – jesteś zbyt opieszała?
Czy łatwo wybuchasz?
Czy jesteś niecierpliwa?
Czy masz problemy z organizacją czasu?
Czy masz problemy z planowaniem? I realizacją planów?
Czy trudno ci rozpocząć pracę, wciąż odwlekasz, przekładasz ją na później?
Czy trudno ci utrzymać porządek na biurku, w szafach? 
Czy uważasz, że do niczego w życiu nie doszłaś? 
Czy często zaczynasz robić wiele rzeczy jednocześnie, w rezultacie nie kończąc żadnej? 
Czy boisz się rutyny, a nuda cię przeraża? 
Czy dokucza ci chwiejność emocjonalna i zmienność nastrojów? 
Czy masz skłonność do niepotrzebnego zamartwiania się? 
Czy zauważyłaś u siebie skłonność do uzależnień? 

Gdzie szukać pomocy?
Polskie Towarzystwo ADHD
609 656 809 godz. 15-19,
012 – 251 49 24 godz. 10-15.