Chleb znany był już w starożytności, jednak i wyglądem i smakiem różnił się od współczesnego pieczywa. Zbliżony był raczej do podpłomyka czy macy, łatwiej go było łamać niż kroić nożem, stąd do dzisiaj w krajach południowej Europy chleb się łamie i kruszy.

W Polsce pierwsze wzmianki o chlebie sięgają króla Bolesława Chrobrego. Legenda głosi, że „Bolesław Chrobry, jadąc na spotkanie z Ottonem III, poczuł nagle miły zapach. Gospodarz domostwa, z którego się on unosił, poczęstował króla chlebem. Ten zaś, na pamiątkę wydarzenia, nazwał miejscowość Piekarami”. Chleb i sól do dzisiaj są symbolami gościnności i otwartości Polaków.

Gatunki chleba

Generalnie chleby dzielą się ze względu na mąkę, z której są zrobione. Mamy więc chleb żytni, mieszany (żytnio-pszennny), pszenny a także jęczmienny czy kukurydziany. Najzdrowsze są chleby razowe, pełnoziarniste z zawartością np. słonecznika czy otrębów. Jednak są to chleby ciężkie i nie każdy może je jeść. Osobom po operacjach czy problemach z np. woreczkiem żółciowym zaleca się spożywanie chleba lżejszego – pszennego.

Pieczywo jest źródłem bardzo ważnych dla organizmu węglowodanów złożonych. W przeciwieństwie do niezdrowych i tuczących słodyczy, które zawierają węglowodany proste, zawarte w pieczywie węglowodany złożone są dobrym źródłem energii dla organizmu, umożliwiają prawidłową pracę mózgu, budowanie struktur komórkowych oraz prawidłowe spalanie tłuszczu.

Bezcenny błonnik

Najwięcej mają go chleby pełnoziarniste i pieczywo chrupkie. Według współczesnej wiedzy dzienna dawka błonnika w diecie dorosłego, zdrowego człowieka powinna wynosić 30 – 35g. Błonnik ma dobroczynne działanie dla naszego organizmu: spowolnia jedzenie, wzmaga wydzielanie śliny, wiąże i usuwa z organizmu szkodliwe substancje, pęcznieje, przez co daje poczucie sytości i ułatwia pracę jelit. Błonnik wiąże i usuwa z organizmu również część zawartego w pożywieniu tłuszczu.