Stop! Czas się zatrzymać. Szybkie, śmieciowe jedzenie niszczy nas i nasze rodziny. Grube dzieci wychowane na frytkach i hamburgerach z obrzydzeniem odwracają się od marchewki z groszkiem, pomidora czy szpinaku. Dorośli przestają odróżniać smaki i zapachy - wszystko ma konsystencję gumy i uniwersalny zapach smażonego kotleta; papierowo-plastikowe talerzyki i sztućce zastępują delikatną porcelanę. O tym, jaki wpływ na nasz organizm ma jedzenie w barach mogliśmy się przekonać oglądając film Morgana Spurlocka „Super Size Me”. Zgroza, świat oszalał na punkcie hamburgera.

Slow znaczy wolniej

Idea slow food narodziła się we Włoszech w 1986 roku. Przez dwadzieścia trzy lata Slow Food urósł do rangi wielkiego, ogólnoświatowego ruchu, z 60 tysiącami członków na wszystkich pięciu kontynentach. Zmysłowa przyjemność, smakowa ekstaza, orgia smaków – to doznania, które obce są wielu nastolatkom wychowanym na Fast foodach. Jedzenie jest jedną z głównych przyjemności człowieka – przygotowywanie posiłków, smażenie konfitur, wymyślanie potraw jest sztuką i zabawą. Tylko, że trzeba mieć na tę zabawę czas… Wspólne gotowanie, celebrowanie posiłków pobudza nasze zmysły w takim samym stopniu, co seks. Grę miłosną opartą na smakach i zapachach meksykańskiej kuchni prowadzą bohaterowie „Przepiórek w płatkach róży”, ręcznie robione pralinki, zmieniają też życie mieszkańców małego,  francuskiego miasteczka  („Czekolada”). Warto więc zwolnić…

Do ruchu propagującego slow food należą nie tylko żywieniowcy, ale też politycy, dziennikarze, naukowcy i publicyści. Nie bez powodu symbolem ruchu jest ślimak – istota ze swej natury powolna, a więc zupełnie niepasująca do współczesnego świata. Wyraża to pragnienie odwrócenia czasu, przeciwdziałania pewnym złym nawykom, teraźniejszym i przyszłym. Ślimak to rodzaj symbolu, jest pochwałą nie tylko odpoczynku i relaksu, których brakuje w naszym życiu, ale także przenika do sfery kulinarnej.

Odkrywanie smaków

Na świecie są tysiące gatunków warzyw, a tylko dziesięć z nich stanowi 90% światowej produkcji rolniczej. Wyobraźmy sobie, jak wiele nowych smaków, wrażeń umyka nam sprzed nosa...Codziennie bezpowrotnie znikają z biosfery rośliny i zwierzęta, ubywa regionalnych potraw, nasze życie i doznania uniwersalizują się. Aby ocalić od zapomnienia regionalne wyroby powstał projekt „Arka Smaku'. Przy udziale przedstawicieli świata kultury, nauki, polityki, a przede wszystkim przemysłu żywieniowego, mali i zagrożeni zapomnieniem producenci żywności dostają szansę odnalezienia się na światowym rynku. „Odkryliśmy wiele oryginalnych produktów, które powoli wychodzą z cienia, jednak i tak dla większości z nas są one praktycznie nieznane. Zdecydowaliśmy się, aby każdego roku oficjalnie ogłaszać listę produktów rekomendowanych przez nasz ruch z dwóch powodów. Po pierwsze, aby pomóc konsumentom dotrzeć i wybrać to, co najlepsze i najzdrowsze. Po drugie, aby zmotywować producentów do dbałości o wysoką jakość.” – mówi prezes Slow Food Polska, Jacek Szklarek. Wśród produktów wyjątkowych, oprócz najbardziej znanego oscypka, znajdują się np.: bundz owczy, bryndza, gołka, sidziński ser, kiełbasa Lisiecka, Chleb Prądnicki, Chleb Hruby Żytni.